28.02.2013
ရြာသူရြာသားအမ်ားစုဟာ ဆင္းရဲတြင္းနက္သထက္ နက္လာတယ္ ဆိုတာထက္၊ ငတ္သထက္ ငတ္ လာၾကတာမို႔ မိမိတို႔ရြာ အနီးက ဒီေျမလြတ္ေျမ႐ုိင္းေတြနဲ႔ အသက္ဆက္ၾကဖို႔ဟာ ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းျဖစ္ခဲ့ ရပါတယ္။
က်မတို႔ဒီေန႔မနက္မွာ မအူပင္ေဆး႐ုံႀကီးကို ေရာက္ပါတယ္။ ဒဏ္ရာ ရထားတာေတြ၊ အ႐ုိက္ ခံထားရ တာေတြ က မၾကည့္ရက္ စရာပါ။
မေန႔ညေနက ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ အၾကမ္းဖက္မႈျဖစ္စဥ္ေၾကာင့္ ဒီေန႔မနက္မွာ က်မတို႔တေတြ မအူပင္ၿမိဳ႕နယ္ အေထြေထြေရာဂါ ကုေဆး႐ုံႀကီးနဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ေနရာအထိ သြားေရာက္ ခဲ့ပါတယ္။ သက္ဆိုင္သူေတြနဲ႔ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းၿပီး တတ္ႏိုင္သမွ် ညွိႏႈိင္းေျဖရွင္းေပးခဲ့ပါတယ္။ လံုး၀ေျပလည္ သြားပါၿပီ လို႔ေတာ့ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။
ေလာေလာဆယ္မွာ မေန႔ကလို အၾကမ္းဖက္မႈမ်ဳိး ထပ္မံမျဖစ္ေပၚေအာင္ေတာ့ ႏွစ္ဖက္စလံုးကို ညွိႏႈိင္းေပးခဲ့ပါတယ္။ က်မသိခဲ့ရသမွ် ျဖစ္စဥ္ကို တင္ျပပါ့မယ္။
ဒါေပမယ့္ က်မေျပာသမွ်သာလွ်င္ ဧကန္ျဖစ္ရပ္မွန္လို႔ေတာ့ တစ္ထစ္ခ် မယူဆေစလိုပါဘူး။ ဒီ့ထက္ ပိုမို ျပည့္ျပည့္ စံုစံု ေမးျမန္းစံုစမ္းခြင့္၊ သိရွိခြင့္ရဦးမယ္ဆိုရင္ ဒီ့ထက္ပိုမိုတဲ့ ျဖစ္ရပ္ မွန္ေတြ ေပၚေပါက္ လာႏိုင္ပါေသးတယ္။
ဇာတ္လမ္းအစကေတာ့ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္က၊ မအူပင္ၿမိဳ႕နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးကေန စတင္က်ဴးလြန္ခဲ့ တဲ့ျဖစ္စဥ္ပါ။
မအူပင္ၿမိဳ႕နယ္၊ မလက္တိုေက်း႐ြာအုပ္စု၊ ပေလာင္ေက်း႐ြာအနီးရိွ ေျမလြတ္ေျမ႐ုိင္း အမ်ားစုနဲ႔ ပိုင္ရွင္ရွိ လယ္ေျမအခ်ဳိ႕အပါ၀င္ လယ္ေျမဧက (၅၅၀၀) ကို ေရဆိုးစြန္႔ပစ္ေျမာင္းေဖာ္ဖို႔ဆိုၿပီး တရားမ၀င္ သိမ္းယူခဲ့ ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေရဆိုးစြန္႔ေျမာင္းစီမံကိန္းအတြက္ အသံုးျပဳတဲ့ေျမက အနည္းအက်ဥ္းသာျဖစ္ၿပီး၊ ေျမအမ်ားစု ကေတာ့ ေဒါက္တာဦးျမင့္စိန္ရဲ႕ Orchard Company ပိုင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။
အဆိုပါေျမေတြမွာ ဘာလုပ္ငန္းမွ ႀကီးႀကီးမားမား လုပ္ကိုင္တာမေတြ႔ျမင္ရေပမယ့္ ထူးဆန္းတဲ့ ေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းတစ္ခုကိုေတာ့ ၾကားသိခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေျမြေတြနဲ႔ၾကြက္ေတြ ေမြးျမဴတယ္ဆိုတာပါပဲ။
သိမ္းယူထားခဲ့တဲ့ ေျမအမ်ားစုဟာ ေျမလြတ္ေျမ႐ုိင္းေတြအျဖစ္ပဲရွိေနၿပီး ခ်ဳံႏြယ္ပိ တ္ေပါင္းေတြသာ ဖံုးလႊမ္းေနခဲ့ပါတယ္။
လယ္ေျမအသိမ္းခံခဲ့ရသူေတြအပါ၀င္၊ ရြာသူရြာသား အမ်ားစုဟာ ဆင္းရဲတြင္း နက္သထက္ နက္လာတယ္ ဆိုတာထက္၊ ငတ္သထက္ ငတ္လာၾကတာမို႔ မိမိတို႔ရြာအနီးက ဒီေျမလြတ္ေျမ႐ုိင္းေတြနဲ႔ အသက္ဆက္ၾကဖို႔ ဟာ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိတဲ့ လမ္းတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
တရားဥပေဒကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရမယ့္ တာ၀န္ရွိသူေတြ ကိုယ္တိုင္က တရား လက္လြတ္ လုပ္လာတဲ့ အခါ၊ မိမိတို႔ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ေရး အတြက္ တျခားေ႐ြးခ်ယ္စရာလမ္း မရွိေတာ့တဲ့ အငတ္ေဘး ဆိုက္ေန သူေတြက တရားဥပေဒ ဆိုတာကို အေလးမထားႏိုင္ေတာ့တာ ဘယ္လို အျပစ္ဆို၀့ံၾကမလဲ။
ဒီေတာ့ ကုမၼဏီပိုင္ဆိုတဲ့ေျမလြတ္ေတြထဲမွာ စိုက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္းေတြ ၀င္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစား ခဲ့ၾကပါ တယ္။ ေျမလြတ္ေျမ႐ုိင္း ႏွစ္ဧကေလာက္ အေပၚမွာရွိေနတဲ့ ခ်ဳံႏြယ္ေတြကို ၀င္ေရာက္ ရွင္းလင္း ၾကပါတယ္။ ခ်ဳံႏြယ္ေတြ ၀င္ေရာက္ ရွင္းလင္းၾကသူ ရြာသားေတြကို ရဲတပ္ဖြဲက လာေရာက္ တားျမစ္ၿပီး၊ ပိုင္နက္ က်ဴးေက်ာ္ သူေတြအျဖစ္ ကုမၼဏီက အမႈဖြင့္ တရားစြဲဆိုထားေၾကာင္း အသိေပးပါတယ္။
ေရြးခ်ယ္စရာ တျခားည္းလမ္း မရွိေတာ့တဲ့ ရြာသားေတြအတြက္ ကေတာ့ ေသမထူး ေနမထူး ျဖစ္ေန ရၿပီမို႔ ေနာက္ဆုတ္ စရာလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ တရားဥပေဒ ဆိုတာထက္ မွ်တမႈကိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္ မိၾကတယ္။ ဒါက အၾကမ္းဖက္မႈျဖစ္စဥ္ရဲ႕ အေျခခံ ဇာတ္ပ်ဳိးပါ။
မေန႔က ေန႔လယ္ မွာေတာ့ အေရးေပၚအေျခအေန ပုဒ္မ(၁၄၄)ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ ရြာသားေတြကို ၀င္ေရာက္ က်ဴးေက်ာ္ ထားတဲ့ လယ္ေျမေတြကေန ေနာက္ဆုတ္ၾကဖို႔ ရဲတပ္ဖြဲ႔က အသံခ်ဲ႕စက္နဲ႔
ေၾကညာ ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွမဆုတ္ခြာၾကတဲ့အျပင္ ရြာထဲက က်န္ရွိေနသူေတြပါ ထပ္မံေရာက္ရွိ လာၾကပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးေတြနဲ႔ ခေလးငယ္ေတြပါ ပါ၀င္ လာၾကပါတယ္။
စုစုေပါင္း ရြာသူရြာသားေတြ (၅၀၀) ေက်ာ္ ေလာက္ျဖစ္လာၿပီး၊ တစ္ဖက္မွာ ရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္ေတြက (၂၀၀) ေက်ာ္ ေလာက္ ရွိေနပါတယ္။ ႏွစ္ဖက္စလံုး ကလည္း ေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ေရွ႕ကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေရႊ႕လာေနၾက တာပါ။ ရဲတပ္ဖြဲ႔က ေရွ႕မတိုးၾကဖို႔ အသံခ်ဲ႕ စက္နဲ႔ေအာ္ေတာ့၊ ရြာသားေတြကလည္း မင္းတို႔ေရွ႕မတိုးရင္ ငါတို႔လည္း မတိုးဘူးလို႔ သံၿပိဳင္ေအာ္ၾကပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ မရပ္ၾကေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ကၽြံမိၾကတာပါပဲ။ ရြာသူ ရြာသားေတြဖက္က စတင္ က်ဴးလြန္တယ္၊ ကိုေမာင္စိုး ဆိုတဲ့လူက ဓားနဲ႔ စတင္ တိုက္ခိုက္တယ္ ဆိုတာ လံုး၀ မဟုတ္ပါဘူး။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တိုးမိၾကေတာ့ ေရွ႕ဆံုးက ရြာသားေတြက လမ္းဖယ္ေပးလိုက္ၾကတယ္။
ရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္ (၃၀) ေလာက္က လူအုပ္ထဲ ေရာက္သြားတယ္။ ႐ုတ္႐ုတ္ ႐ုတ္႐ုတ္ျဖစ္ေတာ့ ေနာက္က အမ်ဳိးသမီးေတြက ေရွ႕တိုးလာၾကတယ္။
အဲဒီ့မွာ ရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္ တစ္ေယာက္က ႏွမသားခ်င္းမစာနာဘဲ (နင္တို႔မိန္းမေတြဟာ ငါတို႔ေယာက်္ားေတြ ရဲ႕ေအာက္မွာပဲ ရွိတယ္ဆိုၿပီး) ႐ုိင္းျပစြာေျပာဆိုေတာ့ မမူမူ၀င္း ဆိုတဲ့အမ်ဳိးသမီးက နင္ မမိုက္႐ုိင္းနဲ႔ ဆိုၿပီး ၀င္ေျပာပါတယ္။
အဲဒီမွာ ဆဲဆိုတဲ့ ရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္က သူ႔ကို ျပန္ေျပာရပါ့မလားဆိုၿပီး မမူမူ၀င္းကို လက္က ကိုင္လာတဲ့ နံပါတ္ တုတ္နဲ႔ ႐ိုက္ပါတယ္။
ဒါကိုျမင္ေတာ့ လူငယ္ေတြက သည္းညည္းခံၿပီး မေနသာေတာ့ပဲ ၀င္ေရာက္ ႐ုိက္ႏွက္ ထိုးခုတ္မႈေတြ စတင္ျဖစ္ပြားရတာပါပဲ။
ဒီလို ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ေတြျဖစ္ၿပီဆိုေတာ့ ေသနတ္ပါလာပါတယ္။ အခ်က္ေပါင္း (၁၅၀)ေလာက္ ပစ္ခတ္ခဲ့ပါ တယ္လို႔ ရဲအရာရွိ တစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။ မိုးေပၚေထာင္ၿပီးပစ္တာ ဟုတ္မဟုတ္ ကေတာ့ ေဆး႐ုံ မွာ ေရာက္ရွိေနၾကတဲ့ ေသနတ္ဒဏ္ရာနဲ႔ လယ္သမားေတြက သက္ေသ ခံၾကပါလိမ့္မယ္။
စတင္ ဆဲဆိုခဲ့တဲ့ ရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္လို႔ ယူဆရသူကေတာ့ ျပင္းထန္တဲ့ ဓားဒဏ္ရာေၾကာင့္ ကြယ္လြန္ သြားရွာပါၿပီ။
သူတို႔ လက္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းလည္း ရြာသားေတြက ၀န္ခံပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ရြာသူ ရြာသားေတြ အမ်ားစုက ရြာထဲကို မျပန္ရဲ ၾကပါဘူး။
ငတ္လို႔ လယ္ေျမေတြ ၀င္လုမိတာပါလို႔လည္း က်မကို ၀န္ခံၾကရွာ ပါတယ္။ က်မ စကားကိုလည္း နားေထာင္ ပါ့မယ္တဲ့။ တစ္ခုပါပဲတဲ့။ သူတို႔ရြာထဲ ျပန္၀င္ရင္ မဖမ္းပါဘူး၊ အေရးမယူပါဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ အစ္မ တာ၀န္ ယူေပးပါတဲ့။
က်မ သူတို႔ရဲ႕ဆႏၵအတိုင္း ညွိႏႈိင္းၾကည့္ပါေသးတယ္။ တာ၀န္ရွိသူေတြက (တိုင္ခ်က္ ဖြင့္ထားတာမို႔ ဥပေဒ အရပဲ ေဆာင္ရြက္ရမွာပါတဲ့)။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတို႔ကို ရြာထဲျပန္လာဖို႔ေတာ့ က်မ မတိုက္တြန္း ခဲ့ႏိုင္ပါဘူး။
စုစုေႏြး
Ref: ဧရာဝတီဘေလာ့
Thursday, February 28, 2013
မစုစုေႏြး ေျပာျပတဲ့ မအူပင္ၿမိဳ႕နယ္ အၾကမ္းဖက္မႈ ျဖစ္ရပ္မွန္
Monday, May 30, 2011
ေဇယ်ာေသာ္၏ သူရဲေကာင္း
ဖနိဒါ
စေနေန႔၊ ေမလ ၂၈ ရက္ ၂၀၁၁
ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ အဆိုေတာ္ တူပက္ရွာကူး Tupac Shakur သည္ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္၌ အေမရိကန္တြင္ လူဆိုးဂိုဏ္း အခ်င္းခ်င္း ပစ္ခတ္ရာမွ ေသနတ္ ထိမွန္ ေသဆံုးခဲ့သည္။ ယင္းသည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကင္းမဲ့ေနသည့္ လူမည္း လမ္းသူရဲ ဂိုဏ္းမ်ား၏ တကယ့္ သရုပ္မွန္ႏွင့္ သူလို ေငြၾကယ္ပြင့္တို႔ အၾကား ပဋိပကၡ တနည္းအားျဖင့္ အာဖရိကန္ ႏြယ္ဖြား အေမရိကန္လူမ်ဳိး အဆိုေတာ္ က်င္လည္ရာ ငရဲဘံု၏ အစိတ္အပိုင္း တရပ္လည္း ျဖစ္သည္။
ရွာကူး ေသဆံုးစဥ္က ေဇယ်ာေသာ္မွာ ၁၅ ႏွစ္သားသာ ရွိေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအေမရိကန္ ရက္ပါႏွင့္ သူ၏ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ ဂီတ အမ်ဳိးအစားသည္ ကမၻာ့ တဖက္ျခမ္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ လမ္းမမ်ား ေပၚတြင္ က်င္လည္ က်က္စားေနေသာ ျမန္မာ လူငယ္ေလး အေပၚလည္း ႀကီးမားစြာ ၾသဇာ သက္ေရာက္ခဲ့သည္။
ယခုေတာ့ သူတို႔တြင္လည္း ရက္ပ္ဂီတ ၾကြပ္ဆတ္ဆတ္စာသား ေထာင္ စသည္တို႔ လူမည့္ရက္ပ္ အဆိုေတာ္လိုပင္ တေပါင္း တစည္းတည္း တည္ရွိေနၿပီ ျဖစ္သည္။
လူငယ္ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းတခုတြင္ ပါ၀င္မႈ၊ ႏိုင္ငံျခားေငြေၾကး ကိုင္ေဆာင္မႈတို႔ျဖင့္ ေထာင္ဒဏ္ ၆ ႏွစ္ ခ်မွတ္ ခံခဲ့ရၿပီး၊ ၂ ႏွစ္ခြဲခန္႔ ေထာင္ထဲ ေနခဲ့ရၿပီးေနာက္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္ သူလြတ္လာခဲ့ကာ လြတ္လပ္မႈကို ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးစြာ ခံစားေနခဲ့သည္။ သူ႔သူရဲေကာင္း ရွာကူးက လိင္မႈကိစၥျဖင့္ ေထာင္က် ခဲ့ေသာ္လည္း သူကမူ ဒီမိုကေရစီေရး တက္ၾကြ လႈပ္ရွားသူမ်ားက ျမင့္ျမတ္သည့္ အေရးေတာ္ပံုဟု ယံုၾကည္ၾကသည့္ စစ္အစိုးရ၏ အုပ္စိုးပိုင္ခြင့္ကို စိန္ေခၚမႈျဖင့္ ေထာင္ဒဏ္ က်ခံခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။
ေဇယ်ာေသာ္သည္ ေထာင္မွ လြတ္လာၿပီးေနာက္ သူ႔မိသားစုႏွင့္ ျပန္လည္ ဆံုဆည္းခဲ့သည္။ သူသည္ ျမန္မာ အစိုးရ၏ `လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္´ ဟု ေခၚဆိုေသာ အမိန္႔ျဖင့္ လြတ္ေျမာက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ အမွန္စင္စစ္မႈ အဆုိပါ အက်ဥ္းသား ၁၄၆၀၀ သည္ သူတို႔ျပစ္ဒဏ္မ်ားမွ တႏွစ္သာ ေလွ်ာ့ေပါ့ သက္သာခြင့္ ရခဲ့ၾကသည္။
လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္တခုေက်ာ္ သူ ရက္ပ္သီခ်င္းမ်ား စဆိုစဥ္၊ လူငယ္မ်ား၏ မေက်မနပ္ သံစဥ္မ်ားကို ဖြဲ႔ဆို သီက်ဴးေနစဥ္ ဤ အသက္ ၃၀ အရြယ္ရွိ အဆိုေတာ္သည္ တေန႔တြင္ သူလည္း ႏိုုင္ငံတကာ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ အဖြဲ႔၏ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥး္ခ် ခံရသူမ်ား ဆိုသည့္ စာရင္းတြင္ သူလည္း ပါ၀င္လာလိမ့္မည္ဟု သူမသိခဲ့ေပ။
အားလံုးသည္ အျပစ္မဲ့စြာ ျဖစ္ေပၚခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ `က်ေနာ့္အိပ္မက္ေတြထဲက တခုက အဆိုေတာ္ ျဖစ္ခ်င္တာပဲ´ ဟု ေဇယ်ာေသာ္က မဇၩိမကို ေျပာသည္။ `က်ေနာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖက က်ေနာ့္ကို စႏၵရား သင္ခိုင္းတယ္။ က်ေနာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူ စိတ္မပါ့တပါနဲ႔ တီးေနရတာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မတီးျဖစ္ေတာ့ဘူး´ ဟု သူက ေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ ကဗ်ာႏွင့္ အႏုပညာလိုပင္ ဂီတကို သူစြဲသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။
ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ကတည္းက ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ဂီတ၏ `ဖမ္းစား´ျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္ဟု သူက ေျပာသည္။ သူရသမွ် မုန္႔ဖိုးေလးကို သီခ်င္း အယ္လ္ဘမ္မ်ား၊ ႏိုင္ငံျခားဂီတ အယ္လ္ဘမ္မ်ား ၀ယ္ယူရာတြင္ သံုးစြဲခဲ့သည္။ `စာသားေတြကို နားမလည္ေပမယ့္ ဒီ အယ္လ္ဘမ္ေတြကို က်ေနာ္ႀကိဳက္တယ္´ဟု သူက ေျပာသည္။
ထိုအထဲမွ အယ္လ္ဘမ္တခုကို သူသေဘာက်သြားသည္။ ထိုအယ္လ္ဘမ္တြင္ သီခ်င္းကို ဆိုထားျခင္း မဟုတ္ဘဲ ရြတ္ေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ `ဒီလိုဂီတ အမ်ဳိးအစားကို က်ေနာ္ အရမ္း ခိုက္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒါရက္ပ္ အမ်ဳိးအစားလို႔ ေျပာၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္ ရက္ပ္အယ္လ္ဘမ္ေတြ ထုတ္ျဖစ္ သြားတာပဲ။ တျခား ရက္ပ္အယ္လ္ဘမ္ ေတြကိုလည္း နားေထာင္ ျဖစ္ေသးတယ္။ က်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္ Niggaz With Attitude နဲ႔ Dr. Dre ရဲ့ The Chronic တို႔ကို နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအယ္လ္ဘမ္ေတြ နားေထာင္ၿပီး က်ေနာ္လည္း ရက္ပ္ဂီတ အေၾကာင္း နားလည္ သြားပါတယ္´ ဟု သူက ေျပာသည္။
ေဇယ်ာေသာ္ ရွင္းျပသည့္အတိုင္းဆိုလွ်င္ သူ႔ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ဂီတသည္ အာဖရိက ႏြယ္ဖြား အေမရိကန္ လူမ်ဳိး အသိုင္း အ၀ိုင္း၏ ၁၉၇၉ ခုႏွစ္ကာလက ဂီတကို အေျခခံ ေပၚထြက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ `နီဂ႐ိုး´ ဆိုသည့္ စကားလံုးက ေစာ္ကားသလို ျဖစ္ေနသျဖင့္ သူတို႔က သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ `နစ္ဂါ´ ဟု ေခၚၾကသည္ဟု သူက ေျပာသည္။ သူတို႔ကို ႏွိမ္ခ် ေစာ္ကားသလို ျဖစ္ေနသည့္ စကားလံုးကို သူတို႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းကို ရည္ညႊန္းသည့္ စကားလံုးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲခဲ့ၾကသည္။
`ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ဂီတဟာ သူတို႔အေပၚ လူမ်ဳိးေရးအရ ခြဲျခားႏွိမ္ခ်တာကို ေဒါသထြက္ေနတဲ့ လူမည္း လူငယ္ေတြရဲ႕ ေဒါသက အေျခခံ ေပၚထြက္ လာတာပဲ။ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ဂီတရဲ႕ အႏွစ္သာရက အဖိႏွိပ္ခံေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို ေဖာ္ထုတ္တာပဲ။ ေစတနာပါတဲ့ သေဘာထားေၾကာင့္ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ဂီတရဲ႕ အရည္အေသြးဟာ ေတာက္ေျပာင္ လာတယ္လို႔ က်ေနာ္ ထင္ပါတယ္´ ဟု သူက ေျပာသည္။
ရက္ပ္၊ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ဟု အျပန္အလွန္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေခၚေနၾကေသာ ဂီတသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အေစာပိုင္းက ေပၚပင္ ဂီတ အျဖစ္သာ ေပၚလာခဲ့ၿပီး၊ လူငယ္မ်ား ႏွစ္သက္ စြဲလမ္း လာၾကေသာ ဂ္ီတ အမ်ဳိးအစားလည္း ျဖစ္သည္။ အထူး ေရပန္း စားလာခဲ့သည္မွာ ၁၉၉၂-၉၃ ခုႏွစ္တြင္ ျဖစ္သည္ဟု သူက ေျပာသည္။
`အဲဒီႏွစ္ေတြမွာ လူငယ္ေတြက မနက္ပိုင္းမွာ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္သီခ်င္းေတြ ဖြင့္ၿပီး ဘရိတ္ဒန္႔စ္ ကၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ ဂီတက ပ်င္းစရာ ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး တျခား ဂီတ အမ်ဳိးအစားေတြကို ေျပာင္းလဲ သြားၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ ကေတာ့ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ အမ်ဳိးအစား ဂီတကိုပဲ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ဆက္လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ ဂီတရယ္လို႔ မသိဘူး။ ရက္ပ္ဂီတလို႔ပဲ သိေနတာ။ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္း တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဟဲဗီးေရာ့ခ္နဲ႔ ဟဲဗီးမက္တဲလ္ အမ်ဳိးအစားေတြ ဘက္ကို လိုင္းေျပာင္း သြားၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ရက္ပ္ဂီတကိုပဲ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ဆက္လုပ္ ေနခဲ့ၾကတယ္။ ရက္ပ္ဂီတေတြကို နားေထာင္ရင္း ရက္ပ္သီခ်င္းေတြစပ္ဖို႔ အာရံု ရလာခဲ့တယ္´ ဟု သူက ေျပာသည္။
လူမည္း ရက္ပါႏွင့္ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား တူးပက္ရွာကူးကို ၾကည့္ၿပီး ေဇယ်ာေသာ္ ရက္ပ္ဂီတ အတြက္ စ်ာန္၀င္ သြားခဲ့သည္။ ရွာကူးက ဓာတ္ျပားခ်ပ္ေရ ၇၅ သန္းေက်ာ္ ေရာင္းခ်ခဲ့ရသူျဖစ္သည္။ သူအမွတ္တရ တင္ထားသည့္ ၀ဘ္ဆိုဒ္တြင္ သူ႔ကို ကဗ်ာဆရာ၊ တဲ့တုိး ဘြင္းဘြင္း ေျပာတတ္သူ၊ ဥပကၡာျပဳခံထားရသူ အေမရိကန္ ဆင္းရဲသားမ်ား ဘက္မွ အေရးဆို တိုက္ပြဲ၀င္သူတဦး အျဖစ္ ေရးသား ေဖာ္ျပထားသည္။ ေဇယ်ာေသာ္မွာလည္း ကဗ်ာဓာတ္ခံႏွင့္ ဆက္ဆံေရး ေျပျပစ္ေခ်ာေမြ႔သူ ဟူသည့္ အရည္အခ်င္း ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ရွာကူးကဲ့သို႔ လူဆိုးဂိုဏ္းမ်ားႏွင့္ ေသနတ္ခ်င္း ယွဥ္ပစ္ျခင္း၊ ပုလိပ္မ်ားႏွင့္ လိုက္တမ္းေျပးတမ္း ကစားျခင္း၊ ညဥ့္နက္နက္ ကားႏွင့္၀င္လာ ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္သြားျခင္း ဆိုသည္မ်ားကို သူမလုပ္ခဲ့ေပ။ ဤအခ်က္မ်ားေၾကာင့္ပင္ အထင္ကရ အေမရိကန္ ရက္ပါတဦး အသက္ဆံုးရံႈး ခဲ့ရသည္။
ေဇယ်ာေသာ္သည္ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ေႏွာင္ပိုင္းတြင္ အနဂၢ၊ ဟိန္းေဇာ္၊ ယန္ယန္ခ်မ္းတို႔ႏွင့္ ေပါင္းၿပီး ျမန္မာျပည္၏ ပထမဆံုး ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ ေတးဂီတ အဖြဲ႔ျဖစ္သည့္ အက္ဆစ္ကို ဖြဲ႔စည္း တည္ေထာင္ခဲ့သည္။ ထုိႏွစ္တြင္ပင္ ပထမဆံုး အယ္လ္ဘမ္ျဖစ္သည့္ စတင္ျခင္း ကို ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ျမန္မာဂီတ ေ၀ဖန္သူမ်ား၏ အေျပာအရ ေပါက္သြားေသာ အေခြလည္း ျဖစ္သည္။ အေရာင္းရဆံုး သီခ်င္းေခြ စာရင္းတြင္ ၂ လေက်ာ္ခန္႔ နံပါတ္ ၁ ေနရာ ခ်ိတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။
အက္ဆစ္အဖြဲ႔လည္း တကယ္ပင္ ေပါက္သြားခဲ့သည္။ သူက ရန္ကုန္ရွိ အျခား ေရာ့ခ္ႏွင့္ ေပါ့ပ္ အဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ မတူ တမူ ကြဲျပားေနသည္။ အေပၚယံ ၾကည့္လွ်င္ေတာ့ လူမည္း ရက္ပ္ဂီတ သမားမ်ားလို ေဘာင္းဘီပြ၊ တီရွပ္ပြပြႀကီးေတြ၀တ္၊ ေခါင္းေပၚတြင္ ေဘ့စ္ေဘာလ္ ဦးထုပ္ေဆာင္းထား၊ ေနကာမ်က္မွန္ တပ္ထားသည္ကို ေတြ႔ရမည္။ အေနာက္တိုင္း သတင္းစာမ်ားကမူ သူတို႔ ရက္ပ္ဂီတသည္ စာသား အေနျဖင့္ ဘာမွ မထူးျခား၊ သာမန္မွ်သာ ျဖစ္ပါသည္ဟု ေျပာဆို ေ၀ဖန္ၾကေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္တြင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္သူမ်ား ခံစားေနရေသာ ဆင္းရဲဒုကၡတို႔ကို မလႊဲမေရွာင္သာ ေရးဖြဲ႔ စပ္ဆို လာၾကရသည္။
သည္ေတာ့လည္း အေ၀ဖန္မခံႏိုင္သည့္ စစ္အစိုးရေၾကာင့္ ဂီတသမားမ်ားလည္း အႏၱရာယ္ ရွိလာေတာ့သည္။ အက္ဆစ္ အဖြဲ႔က ပရိသတ္ အမ်ားႀကီးကို ဖမ္းစား ႏိုင္ခဲ့သည္။ သည္လိုႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္အဖြဲ႔မ်ား ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ ဂီတသမားမ်ား ေပၚထြက္လာခဲ့ၿပီး သူတို႔ကို ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ ပထမမ်ဳိးဆက္ဟု ေခၚၾကသည္။
`က်ေနာ္က အဆိုေတာ္။ ဒီေတာ့ က်ေနာ့္ပရိသတ္နဲ႔ ထိေတြ႔ေနရတာပဲ။ သူတို႔ ခံစားေနရတာေတြ သူတု႔ိ နာနာက်င္က်င္ ခံစား ေနရတာေတြကိုလည္း သိလာရတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ သူတို႔အတြက္ က်ေနာ္ ဘာမ်ား လုပ္ေပးႏိုင္မလဲလို႔ စဥ္းစား ၾကည့္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးထဲမွာ က်ေနာ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ၀င္လုပ္ခဲ့တာပဲ´ ဟု သူက ေျပာသည္။
ထိုျမန္မာရက္ပါေလးသည္ သူ႔ပရိသတ္ထံ အေရာက္သြားႏိုင္မည့္ နည္းလမ္းကို ရွာေဖြ ေတြ႔ရွိ သြားခဲ့သည္။ `က်ေနာ္တို႔ လူငယ္ေတြဟာ တရားမွ်တမႈ အတြက္ ေတာင္းဆို တိုက္ပြဲ၀င္တဲ့ ေနရာမွာ ဦးေဆာင္ ပါ၀င္သင့္တယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ တရားမွ်တမႈ မရွိတာကို မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ လုပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အသည္းမမာဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္ ႏိုင္ငံေရးထဲ ေရာက္လာ ခဲ့တာပါဘဲ။ က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ျမန္မာျပည္သား တေယာက္ ျဖစ္ေနေတာ့ သူတို႔ခံစားခ်က္ေတြ၊ သူတို႔ နာက်င္မႈေတြကို အေတာ္ၾကာၾကာ စဥ္းစား ခံစားေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံေရးထဲ ပါ၀င္ လုပ္ကိုင္ဖို႔က်ေတာ့ အေတာ္အခ်ိန္ယူ စဥ္းစား ရေသးတယ္။ ငါ တကယ္ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ရဲ႕လား ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမး ေနရေသးတယ္´။
လူရႊင္ေတာ္ဇာဂနာ လုပ္ကိုင္ေနသည့္ HIV ပိုးရွိ မိဘမဲ့ကေလးမ်ားအတြက္ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ ေပးေနသည့္ ကုသိုလ္ျဖစ္ အဖြဲ႔အစည္း တခုအတြက္ ေဇယ်ာေသာ္သည္ ကဗ်ာဆရာ ေစာေ၀၊ ေအာင္ေ၀းတို႔ႏွင့္ အတူ တြဲကာ ရံပံုေငြ ရွာေဖြေပးခဲ့သည္။ အျခားရက္ပ္ပါတဦး ျဖစ္သည့္ ငဲငဲႏွင့္ အတူ အဆိုပါ ကေလးမ်ားကို အဂၤလိပ္စာ သြားသင္ေပးခဲ့သည္။ လူရႊင္ေတာ္ ဇာဂနာသည္ ယခုအခါ ေထာင္ဒဏ္ က်ခံေနရသည္။
ဆူညံစြာ ေအာ္ဟစ္အားေပးေနသည့္ ပရိသတ္ႀကီးကို ထိန္းထားရင္း ေဇယ်ာေသာ္ အဖို႔ ဓားသြားေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ ေနရသလို ျဖစ္ေနသည္။ သူ႔သီခ်င္းစာသားမ်ား ဆင္ဆာမွ လြတ္ပါ့မလားဟု ပူပန္ေနရသည္။ သို႔ေသာ္ သူလြတ္ခဲ့ပါသည္။
ထိုသို႔ေသာအားျဖင့္ စစ္အစိုးရကို သံဃာေတာ္မ်ား ဦးေဆာင္ကာ လမ္းမမ်ားေပၚ ထြက္ဆႏၵျပခဲ့ၾကသည့္ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးကာလ ေရာက္လာသည္။
သူသည္ ဂီတပြဲမ်ား၊ သီခ်င္းမ်ားမွတဆင့္ ျပည္သူလူထုႏွင့္ ဆက္စပ္မိခဲ့သည္ဟု လူငယ္ရက္ပါ ေငြၾကယ္ပြင့္ ေလးက ေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးေကာင္စီ ဆိုသည့္ ျမန္မာ စစ္အစိုးရက လူထု ဆႏၵျပပြဲမ်ား၊ လူထု၏ ေမွ်ာ္လင့္ တမ္းတခ်က္မ်ားကို ရက္စက္စြာ ေခ်မႈန္း လိုက္ေသာအခါ စင္တင္ ဂီတပြဲမ်ားတြင္ ေတးသီခ်င္း သီဆိုေန႐ံုမွ်ျဖင့္ မရေတာ့ပါ။
အျခား တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူ ၃ ဦးႏွင့္အတူ Generation Wave (GW) ဆိုသည့္ အဖြဲ႔ကို ေဇယ်ာေသာ္သည္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ အတြင္း ဖြဲ႔စည္း ထူေထာင္ခဲ့သည္။ အေျပာင္းအလဲ အတြက္ လံႈ႔ေဆာ္ စည္း႐ံုးသည့္ လူငယ္ လႈပ္ရွားမႈေလး တခု ျဖစ္သည္။ ကားမ်ားတြင္ CNG စတစ္ကာမ်ား ကပ္သည့္ လႈပ္ရွားမႈကို စတင္ စည္း႐ံုး လံႈ႔ေဆာ္ခဲ့သည္။ ခပ္ေထ့ေထ့ ေျပာဆို စည္း႐ံုးသည့္ လႈပ္ရွားမႈ တခုျဖစ္သည္။ သာမန္အားျဖင့္ CNG ဆိုသည္မွာ ဖိသိပ္ထားေသာ သဘာ၀ ဓာတ္ေငြ႔ဟု အဓိပၸာယ္ ရေသာ္လည္း သူတု႔ိ ဆိုလိုသည္မွာမူ အစိုးရသစ္ အေျပာင္းအလဲ Change New Government ဟူ၍ ျဖစ္သည္။
ထိုအေျပာင္းအလဲ တိုက္ပြဲအတြက္ ရမ္ဘိုကိုလည္း သူတို႔ လႈပ္ရွားမႈထဲ ဆြဲသြင္းခဲ့သည္။ ရမ္ဘို ၄ အပါအ၀င္ စစ္အစိုးရ ဆန္႔က်င္ေရး ဇာတ္ကားမ်ားကို ကူးယူ ျဖန္႔ခ်ိခဲ့သည္။ ဤ ရမ္ဘို ၄ ဇာတ္ကားကို ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ အတြင္း ႐ံုတင္ခဲ့ၿပီး၊ မင္းသား စတားလံုးက ကရင္ျပည္နယ္ အတြင္း ျမန္မာအစိုးရ စစ္တပ္ကို လိုက္လံ တိုက္ခိုက္ပံုမ်ား ႐ိုက္ကူး ထားသည္။ ျမန္မာ အာဏာပိုင္မ်ားကမူ ျမန္မာ စစ္သားမ်ားကို ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ လူသတ္သမားမ်ား၊ မုဒိမ္းေကာင္မ်ား အျဖစ္ ပံုေဖာ္ ႐ိုက္ကူးထားသည့္ ထိုဇာတ္ကားအား ျပသခြင့္မျပဳဘဲ ပိတ္ပင္ခဲ့သည္။ ထိုဇာတ္ကားသည္ ကရင္မ်ား အၾကားတြင္ အထူး လူႀကိဳက္ မ်ားခဲ့သည္။ `ဘာမွမရဘဲ ေနရတာထက္ စာရင္ တခုခုရေအာင္ တိုက္ရင္းေသမယ္´ ဆိုသည့္ စကားကို အလြန္ ခိုက္သြားခဲ့ၾကသည္။
ျမန္မာတပ္မေတာ္သားမ်ားကို ရမ္ဘိုက သဲသဲမဲမဲ ပစ္ခတ္ႏွိမ္နင္းပံုမွာ ေနာက္ဆံုး ေကာက္႐ိုး တမွ်င္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ထိုကားေမွာင္ခို ခိုးကူးေခြမ်ား ျဖန္႔ခ်ိၿပီး သိပ္မၾကာခင္ပင္ ေဇယ်ာေသာ္လည္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ စားေသာက္ဆိုင္ တဆိုင္ အတြင္း ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ ဖမ္းဆီး ခံခဲ့ရသည္။ ပြဲၿပီးသြားပါၿပီ။ ဘူးေပၚသလို ေပၚသြားပါၿပီ။ သူက ပြင့္လင္းစြာ ထုတ္မေျပာေသာ္လည္း ႏိုင္ငံတကာ လြတ္ၿငိမ္း ခ်မ္းသာခြင့္ အဖြဲ႔ AI ကမူ စစ္ေၾကာေရး ကာလအတြင္း သူ႐ိုက္ႏွက္ ခံခဲ့ရသည္ဟု ဆိုသည္။
သူ႔ကို စီရင္ခ်က္မခ်မီေလးတြင္ `က်ေနာ္ စိတ္မေကာင္းဘူး။ စိတ္မေကာင္းတာက က်ေနာ့္ကို ေထာင္ခ်လို႔ မဟုတ္ဘူး။ ဒီအေၾကာင္းေတြကို စဥ္းစားမိရင္ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူထုရဲ႕ အနာဂတ္ကို ေတြးမိၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာ´ ဟု သတင္းေထာက္မ်ားကို ေျပာခဲ့သည္ဟု သတင္းမ်ားက ဆိုသည္။
`ကိုယ္မႀကိဳက္တာကို ကန္႔ကြက္ ပယ္ခ်ရဲတဲ့ စိတ္ကို ေမြးၾကပါ။ မွန္တာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မေထာက္ခံ ရဲရင္ေတာင္မွ မွားေနတာကို မေထာက္ခံၾကပါနဲ႔´ ဟု လူထုထံ အမွာစကားကို သတင္းေထာက္မ်ားမွ တဆင့္ သူေျပာၾကားခဲ့သည္။
သူ႔ကို ထုိႏွစ္ ႏို၀င္ဘာ ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ ဥပေဒအမွတ္ ၆-၈၈ ျဖစ္ေသာ အသင္းအဖြဲ႔ ဥပေဒ၊ ႏိုင္ငံျခားေငြ ဥပေဒ ပုဒ္မ ၂၄ (၁) တို႔ျဖင့္ တရားစြဲတင္ခဲ့သည္။ ေထာင္ဒဏ္ ၆ ႏွစ္ အျပစ္ေပးခဲ့သည္။ ေနာင္တြင္ အဆိုပါ ေထာင္ဒဏ္ကို ၄ ႏွစ္သို႔ ေလွ်ာ့ခ်ခဲ့သည္။ သူႏွင့္အတူ အဖမ္းခံရေသာ အက္ဆစ္အဖြဲ႔သား ယန္ယန္ခ်မ္းလည္း ေထာင္ဒဏ္ အျပစ္ေပး ခံခဲ့ရသည္။
ေထာင္တြင္း အက်ဥ္းသားဘ၀က ၾကမ္းတမ္းသည္။ သူ႔လို ဂီတျဖင့္ ႀကီးျပင္းလာေသာ လူငယ္ အဆိုေတာ္ တဦး အေနျဖင့္ သီခ်င္း နားမေထာင္ရ ဆိုသည့္ တားျမစ္ ပိတ္ပင္ခ်က္သည္ အလြန္ ျပင္းထန္ ၾကမ္းတမ္းလွသည္။ `က်ေနာ္တို႔က ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ဆိုေတာ့ အထူးေဆာင္မွာ ေနရတယ္။ တျခား အက်ဥ္းသားေတြ TV ၾကည့္လို႔ ရေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔က မၾကည့္ရဘူး´။
သို႔ေသာ္ ထုိဂီတသမားေလးကို တိတ္တိတ္ေနခုိင္း၍ မူမရပါ။ `က်ေနာ္ကေတာ့ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းေတြကို ဆိုတာပဲ။ ေထာင္ထဲမွာ က်ေနာ္ ျပန္သံုးသပ္တာေတြ လုပ္တယ္။ ဘယ္သီခ်င္းကို ငါတကယ္ ႀကိဳက္တာလဲ။ ဘယ္သီခ်င္းကို ငါအလြတ္ရလဲ။ ဘယ္သီခ်င္း စာသားကို ငါတကယ္ နားလည္သလဲ ဆိုတာေတြေပါ့´ ဟု သူက မဇၩိမကို ေျပာသည္။
ေဇယ်ာေသာ္က ေထာင္တြင္းတြင္ အခ်ိန္ကို အက်ဳိးရွိစြာ အသံုးခ်သည္။ `ေထာင္ထဲ ေနရတာ ေကာင္းတာလည္း ရွိတယ္၊ ဆိုးတာလည္း ရွိတယ္။ က်ေနာ္က အခ်က္ ၃ ခ်က္ပါတဲ့ ေတာင္းဆိုမႈကို လုပ္ခ်င္တယ္။ အက်ဥ္းေထာင္ အရာရွိေတြကို က်ေနာ္က ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ဆက္ဆံပါလုိ႔ ေျပာတယ္။ အက်ဥ္းသားေတြကို အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈနဲ႔ ဆက္ဆံပါ။ ျဖစ္လာတာ ေတြကိုလည္း တာ၀န္ယူပါလို႔ က်ေနာ္ သူတို႔ကို ေျပာခဲ့တယ္။ ဒီေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို အက်ဥ္းေထာင္ အာဏာပိုင္ေတြက ျဖည့္ဆီး ေပးႏိုင္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ အက်ဥ္းေထာင္ အေျခအေနဟာ အခုထက္စာရင္ အမ်ားႀကီး ပိုေကာင္းလာမွာပဲ´ ဟု သူက ေျပာသည္။
ဒီေန႔ေတာ့ ျမန္မာရက္ပါ လူငယ္ေလး လြတ္လာပါၿပီ။ သို႔ေသာ္ သူ႔အေတြးမ်ားကေတာ့ အက်ဥ္းေထာင္ သံတိုင္မ်ား ေနာက္တြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ သူႏွင့္ ဘ၀တူ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ားထံ ေရာက္ေနသည္။ သူတို႔ က်ခံေနရေသာ ျပစ္ဒဏ္မ်ား ကေတာ့ မကုန္ဆံုး ေသးေပ။
Ref: မဇၽၥိမ
Monday, April 25, 2011
ေဒၚစု၏ ကမၻာတြင္းသို႔ ေခတၱ ဝင္ေရာက္ျခင္း
Laila de Champfleury
ေသာၾကာေန႔၊ ဧၿပီလ ၂၂ ရက္ ၂၀၁၁
(Laila de Champfleury သည္ သူတုိ႔၏ ႏိုင္ငံတကာ ႏိုင္ငံေရး ေကာလိပ္သင္႐ိုး သင္ခန္းစာ အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ဧၿပီလဆန္းတြင္ သြာေရာက္ ေလ့လာခဲ့ၾကေသာ ဒိန္းမတ္ ေက်ာင္းသား ၁၁ ဦးမွ တဦးျဖစ္ပါသည္။ ထိုအဖြဲ႔တြင္ ဆရာႏွစ္ဦးလည္း အတူ လိုက္ပါသြားခဲ့သည္။ မဇၩိမ အဂၤလိပ္ပိုင္း အတြက္ Laila de Champfleury ေရးသားေသာ Stepping into the world of Aung San Suu Kyi ကို ဘာသာ ျပန္ဆိုထားျခင္း ျဖစ္သည္။)
ရန္ကုန္ (မဇၩိမ)။ ။ အမၾကီးဟာ ေတာ္လွန္ေရးသမားတဦး မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီ လႈပ္ရွားမႈရဲ႕ သူရဲေကာင္း ျဖစ္တဲ့ သူဟာ စားပြဲေပၚ သူ႔လက္ေတြကို ခပ္ဖြဖြ ယွက္ထားၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ေနတာပါ။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ဆိုးရြား ၾကမ္းတမ္းလွတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ခရီးနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးဖို႔ ေရာက္လာၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကို စကား ထိုင္ေျပာေနပါတယ္။
ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ `ရင္ခုန္စရာ သိပ္မေကာင္းလွပါ´ လို႔ သူထင္ေၾကာင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အံ့အား သင့္စရာ ေျပာၾကား လိုက္ပါတယ္။
သူဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ၿပီး အာဏာအျမစ္တြယ္ေနတဲ့ စစ္တပ္ကို ကန္ေက်ာက္ ေမာင္းထုတ္ဖို႔ ၾကိဳးပမ္း ေနၾကတဲ့ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ကိုယ္စားျပဳ အမွတ္အသားပါ။ သူ႔ကို တိုင္းျပည္ထဲမွာ အမ၊ အန္တီ၊ ဟို အမ်ဳိးသမီးၾကီး လို႔ပဲ ေျပာဆို သံုးႏံႈးၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မတို႔နဲ႔ စကားေျပာေနတုန္း သူ႔ဖခင္ လက္ထက္ကလိုပဲ အၾကမ္းဖက္ ေတာ္လွန္ေရး အေျပာင္းအလဲမွာ သူ႔ရဲ႕ အဘိဓာန္မွာ မရွိေတာ့ပါ။
က်မတို႔အုပ္စုမွာ သူ႔ထံလာေတြ႔ေနက် လာ႐ိုးလာစဥ္ အဖြဲ႔မဟုတ္ပါ။ ဆရာႏွစ္ေယာက္ အတူလိုက္ပါ လာတဲ့ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံမွ ၁၁ ဦးပါ ေက်ာင္းသား အဖြဲ႔ေလးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထက္တန္း ေက်ာင္းနဲ႔ တကၠသိုလ္မွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ ႏိုင္ငံေရး ဘာသာရပ္အတြက္ `ၾကားလပ္ႏွစ္´ ကို ျပန္လည္ျဖည့္ဆီးဖို႔ ပဋိပကၡတို႔နဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ေျမ၊ အၿပံဳးပိုင္ရွင္ လူထု၊ ေရႊေရာင္ဝင္းဝင္း ဘုရားေတြ၊ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တဲ့ စစ္အစိုးရ စသျဖင့္ ျဖစ္မ်ဳိးစံုလင္လွတဲ့ `အကိုၾကီး´ တို႔ ႏိုင္ငံကို လာေရာက္ခဲ့ၾကျခင္းပါ။
က်မတို႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ႐ံုးအတြင္း ထိုင္ေနခဲ့တဲ့ ေန႔ကေတာ့ ဧၿပီလဆန္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြက အလြန္တန္ဖိုး ရွိလွပါတယ္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ ေဟာဒီ ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားမႈ ေခါင္းေဆာင္ဟာ ဒီခ်ဳပ္ အဖြဲ႔ဝင္ေတြနဲ႔ အစည္းအေဝးေတြ လုပ္ေနတတ္တယ္၊ အေရးၾကီးတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကို လက္ခံ ေတြ႔ဆံုတတ္တယ္၊ သတင္းေထာက္ ေတြကို ရံဖန္ရံခါ လက္ခံ ေတြ႔ဆံုတတ္တယ္။ လူတိုင္းက သူ႔ကို ေတြ႔ခ်င္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကို ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခြင့္ ရဖို႔ကေတာ့ သာမန္အားျဖင့္ ခက္ခဲပါတယ္။ ဒိန္းမတ္လူမ်ဳိး သတင္းေထာက္ တေယာက္ဆုိ သူနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ရဖို႔ ၂ ႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္ခဲ့ရၿပီး၊ ေတြ႔မယ့္ ေတြ႔ရေတာ့လည္း ခဏပဲ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္လို႔ က်မတို႔ ၾကားဖူး ထားပါတယ္။
ဒီေတာ့ က်မတို႔ ခဏခဏ ဖတ္ဖူးထားတဲ့ ဒီမိုကေရစီ သူရဲေကာင္း ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္နဲ႔ ဒီခ်ဳပ္ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ ႐ံုးခန္း က်ဥ္းေလးအတြင္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႔ခြင့္ ရေနတာကို ေတြ႔ရတဲ့အခါ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အလြန္ အံ့ၾသ ေနမိပါေတာ့တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္တာက က်မတို႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ ဒိန္းမတ္ေရာက္ ၾသဇာ အာဏာရွိတဲ့ ျမန္မာ အတိုက္အခံေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ေကာင္းမြန္မႈ ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ က်မတို႔ အထင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္ဆံုး မိနစ္ စကၠန္႔အထိ သူနဲ႔ တကယ္တမ္း ေတြ႔ခြင့္ ရမရဆိုတာ ရင္ေမာစရာ ကိစၥၾကီး ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။
ပါတီဌာနခ်ဳပ္႐ံုးမွာ ျပည့္က်ပ္ျပြတ္သိပ္ေနၿပီး အဆန္းတၾကယ္ အဆင္ တန္ဆာမ်ားလည္း မရွိပါ။ ဒီထဲကို ဝင္လိုက္ရတာ လမ္းေပၚ ကေန တျခားကမၻာ တခုထဲ ေရာက္သြား သလိုပါပဲ။ ႐ံုးခန္းေတြထဲမွာ စာရြက္ထပ္ေတြနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဓာတ္ပံုေတြပဲ ရွိပါတယ္။ ႐ံုးထဲကို ဝင္လိုက္ရတာ ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုေတာ့ အရင္ကလည္း တခါမွ မဖြင့္ဖူးေသး၊ အထဲမွာလည္း ဘာရွိမွန္း မသိရတဲ့ ေရွးေဟာင္းလွ်ဳိ႕ဝွက္ ေသတၱာတလံုးကို ဖြင့္ေနရ သလိုပါပဲ။ က်မတို႔အဖြဲ႔ကို အေပၚထပ္တက္ၾကဖို႔ လက္ညိွး ထိုးျပ ၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ေျမေအာက္လုပ္ငန္း အေငြ႔အသက္ေတြကို ရလာျပန္ပါတယ္။ အခန္းထဲမွာရွိတဲ့ သစ္သား စားပြဲ တလံုးေဘးမွာ က်မတို႔ ဝိုင္းထိုင္ လိုက္ၾကပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ထိ အမၾကီးကို ေတြ႔မွ ေတြ႔ရပါ့မလားလို႔ တထင့္ထင့္ ျဖစ္ေနရတုန္းပါ။
ထိုင္ရင္း သူမ်ား ဒီဘက္က ဝင္လာမွာလားလို႔ ေတြးၿပီး အခန္းတဖက္က ခပ္ဟဟေလး ျဖစ္ေနတဲ့ တံခါးကို ၾကည့္ေန မိပါတယ္။ အခန္းထဲမွာ အားလံုး လည္တဆန္႔ဆန္႔ ျဖစ္ေနၾကတုန္း တဖက္က အခန္းထဲကို သူ႔သက္ေတာ္ေစာင့္ေတြနဲ႔ အတူ ဝင္သြားတာကို စကၠန္႔ပိုင္း ေလးေလာက္ ျဗဳန္းကနဲ က်မ ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ သူ ဒီအေဆာက္ အအံုထဲမွာ က်မတို႔နဲ႔ အတူရွိေနပါၿပီ။ ဒီတခါေတာ့ ဘယ္လိုမွ မမွားႏိုင္ ေတာ့ပါဘူး။ ၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ က်မတို႔ရွိတဲ့ အခန္းထဲကို သူဝင္လာပါတယ္။ က်မတို႔ အားလံုးပဲ ျဗဳန္းကနဲ မတ္တပ္ ထရပ္လိုက္ၾကပါတယ္။ သူက ရယ္ရယ္ေမာေမာ၊ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးပဲ `ထိုင္ၾကပါ၊ ထိုင္ၾကပါ´ လို႔ က်မတို႔ကို ေျပာပါတယ္။
စားပြဲတဖက္စြန္းက ထိုင္ခံုမွာ သူက လက္ပိုက္လို႔ ခပ္မတ္မတ္ ထိုင္ေနပါတယ္။ က်မစိတ္ကူးထဲမွာ ပံုေဖာ္ထားတဲ့ အတိုင္းပါပဲ၊ သူဟာ မိန္းမ ပီပီသသ ၾကက္သေရရွိသူ ျဖစ္ၿပီး ေခါင္းမွာလည္း ပန္းေတြ ပန္ထားပါတယ္။ သူ႔ကိုၾကည့္ရတာ စိတ္သေဘာထား ႏူးညံ့ၿပီး ၾကင္နာပံု ရေပမယ့္ အတြင္းစိတ္ သ႑ာန္မွာ တင္းမာျပတ္သားသူ ဆိုတာကိုလည္း အလြယ္တကူပဲ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။
ဒိန္းမတ္တုန္းကေတာ့ ေတြ႔ရရင္ ဘာေမးမလဲဆိုၿပီး ေမးခြန္းေတြ ၾကိဳးစားပမ္းစား ျပင္ဆင္ လာခဲ့ၾကပါတယ္။ က်မတို႔က ႏိုင္ငံတကာ ႏိုင္ငံေရးမွာ ဗမာျပည္ရဲ႕ ရႈပ္ေထြး ေပြလီလွတဲ့ ႏိုင္ငံေရး လမ္းေၾကာင္းကိုပဲ ေလ့လာခဲ့ၾကတာ ဆိုေတာ့ သိပ္မၾကာခင္ပဲ က်မတို႔ လိုခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းေတြ အကုန္လံုးဟာ ဒီမိုကေရစီ အေၾကာင္းခ်ည္း ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါေတာ့တယ္။
`ဒီမိုကေရစီဆိုတာ အေနာက္မွာေတာ့ အသားက်ေနတဲ့ စကားလံုး၊ မင္းတို႔လည္း သိပ္ၿပီး ေလးေလးနက္နက္ ရွိလွမယ္ မထင္ဘူး။ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ တန္ဖိုးကို ေသေသခ်ာခ်ာ သေဘာေပါက္ၾက လိမ့္မယ္ေတာင္ မထင္ဘူး´ ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေျပာပါသည္။
ၿပီးေတာ့မွ သူက က်မတို႔အေၾကာင္း ဦးလွည့္လာၿပီး `၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္က ဒိန္းမတ္မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုး ေရြးေကာက္ပြဲမွာ က်မတို႔ထဲက ဘယ္ႏွေယာက္ မဲေပးခဲ့သလဲလို႔ ေမးလာပါတယ္။ က်မတို႔ထဲက အေတာ္မ်ားမ်ား လက္ေထာင္ ၾကပါတယ္။ ၃ ေယာက္ ကေတာ့ သူတို႔ မဲသြားမေပးဘူးလို႔ ဝန္ခံၾကပါတယ္။ ၂ ေယာက္ကေတာ့ ငယ္ေသးလို႔ အဲဒီအခ်ိန္က မဲေပးခြင့္ မရခဲ့ၾကပါ။
ဒီေတာ့မွ က်မတို႔အမၾကီးက က်မတို႔တေတြ ရန္ကုန္နဲ႔ မႏၲေလးမွာရွိတုန္း ျမန္မာ လူမ်ဳိးေတြနဲ႔ စကား ေျပာခဲ့ၾကတာေတြ အေၾကာင္း ဆက္ေျပာပါတယ္။ က်မတို႔ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္ ေတြ႔ခဲ့ၾကသူေတြ အားလံုး အၿပံဳးကိုယ္စီနဲ႔ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ရွိခဲ့ၾကသေလာက္ အတြင္းစိတ္ထဲမွာ တခုခုကို ေၾကာက္ရြံ႕ေနတာ ကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ကမၻာလွည့္ ခရီးသြား တဦးသာ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီကိစၥကို သတိထားမိမယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သတင္းေထာက္ တေယာက္နဲ႔ ေတြ႔တုန္းကေတာ့ သူက သတင္းေထာက္ ပီပီ အေတာ္ သတိထား ေျပာတယ္။ အစိုးရက လူတုိင္းကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ၊ ဆင္ဆာဆိုတာလည္း စစ္အစိုးရက သူ မီဒီယာထဲ ပါေစခ်င္တာကိုပဲ ခြင့္ျပဳတာလို႔ ေျပာပါတယ္။
`က်မတို႔ တိုင္းျပည္မွာ ဥပေဒ စိုးမိုးမႈဆိုတာလည္း မရွိေတာ့ လံုၿခံဳမႈ ဆိုတာလည္း မရွိဘူး´ လို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ က ေျပာပါတယ္။ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဝင္မၿပိဳင္ခဲ့တာလည္း ဒီကိစၥက အေၾကာင္းတခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အစိုးရကို တရားဝင္ေအာင္ လုပ္ေပးၿပီး စစ္တပ္ကို အခ်ိန္မေရြး အာဏာသိမ္းႏိုင္ခြင့္ ျပဳထားတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုကို လက္မခံႏိုင္ေၾကာင္းလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ရွင္းျပပါတယ္။
တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ အစိုးရအၾကား ပဋိပကၡေတြ ျဖစ္ပြားေနရတာရဲ႕ အေၾကာင္းရင္း တရပ္မွာလည္း အခြင့္အေရး မညီမွ်မႈေၾကာင့္လို႔ သူက ေထာက္ျပပါတယ္။
`တိုင္းရင္းသားေတြက ဖက္ဒရယ္ပိုက်တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုမ်ဳိးကို လိုခ်င္ၾကတာ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ေနရတာ။ ဒီ မတရားမႈေတြ ဒီမွာပဲ ရပ္ဖို႔ေတာ္ၿပီ။ တိုင္းရင္းသားေတြ ဒုကၡသည္ေတြ အျဖစ္နဲ႔ တခ်ိန္လံုး ေျပးခ်ည္း ေနၾကရတာ။ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ ထဲမွာပဲ ညွဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္ခံၿပီး တခ်ိန္လံုး ေၾကာက္ေၾကာက္ လန္႔လန္႔နဲ႔ ေနေနၾကရတာ။ ဒါေတြအားလံုး ေျပာင္းမွျဖစ္မယ္။ ေျပာင္းဖို႔ ဆိုတာလည္း အခြင့္အေရး တန္းတူညီမွ် ခံစားခြင့္ ရွိပါတယ္ဆိုတာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ခံစားသိရွိရမွ ျဖစ္မယ္´။
က်မတို႔အတန္းက ေက်ာင္းသားေတြ တစုတေဝး ျမန္မာျပည္ထဲမွာ သြားလာေနရေတာ့ ဒိန္းမတ္က စာသင္ခန္း ထဲမွာ က်မတို႔ သင္ခဲ့ရတဲ့ ျပႆနာေပါင္းစံု၊ အေျခအေန အျဖစ္ေပါင္းစံုကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ခြင့္ရတယ္။ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ရဲ႕ အေျခအေနေတြကို ေျပာႏိုင္တဲ့သူ၊ ဘာေတြလုိခ်င္တယ္၊ ဘာေတြျဖစ္ခ်င္တယ္၊ ဘယ္လိုလုပ္ လိုက္ရင္ ဒါေတြ ေအာင္ျမင္ လာလိမ့္မယ္ ဆိုတာေတြ ေျပာႏိုင္မယ့္ သူမ်ဳိးကို က်မတို႔ကလည္း ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္။
က်မ စိတ္ဝင္စားတဲ့ ကိစၥက လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ဥပေဒ စိုးမိုးမႈကိစၥပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ျမန္မာျပည္မွာ ဥပေဒ စိုးမိုးမႈ မရွိတဲ့အေၾကာင္း ေျပာလာေတာ့ က်မလည္း စိတ္ဝင္စား လာပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ လူေတြ လံုၿခံဳတယ္လို႔ ခံစားမိေစတဲ့ ကိစၥမွာ ဥပေဒက ေနာက္ဆံုးမွ စဥ္းစားမိတဲ့ ကိစၥပါ။ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳမွ၊ ခံရမွ သိတဲ့ ကိစၥပါ။ ကိုယ့္အခြင့္အေရး တရပ္ရပ္ ခ်ဳိးေဖာက္ခံရမွ သတိရတဲ့ အရာပါ။ ဒီကိစၥကပဲ ပံုမွန္လည္ပတ္ေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တရပ္အတြက္ အေျခခံ အခြင့္အေရးေတြကို ေပးအပ္ေနတာပါ။
ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ ျမန္မာတက္ၾကြလႈပ္ရွားသူ လူငယ္တေယာက္နဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တာကို က်မ ျပန္သတိရ လာပါတယ္။ သူက က်မကို ဒီမိုကေရစီ ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ဘယ္လို နားလည္သလဲလို႔ ေမးလာပါတယ္။ က်မကလည္း လြတ္လပ္စြာ ေျပာခြင့္ရွိတာ၊ ကိုယ့္အတြက္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရွိတာ၊ လြတ္လပ္မွ်တတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲေတြ ရွိတာ၊ စသျဖင့္ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူက ဒါေတြ အားလံုးဟာ ဒီမိုကေရစီ အတြက္ အေရးၾကီးၾကတာခ်ည္း ဆိုတာ သူလက္ခံပါတယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ သူ႔အျမင္အရ အေရးအၾကီးဆံုး ကိစၥက အာဏာကို ပိုင္းျခားထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။ တရားစီရင္ေရး အာဏာနဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲေရး အာဏာ တနည္းအားျဖင့္ အစိုးရ အာဏာကို ခြဲျခားထားဖို႔ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပလာပါတယ္။ ဒါသူ႔ဆႏၵျဖစ္ၿပီး ျမန္မာျပည္မွာ တေန႔က်ရင္ ျဖစ္ထြန္းလာမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
အစိုးရက ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ခြင့္ အာဏာကို ဘယ္လိုခ်ဳပ္ကိုင္ထားတယ္ဆိုတာ အမၾကီးက က်မတို႔ကို သာဓကတခု ေျပာျပပါတယ္။ `ဒီခ်ဳပ္အဖြဲ႔ဝင္ တဦးဦး ႏိုင္ငံေရးမႈနဲ႔ တရား႐ံုး ေရာက္သြားၿပီဆို ဒီအမႈက ေသခ်ာေပါက္ ရံႈးေတာ့မွာပဲ။ ဒါကို အစကတည္းက က်မတို႔လည္း သိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်မတို႔ အၿမဲေျပာေနတာ။ တရား႐ံုး မေရာက္ခင္ကတည္းက ဘယ္ေလာက္ခ်မယ္၊ ဘယ္လို ကိုင္တြယ္မယ္ ဆိုတာ ၾကိဳၿပီး အၿမဲဆံုးျဖတ္ထားၿပီးသား၊ ဒါေတြ အကုန္လုပ္ၿပီးမွ ႐ံုးေရာက္တာ´ ဟု သူက ေျပာပါတယ္။
ဒီလိုျဖစ္ေပမယ့္ ဒီခ်ဳပ္အဖြဲ႔ဝင္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ စာရိတၱကို ကာကြယ္ဖို႔ ေရွ႕ေနေတာ့ ထားၾကတယ္လို႔ သူက ဆိုပါတယ္။ သူတို႔ဟာ အျပစ္မရွိဘဲ မတရားစြပ္စြဲ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ ခံရသူေတြျဖစ္ၿပီး၊ အေတြးအေခၚ အယူအဆ တခုခုကို ယံုၾကည္ၿပီး ဒီအယူအဆ အတိုင္း ေနခဲ့လုပ္ခဲ့တာက လြဲလို႔ ဘာျပစ္မႈကုိမွ မက်ဴးလြန္ ခဲ့ၾကေၾကာင္းနဲ႔ သူတို႔ေရွ႕ မားမားမတ္မတ္ ရပ္ေျပာေပးမယ့္ သူကိုပဲ လိုခ်င္တာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။
`ကိုယ့္ကိုထိလာမွ ဥပေဒဆိုတာကို သတိရတာ။ ဒီလိုမဟုတ္ရင္ က်မတို႔လည္း အေသးစိတ္ မသိပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဒီအမႈေတြက က်မတို႔ကို က်မတို႔ အခြင့္အေရးေတြ ဘာေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ သင္ျပေပးေနတာပဲ။ ဒီအခြင့္အေရးေတြ တရား႐ံုးေတြမွာ ဘယ္လို ခ်ဳိးေဖာက္ ခံေနရတယ္ဆိုတာေတြ သိလာတာပဲ။ ဥပေဒက အကာအကြယ္ မေပးႏိုင္ရင္ ဘယ္သူမွ လံုၿခံဳမွာ မဟုတ္ဘူး။´
သူ႔ကို ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေမးတာေတြ သိပ္မ်ားလြန္းလို႔ အမ စိတ္ပ်က္ေနတယ္ ဆိုတာ က်မတို႔ ၾကားထားလို႔ ဒီေမးခြန္း သူ႔ကို မေမးေတာ့ပါဘူး။ အေျပာင္းအလဲ အတြက္ သူရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ၾကိဳးပမ္းခ်က္ ေတြကိုပဲ ေမးျမန္ းျဖစ္ပါတယ္။
`ျမန္မာျပည္ကလူေတြက သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ အေျပာင္းအလဲအတြက္ က်မနဲ႔ က်မတို႔ ပါတီအေပၚပဲ မၾကာခဏ အားကိုး ၾကတယ္။ ဒီလို အေျပာင္းအလဲမ်ဳိး ျဖစ္ဖို႔ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ သိေအာင္လုပ္ဖို႔က အေရးအၾကီးဆံုးပဲ´ ဟု သူက ေျပာပါတယ္။
ဒီခ်ဳပ္ပါတီကို ႏိုင္ငံေရးပါတီတခုအျဖစ္ ဆက္ရွိေနဖုိ႔ သူသႏၷိ႒ာန္ခ်ထားေၾကာင္းပါ ေျပာပါတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြက ပါတီကို ဖ်က္သိမ္းဖို႔ ၾကိဳးပမ္းေနေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီရရွိေရး အတြက္ ပါတီရွိေနရမွာလို႔ သူက ဆိုပါတယ္။
တိုင္းျပည္ကို ထင္ရွားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တဦးထဲက ေရွ႕ေဆာင္ေနတာဟာ ဒီမိုကေရစီအတြက္ မေကာင္းေၾကာင္း၊ အနည္းဆံုးေတာ့ ေရြးခ်ယ္စရာ အျဖစ္ အဲဒီလုိ ထင္ရွားထက္ျမက္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ အနည္းစုေလးေတာ့ ရွိေနရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒါမွ ႏိုင္ငံေရး သမားေတြ အေနနဲ႔ သူတုိ႔အလုပ္အေပၚ ပိုအေလးထား အာ႐ံု စိုက္လာႏိုင္မွာျဖစ္ေၾကာင္း သူက က်မတို႔ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေျပာဆိုျပပါတယ္။
ဒီခ်ဳပ္ရဲ႕ မူဝါဒေတြအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းစဥ္ေတြ၊ မူဝါဒ ရပ္တည္ခ်က္ေတြ အေၾကာင္း သူ႔ဆီက တိတိက်က် အေျဖတခုရဖို႔ ခက္ပါတယ္။ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ လက္ဝဲလား၊ လက်္ာလား ဆိုတာကိုေတာင္ မေသခ်ာပါဘူး။
`ဒီမိုကေရစီမွ မရွိတဲ့ေနာက္ လက္ဝဲလည္း မစဥ္းစားႏိုင္ဘူး၊ လက္်ာလည္း မစဥ္းစားႏိုင္ဘူး။ အစုိးရက အစစ တာဝန္ယူ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ welfare state လိုဟာမ်ဳိး လုပ္မလား၊ မလုပ္ဘူးလား ဆိုတာလည္း မေတြးအားဘူး´ ဟု သူက ေျပာပါတယ္။
ဒီခ်ဳပ္အေနျဖင့္မူ အလယ္ဗဟိုဝါဒီ ပါတီတရပ္ျဖစ္လိုေၾကာင္း သူက ေျပာပါတယ္။ ကေလးေတြအတြက္ အခမဲ့ပညာေရး၊ လူထု အတြက္ အခမဲ့ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ စတဲ့ စံက်တဲ့ အိပ္မက္ တရပ္ ရွိေၾကာင္းနဲ႔ ဒါေပမဲ့ ဒီခရီးကို ေရာက္ဖို႔ အေဝးၾကီး ေလွ်ာက္လွမ္း ရဦးမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ျမန္မာျပည္တြင္း တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူေတြကို က်မတို႔ ေမးခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းတခုမွာ ျမန္မာျပည္ အေျပာင္းအလဲ အတြက္ ဘယ္နည္းလမ္းကို သံုးမလဲ၊ ေတာ္လွန္ေရးလား၊ တျခား တနည္းနည္းလား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါ။ ဒီေမးခြန္းကိုပဲ ျမန္မာျပည္ အေျပာင္းအလဲ အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ အမွတ္အသား ျဖစ္ေနသူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေမးျမန္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
`က်မက ေတာ္လွန္ေရးေတြအတြက္ ေဆာ္ၾသ တိုက္တြန္းေနသူေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သိပ္ရင္ခုန္စရာ မေကာင္းလို႔ပါဘဲ´ လို႔ သူက ျပန္ေျဖပါတယ္။ `တခ်ဳိ႕က ထင္ၾကတယ္။ ဒါ ျမန္ျမန္ထက္ထက္ အေျဖထြက္တဲ့ ဟာလုိ႔။ ဒါေပမဲ့ ဒီလမ္းကိုေရြးရင္ ရသြားတဲ့ ဒဏ္ရာေတြက အေတာ္ နက္ရိႈင္းပါတယ္။ ဒီ အနာေတြက က်က္ဖို႔လည္း ခက္ပါတယ္။ တခါတရံ အေပၚယံ ၾကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္လာသလိုပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဒီလမ္းက ဘယ္သူမွ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္လာမယ္လို႔ မထင္တဲ့ လမ္းပါ။ ဒီလမ္းေၾကာင့္ ရခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာေတြက ဒီေလာက္ ကာလရွည္ၾကာတဲ့ အထိ မေပ်ာက္ေသးပါဘူး။ အေျပာင္းအလဲ အတြက္ အေကာင္းဆံုး နည္းလမ္းက ႏိုင္ငံေရးအရ ေဆြးေႏြးညွိႏိႈင္း အေျဖရွာတာပဲျဖစ္တယ္လို႔ က်မ ယံုၾကည္ပါတယ္´။
သူ႔ရဲ႕ တံု႔ျပန္မႈမွာ အံ့အားသင့္စရာေကာင္းသလို နားလည္ႏိုင္တဲ့ အခ်က္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူေတြ႔ၾကံဳခဲ့ ရသမွ်ကလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ ခ်ခံရျခင္း၊ ၂ဝဝ၃ ခုႏွစ္အတြင္း သူခရီး သြားေနတုန္း ရက္ရက္စက္စက္ တိုက္ခိုက္ ခံခဲ့ရျခင္း၊ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္ ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး ကာလအတြင္း ေသေၾက ခဲ့ရတာေတြဟာ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ထိေရာက္မႈအေပၚ ထင္ထင္ရွားရွား ေမးခြန္း ထုတ္ေနတဲ့ အခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ အီဂ်စ္မဟုတ္၊ တူနီးရွားမဟုတ္၊ လစ္ဗ်ားလည္း မဟုတ္ပါ။ ယုတ္စြအဆံုး ကိုလိုနီၿဗိတိသွ် တို႔ကို ေတာ္လွန္ တိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့ သူ႔ဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေခတ္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံလည္း မဟုတ္ပါ။ သူ႔ဖခင္ဟာ လြတ္လပ္ေရး မရမီေလးမွာ ေသနတ္ သမားေတြရဲ႕ လုပ္ၾကံ သတ္ျဖတ္ခံခဲ့ရတယ္။
`ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ အီဂ်စ္ မတူဘူးဆိုတာ၊ အမ်ားၾကီး ကြာျခားတယ္ဆိုတာ ခဏခဏ ေျပာေနရတယ္´ လို႔ သူက ေျပာပါတယ္။ ကိုင္႐ိုၿမိဳ႕မွာ ဆႏၵျပသူေတြဟာ အႏွိမ္နင္း မခံရခင္အထိ ကာလရွည္ၾကာ ဆႏၵျပႏိုင္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ အဲလိုမဟုတ္။ ခ်က္ခ်င္းလိုပဲ `ေသြးထြက္သံယို ႏွိမ္နင္းခံရတယ္´။ `ဒီေတာ့ လူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အၾကီးအက်ယ္ ဒဏ္ရာရသြားတာ။ ဒါေတြက ေပ်ာက္ဖို႔ အခ်ိန္ အေတာ္ယူရမယ္။ ဒီအေတြ႔အၾကံဳ အျဖစ္ ဆိုးၾကီးေတြကို ေမ့ႏိုင္ေအာင္ အေတာ္ၾကာမယ္´။
ႏွစ္နာရီေလာက္ၾကာသြားၿပီမို႔ က်မတို႔သြားဖို႔လည္း အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။ အခုလို စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တာကိုပဲ အံ့ၾသ ေနမိပါတယ္။ ဒီအတြင္း တခုခု ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္ ဆိုတာကိုလည္း က်မတို႔ စဥ္းစား ေနမိပါတယ္။ သူ႔ကို အိမ္ထဲက ခ်က္ခ်င္း ဆြဲထုတ္သြားၿပီး အက်ယ္ခ်ဳပ္ တဖန္ ခ်လိုက္ႏိုင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္အဝမွာ ေစာင့္ေနတဲ့ အိမ္ထဲ ဝင္ခြင့္မေပးခဲ့တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပါပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ က်မတို႔လို ေက်ာင္းသား တအုပ္ကို မေတြ႔ဘဲ က်မတို႔ထက္ ပိုအေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥတခုခုကို လုပ္စရာရွိေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတာက က်မတို႔ကို အေလးအနက္ထား ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့ပါ။ သူ႔ကိုေတြ႔ဖို႔ အေရး က်မတို႔မွာ စိတ္ေတြ လႈပ္ရွားၿပီး စိုးရိမ္တၾကီး ျဖစ္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ဒီခံစားခ်က္မွာ ႏွစ္ဖက္ အျပန္အလွန္လည္း ျဖစ္ပံုရပါတယ္။ က်မတို႔ အုပ္စုထဲက တေယာက္ေယာက္က ေမးခြန္း ေမးလိုက္တုိင္း ေမးခြန္း ေမးတဲ့သူကို ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္နဲ႔ အေလးအနက္ထား နားေထာင္တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ေျဖတာဆိုေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ေလးနက္မႈ၊ ႐ိုးသားမႈကို ေဖာ္ျပေနပါတယ္။
ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲၿပီးေတာ့ သူ႔ကို လက္ေဆာင္ေပးရာ နာမည္ၾကီး ဒိန္းမတ္စာေရးဆရာ ဟန္းခရစ္ရွန္ အင္ဒါဆင္ ေရးတဲ့ နတ္သမီးပံုျပင္ စာအုပ္လည္း ပါပါတယ္။ ဒါကို သူအေတာ္ ဝမ္းသာပါတယ္။ သူငယ္ငယ္က ဒီစာအုပ္ထဲက ေရသူမေလးပံု ပါတဲ့ လက္ေဆာင္တခုကို သူ႔မိခင္က ေပးခဲ့ဖူးေၾကာင္းလည္း ေျပာပါတယ္။
ၿပီးေနာက္ က်မတို႔က အသားအေရာင္ခြဲျခားေရးကာလ ေတာင္အာဖရိက လြတ္ေျမာက္ေရး တိုက္ပြဲဝင္ ေတးသီခ်င္းေဟာင္း တပုဒ္ကို စုေပါင္း သီဆုိၾကပါတယ္။ အာဖရိကလူမ်ဳိးေတြ ဒီသီခ်င္းကုိ သီဆိုႏိုင္ခဲ့တာမွာ အာဏာရ ဘိုးအားလူမ်ဳိးေတြ နားမလည္တဲ့ တုိင္းရင္းသား ဇူးလူးဘာသာနဲ႔ သီဆိုခဲ့တာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က က်မတို႔အားလံုးကို တေယာက္ခ်င္းစီ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်မတို႔အားလံုး ႐ံုးခန္းထဲ ကေန စိတ္လႈပ္ရွား ၾကည္ႏူးစြာ ထြက္လာ ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။
အျပင္ဘက္ထြက္လာေတာ့ ဒီလိုေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈမ်ဳိးကို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လွ်ဳိ႕ဝွက္ထားလို႔ မရဘူးဆိုတာ က်မတို႔ သိလာ ပါေတာ့တယ္။ လူ ၄ ေယာက္က က်မတုိ႔ကို ဓာတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ေနပါတယ္။ ဒီဓာတ္ပံုေတြနဲ႔ သူတို႔ ဘာလုပ္ၾကမယ္ ဆိုတာ က်မတို႔ ဘယ္ေတာ့မွ သိမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါသည္ပင္ အစိုးရရဲ႕ အေၾကာက္ လြန္ေနပံုနဲ႔ ျမန္မာျပည္သူေတြ လြတ္လပ္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေနလိုစိတ္ ျပင္းျပေနတာကို ထင္ထင္ရွားရွား ျပသေနတဲ့ အခ်က္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။
(Laila de Champfleury သည္ သူတုိ႔၏ ႏိုင္ငံတကာ ႏိုင္ငံေရး ေကာလိပ္သင္႐ိုး သင္ခန္းစာအတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ဧၿပီ လဆန္းတြင္ သြာေရာက္ ေလ့လာခဲ့ၾကေသာ ဒိန္းမတ္ေက်ာင္းသား ၁၁ ဦးမွ တဦးျဖစ္ပါသည္။ ထိုအဖြဲ႔တြင္ ဆရာႏွစ္ဦးလည္း အတူ လိုက္ပါသြားခဲ့သည္။ မဇၩိမ အဂၤလိပ္ပိုင္း အတြက္ Laila de Champfleury ေရးသားေသာ Stepping into the world of Aung San Suu Kyi ကို ဘာသာျပန္ဆိုထားျခင္း ျဖစ္သည္။)
Ref: မဇၽၥိမ
Monday, March 14, 2011
လူထုအံုႀကြမႈျဖစ္မည္ကို နအဖ စစ္အစိုးရ စိုးရိမ္၊ ဓါတ္ဆီ၀ယ္ခြင့္ စာအုပ္ျပန္လုပ္ၿပီ
Saturday, 12 March 2011
လမ္းေလွ်ာက္ဂ်ာနယ္လစ္ ၊ ရန္ကုန္
စက္သံုးဆီျဖန႔္ျဖဴးတဲ့ လုပ္ငန္းကို ပုဂၢလိကပိုင္ ျပဳလုပ္ၿပီး ၉လအၾကာမွာ ပထမဆံုး အႀကိမ္ အျဖစ္ ဓါတ္ဆီသံုး ကားေတြ ၀ယ္ယူခြင့္ စာအုပ္ လုပ္ဖို႔ လိုအပ္ၿပီလို႔ အသိေပး ေၾကညာ ျပန္ပါတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့လမွ စၿပီး အေရွ႕အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံေတြမွာ လူထုအံုႀကြမႈေတြ ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး တႏိုင္ငံမွ တႏိုင္ငံ ျမန္ဆန္စြာ ကူးစက္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္က နအဖ စစ္အစိုးရကို တပ္လွန္႔ သလို ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ျမင့္တက္မႈေၾကာင့္၊ ေလာင္စာဆီေစ်း ျမင့္တက္မႈေၾကာင့္ လူထု မေက်နပ္မႈ ျမင့္တက္လာၿပီး လူေတြ လမ္းေပၚ ထြက္လာၾကမွာကို စိုးရိမ္ေနပံု ရတယ္လို႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ အယ္ဒီတာတဦးက မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။
အေရွ႕အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံေတြမွာ လူထုအံုၾကြမႈျဖစ္ပြား လာရံုတင္ မကပဲ လစ္ဗ်ားမွာ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္မယ့္ အရိပ္ အေရာင္ေတြ ေပၚလာတဲ့အခါ ကမၻာ့ ေရနံေစ်းလည္း သိသိသာသာ ျမင့္တက္လာၿပီး တကမၻာလံုးကို စိုးရိမ္ ပူပန္ေစခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာ စစ္အစိုးရ အဖို႔ေတာ့ တဘက္မွာ ႏိုင္ငံေရးအရ စိုးရိမ္မႈ ရွိေနတဲ့ အျပင္ ေရနံေစ်း ျမင့္တက္မႈကလည္း ျပည္တြင္းမွာ မတည္ၿငိမ္မႈေတြ ျဖစ္ေစႏိုင္တာေၾကာင့္ အျခား တစ္ဘက္မွာ စိုးရိမ္ေနတာပါ။
ဒါေၾကာင့္ ယခုလို ကားေတြကို ဓါတ္ဆီ၀ယ္ခြင့္ စာအုပ္ျပန္က်င့္သံုးဖို႔ သတ္မွတ္ လိုက္တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါဟာဓါတ္ဆီေစ်း ျမင့္တက္လာတဲ့ အခ်က္က လူထုအံုႀကြမႈ ျဖစ္ပြားဖို႔ အစ ေဖၚေစ ႏိုင္တာေၾကာင့္ စစ္အစိုးရက ဓါတ္ဆီေစ်းကို ျပန္လည္ ထိမ္းခ်ဳပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့ လုပ္ရပ္ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
မႏွစ္ ဇြန္လ၁၀ ရက္ေန႔ကစၿပီး ပုဂၢလိက စက္သံုးဆီဆိုင္ေတြ စတင္ ေရာင္းခ် ခဲ့ပါတယ္။ ယခင္ အစိုးရက တာ၀န္ယူ ျဖန္႔ျဖဴးစဥ္ကနဲ႔ မတူပဲ ႀကိဳက္သေလာက္ ၀ယ္ယူႏိုင္သလို ဘယ္နယ္ေျမမွာ ၀ယ္ရမယ္၊ ဘယ္ဆိုင္မွာ ၀ယ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ ကန္႔သတ္ခ်က္ကိုလည္း ပယ္ဖ်က္ခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္ ေတာက္ေလွ်ာက္ က်င့္သံုးခဲ့တဲ့ ဓါတ္ဆီ ၀ယ္ယူခြင့္ စာအုပ္ကိုလည္း သံုးစရာ မလိုပဲ ၀ယ္ယူ ႏိုင္ခဲ့့ပါတယ္။
ဓါတ္ဆီ တစ္ဂါလံ ၂၅၀၀ က်ပ္နဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ၀ယ္ႏိုင္တဲ့ ကာလဟာ ယမန္ႏွစ္ ဇြန္လ ဆန္းမွ ေအာက္တိုဘာ အထိသာ ၾကိဳက္သေလာက္ ၀ယ္နိုင္ၿပီး ေအာက္တိုဘာ ေနာက္ပိုင္း မွာေတာ့ ဂါလံ ျပန္ ကန္႔သတ္ခဲ့ပါတယ္။
အဲလိုေရာင္းခ်ၿပီး ၉လအၾကာမွာေတာ့ တဖန္ျပန္ၿပီး ခြဲတမ္းနဲ႔ ဓါတ္ဆီ ၀ယ္ယူဖို႔ ျပန္ဆံုးျဖတ္ ခဲ့ၿပီး နဂို လမ္းေဟာင္းကို ျပန္ေကြ႔သြားတဲ့ သေဘာပါ။ ပုဂၢလိက လုပ္ပိုင္ခြင့္ ေပးခဲ့ေပမယ့္ ပုဂၢလိက ျဖန္႔ျဖဴးသူေတြဆီ အစိုးရ ဓါတ္ဆီကို တဂါလံ ၂၃၅၀ က်ပ္နဲ႔ေရာင္းေပးၿပီး လက္လီေရာင္းရာမွာ ၂၅၀၀ က်ပ္ထက္ မပိုရလို႔ သတ္မွတ္ ခဲ့တာပါ။ ေစ်းႏႈန္းကို ေစ်းကြက္က လြတ္လပ္စြာ ဆံုးျဖတ္တဲ့ စနစ္ဆီ သြားဖို႔ ဆက္မလုပ္ေတာ့ပဲ နဂို လုပ္ေနၾက လမ္းအတိုင္း သတ္မွတ္ခ်က္ ႏႈန္းနဲ႔ ေရာင္းခ်ခိုင္းတဲ့ စနစ္ဆီ ျပန္ေလွ်ာက္သြားတာပါ။
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လလယ္မွာ ဓါတ္ဆီနဲ႔ ဒီဇယ္ဆီကို ၂ဆ၀န္းက်င္ ျမွင့္တက္ၿပီးေနာက္ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြ ဦးေဆာင္တဲ့ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈက သံဃာ့ အေရးအခင္းႀကီးရဲ႕ ေရွ႕ေျပး ျဖစ္ရပ္ပါ။ ဒီအေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္စပ္မႈကို စစ္အာဏာရွင္ေတြ အေနနဲ႔ မေမ႔ေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ျမင့္တက္လို႔ လူေတြ လမ္းေပၚ ထြက္လာမွာကို စိုးရိမ္ေနမွာ မလြဲပါဘူး။
ကုန္ေစ်းႏႈန္း တက္မွာစိုးတာေၾကာင့္ ကုန္တန္ပို ျပန္တင္ခြင့္ျပဳ
အာဆီယံစံႏႈန္းလို႔ ေခၚတဲ့ ၀င္ရိုးဘီးအေရအတြက္ေပၚမူတည္ၿပီး သတ္မွတ္ ကုန္တန္ခ်ိန္ အထိသာ တင္ေဆာင္ခြင့္ ျပဳတဲ့ စနစ္ကို က်င့္သံုးၿပီး လအနည္းငယ္ အၾကာမွာ အဆိုပါ စနစ္ကို ရပ္ဆိုင္း ထားလိုက္ၿပီး နဂို အတိုင္း ကုန္တင္ယာဥ္ေတြ အေနနဲ႔ မိမိတင္ႏိုင္တဲ့ ပမာဏကို တင္ခြင့္ ျပန္ျပဳလိုက္ပါတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကုန္က အာဆီယံစံႏႈန္းလို႔ေခၚတဲ့ သတ္မွတ္ကုန္တန္ခ်ိန္သာ တင္ရမယ္ ဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ စည္းမ်ဥ္း ထုတ္ျပန္ၿပီးေနာက္ ဇန္န၀ါရီလထဲမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ကုန္စည္ ပို႔ေဆာင္ခေတြ ၂ဆနီးပါ ျမင့္တက္ ကုန္ပါတယ္။ နကိုက ေဆးရြက္ႀကီး တထုပ္ကို ရန္ကုန္မွ ဖားအံသို႔ ၁၈၀၀ က်ပ္ က်သင့္ရာမွ ဇန္န၀ါရီလမွာ ၃၀၀၀ က်ပ္အထိ ျမင့္တက္ သြားပါတယ္။
ကုန္သယ္ပို႔ချမင့္တက္တာေၾကာင့္လည္း ကုန္ပစၥည္းေစ်းေတြ ျမင့္တက္ ကုန္ပါတယ္။ အခုလို ကုန္ပစၥည္း ေစ်းႏႈန္း ျမင့္တက္သြားတဲ့ အျဖစ္ေၾကာင့္ လူထုအၾကား မေက်နပ္မႈေတြ မၿငိမ္သက္မႈေတြကို ျဖစ္ေပၚမွာကို စစ္အစိုးရ အေနနဲ႔ စိုးရိမ္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မၾကာခင္က ႏိုင္ငံျခား ဆန္တင္ပို႔မႈကို ယာယီ ရပ္ဆိုင္း ေစခဲ့ပါတယ္။ ဆန္ေစ်းျမင့္တက္၊ ေလာင္စာဆီ ေစ်းျမင့္တက္၊ ကုန္ပို႔ခ ျမင့္တက္တာေတြ ေပါင္းဆံုသြားရင္ လူထုအေနနဲ႔ မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ၿပီး လမ္းေပၚထြက္လာမွာကို စိုးရိမ္တာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို မတ္လ ၈ ရက္ေန႔က ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ယခု တေလာ ျပည္တြင္း သတင္းဂ်ာနယ္ ေတြနဲ႔ ျပည္ပ သတင္း၀က္ဆိုက္ အခ်ိဳ႕မွာ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ျမင့္တက္တဲ့ သတင္းေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်ံ ေနတာေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။ ေရႊေစ်းျမင့္တက္တဲ့ သတင္း၊ ေလာင္စာဆီ ျမင့္တက္တဲ့ သတင္း၊ အိမ္ၿခံေျမ ေစ်းႏႈန္း ျမင့္တက္တဲ့သတင္း၊ အခြန္အေကာက္ ျမင့္တက္တဲ့ သတင္း၊ ဆန္ေစ်း ျမင့္တက္တဲ့ သတင္းေတြ ဂ်ာနယ္တိုင္းမွာ ေတြ႔ရ ဖတ္ရႈရမွာပါ။
ဒီလိုျဖစ္ပ်က္တာဟာ စစ္အစိုးရရဲ႕ တလြဲစီမံခန္႔ခြဲမႈေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အာဆီယံ စံႏႈန္း သတ္မွတ္ခ်က္ကို လိုက္နာဖို႔ လုပ္ေဆာင္ရတာဟာ ၂၀၁၅မွာ အာဆီယံ အဖြဲ႔၀င္ ႏိုင္ငံေတြအၾကား တႏိုင္ငံနဲ႔ တႏိုင္ငံ ကုန္သြယ္ေရး အရပါ ကူးလူး ဆက္သြယ္လာရင္ တျခားႏိႈင္ငံေတြရဲ႕ စံႏႈန္းအတိုင္း လိုက္လုပ္ ရမွာမို႔လို႔ အခုကတည္းက လုပ္ေဆာင္တာလို႔ စစ္အစိုးရက ေျပာပါလိမ့္မယ္။ ဒီအခ်က္ထက္ ကုန္စည္ ပို႔ေဆာင္မႈႏႈန္းေတြ ေစ်းျမင့္ေစတာဟာ အျခားေသာ အခြန္အေကာက္ေတြ ၊ စစ္ေဆးေရးဂိတ္ေတြ အဆင့္ဆင့္ ထားရွိတာေၾကာင့္ ကုန္က်စရိတ္ ျမင့္တက္တာေတြလည္း ပါ၀င္ ေနတယ္ဆိုတာ လက္ခံပံု မရပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ လတ္တေလာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အေၾကာင္းရင္း တခုကိုသာ ေျဖရွင္းဖို႔ ႀကိဳးစားၿပီး ႏွစ္ ၃၀၊ ၄၀ ၾကာစြဲျမဲေနတဲ့ ကုန္စည္ စီးဆင္းမႈ အတားအဆီးေတြ၊ စစ္ေဆးၿပီး ေကာက္ခံတဲ့ အေကာက္ခြန္ ေတြေၾကာင့္ ကုန္ပစၥည္း ေစ်းျမင့္တက္လာတဲ့ အျဖစ္ကိုေတာ့ သိရွိပံု မရပါဘူး။
ႏိုင္ငံေရးမွာ အင္တာနက္ သံုးမွာစိုး၍ ေႏွးေကြးေအာင္လုပ္
ကိုယ့္အိမ္မွာ သံုးေနတဲ့ အင္တာနက္က ဘယ္၀က္ဆိုက္မွ ၀င္လို႔မရ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ အနီးအနားမွာ ရွိတဲ့ အင္တာနက္ ကေဖးထဲမွာ လူေတြ သံုးေနတာ ေတြ႔ျမင္ရေတာ့ စိတ္ထဲ မခံခ်ိ မခံသာ ျဖစ္လာပါတယ္။ သူတို႔ ဆိုင္ေတြမွာ သံုးလို႔ရေနၿပီး ငါတေယာက္ထည္း အင္တာနက္ သံုးမရ ျဖစ္တာလားေပါ့။ အဲဒီဆိုင္က သူေတြက်ေတာ့ ဘာလို႔ သံုးေနႏိုင္သလဲ ဆိုၿပီး သိခ်င္စိတ္ေရာ ကိုယ့္ အင္တာနက္လိုင္းကို ဘ၀င္ မက်တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ သံုးသူ ၇၊ ၈ ေယာက္ရွိတဲ့ အင္တာနက္ ဆိုင္ထဲ ၀င္ၿပီး ေမးၾကည့္ မိပါေတာ့တယ္။
“အင္တာနက္ရလား” လို႔ ေမးလိုက္တဲ့အခါ ဆိုင္၀န္ထမ္းျ ဖစ္သူက “ေမးလ္ ေတာ့မရဘူး ဂ်ီေတာ့ခ္ေတာင္ ၾကာမွ တက္တယ္”လို႔ ေျဖပါတယ္။ သံုးေနတဲ့ သူေတြကို ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါမွာ ဂ်ီေတာ့ သံုးသူ တ၀က္နဲ႔ နက္ေ၀ါ့ခ ဂိမ္းကစားေနသူ တ၀က္ ရွိတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ေအာ္ အင္တာနက္က ဘယ္မွာမွ မရပါလား လို႔ သေဘာေပါက္ သြားပါတယ္။ တၿပိဳင္နက္ ထဲမွာလည္း ျမန္မာျပည္မွာ အင္တာနက္ ဆိုတာ ဂ်ီေတာ့ခ္ကိုလည္း ေခၚပါလားလို႔ ဆိုတာကိုပါ သိလိုက္ရပါတယ္။
အုပ္ခ်ဳပ္သူ စစ္အစိုးရရဲ႕ သားသမီး၊ ေခၽြးမ၊ ခမည္းခမက္ နဲ႔ စပ္တူ႔ပိုင္တဲ့ ကုမၸဏီေတြက ၀ိုင္မက္စ္၊ အက္ဖ္တီတီအိတ္စ္ (Fibre to Home) ငါးသိန္းဖုန္း အင္တာနက္၊ မက္ေ၀းလ္ ဖုန္းအင္တာနက္ အစရွိတဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈေတြကို လုပ္ကိုင္ခြင့္ ေပးထားၿပီး အင္တာနက္ လိုင္းေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ခ်ေရာင္း ေနခ်ိန္မွာ ၀ယ္ၿပီးသား သူေတြကေတာ့ အင္တာနက္ မရလဲ အျပစ္တင္ခြင့္ မရွိ၊ တလလံုးလံုး လိုင္းက် ေနလည္းပဲ လကုန္ရင္ လစဥ္ေၾကး အျပည့္ ေပးသြင္း ေနရပါတယ္။
အင္တာနက္ဆိုင္ေတြဟာလည္း တလလံုး အင္တာနက္ လိုင္းမေကာင္းလို႔ ၀င္ေငြ မရွိလည္းပဲ စည္ပင္ သာယာကို လုပ္ငန္း လိုင္စင္ခြန္ အျပည့္ ေဆာင္ရမွာ ျဖစ္သလို ျမန္မာႏုိင္ငံ သတင္းႏွင့္ နည္းပညာ ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေရး ေကာ္မတီကို အမ်ားသံုး အင္တာနက္ဆိုင္ လိုင္စင္ေၾကး တလ ၅ေသာင္း၊ အင္တာနက္ လိုင္း လစဥ္ေၾကး စတဲ့ ကုန္က်စရိတ္ေတြက ေလ်ာ့ေပါ့ေပးျခင္း မရွိပါဘူး။
ေျမာက္ဥကၠလာၿမိဳ႕နယ္ထဲက အင္တာနက္ဆိုင္ရဲ႕ ဆိုင္ရွင္ျဖစ္သူက လိုင္းက်ေနလို႔ အင္တာနက္ ၀န္ေဆာင္တဲ့ ျမန္မာ့ ဆက္သြယ္ေရးကို ဖုန္းလွမ္း ဆက္ပါတယ္။ ျမန္မာ့ ဆက္သြယ္ေရး ကေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ၾကာမယ္ ၊ ဘယ္ေတာ့ ျပန္ေကာင္းမယ္ ဆိုတာ ေရေရရာရာ အေျဖ မေပးဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဆိုင္ထဲမွာ ကြန္ပ်ဴတာ တ၀က္ကို ဂိမ္းလည္း ကစားႏိုင္ေအာင္ လုပ္ထားေပးၿပီး အနီးအနားက ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ အရြယ္ ကေလးေတြ ဂိမ္းကစားႏိုင္ေအာင္ ၀န္ေဆာင္မႈေပးၿပီး ဆိုင္၀င္ေငြ နည္းနည္း ပိုရေအာင္ လုပ္ထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ယခင္ လိုင္းေကာင္းစဥ္မွာ ႏိုင္ငံျခားကို အြန္လိုင္းက ဖံုးေျပာဖို႔လာတဲ့ ေဖာက္သည္ေတြလည္း အင္တာနက္ ေႏွးလြန္းေတာ့ ေျပာလို႔ မရတာနဲ႔ ယခုရက္ပိုင္း မလာေတာ့ဘူး လို႔ေျပာပါတယ္။
စစ္အစိုးရအတြက္ ဘယ္သူပဲ ဆက္သြယ္ေရး ျပတ္ျပတ္၊ ဘယ္စီးပြားေရး လုပ္ငန္းပဲ ထိခိုက္ပါေစ၊ ဘယ္ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ပညာေရး ေလ့လာဖို႔ သံုးမရ ျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ ဂရုမစိုက္ပါဘူး။ အာဏာ တည္ျမဲေရးကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့ အရာမွန္သမွ် ပိတ္ဖို႔ ျဖတ္ဖို႔ အမိန္႔ ေပးထားၿပီးသားပါ။
ျမန္မာျပည္မွာ စစ္အစိုးရရဲ႕ အာဏာတည္ၿမဲေရးဆိုတဲ့ အရာဟာ လူထုတစ္ရပ္လံုး ရဲ႕ စီးပြားေရး၊ ဆက္သြယ္ေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈေရး ဆိုတာေတြထက္ အျမဲတမ္း အေရးႀကီး ေနတာပါ။ ဘယ္သူေတြ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား လူထုကို အဆက္ ျဖတ္လိုသည့္အခါ အင္တာနက္ ေက်ာရိုးကိုလည္း ျဖတ္ေတာက္ျပစ္ရန္ ၀န္ေလးသူမ်ား မဟုတ္။
မၾကာခင္က်ေရာက္လာမယ့္ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈ
ယခုတေလာ အမ်ားဆံုး ေျပာဆိုေနၾကတဲ့ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြ လစာ တိုးမယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းပါ။ ေနာက္အုပ္ခ်ဳပ္မယ့္ အစိုးရ အသစ္မွာ သမတရဲ႕ လစာက သိန္း ၅၀ လို႔ ဆိုတာေၾကာင့္ က်န္တဲ့ အဆင့္ဆင့္ေသာ ၀န္ႀကီးေတြ၊ ညႊန္ခ်ဳပ္ ညႊန္မွဴးနဲ႔ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ လစာႏႈန္းကို တြက္ခ်က္ လိုက္တဲ့အခါ လက္ရွိ လစာႏႈန္းထားနဲ႔ မကိုက္ညီ ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်က္ေၾကာင့္ ၀န္ထမ္းေတြကို လစာတိုးမယ့္ သတင္း ထြက္ေပၚ လာရျခင္းလည္း ျဖစ္သလို ၀န္ထမ္းေတြ အၾကားထဲမွာလည္း လစာ တိုးမယ္ဆိုရင္ လုပ္ေလ့ လုပ္ထရွိတဲ့ pay role ေတြျပန္တြက္ခ်က္တာ လုပ္ေဆာင္ေနတယ္လို႔ ၾကားသိ ေနၾကရ လို႔လည္း ျဖစ္ပါတယ္။
လစာတိုးမယ္ဆိုရင္ အဲဒါရဲ႕ အက်ိဳးဆက္က ဘာျဖစ္မလဲဆိုရင္ လူအမ်ားက ခ်က္ျခင္းပဲ ေငြေဖာင္းပြ လာမွာလို႔ ေျဖၾကပါလိမ့္မယ္။ လစာတိုးတဲ့ အတြက္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ ျမင့္တက္ လာလိမ့္မယ္။ သယ္ယူ ပို႔ေဆာင္ခေတြ၊ ဆန္၊ စားေသာက္ကုန္ ေတြက ယခုကတည္းက အထိုက္အေလ်ာက္ ျမင့္တက္ေနပါၿပီ။ အစိုးရရဲ႕ အခြန္ေကာက္ တိုးျမွင့္ ေကာက္ခံတာ၊ ကုန္သြယ္မႈ အတားအဆီး ေတြကို ျဖစ္ေစတဲ့ ဥပေဒ၊ စည္းကမ္းေတြ ျပ႒ာန္းတာေတြေၾကာင့္ ယခုလထဲမွာ နန္းႀကီးသုပ္ တပြဲကို ၁၀၀၀ က်ပ္ထိ အခ်ိဳ႕ဆိုင္ေတြက ေစ်းျမွင့္ လိုက္ၾကပါၿပီ။ အရင္က ၆၀၀၊ ေနာက္မၾကာေသးမီ အခ်ိန္ထိ ၇၀၀ က်ပ္ေလာက္ရွိခဲ့တဲ့ နန္းႀကီးသုပ္ ၊ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲလို စားစရာက အခုတစ္ပြဲကို တစ္ေထာင္က်ပ္ ျဖစ္သြားခဲ့ပါၿပီ။
ေလာင္စာဆီေစ်းျမင့္တာေၾကာင့္ ကုန္ပစၥည္းပို႔ချမင့္လာ၊ ကုန္ပစၥည္းေစ်း ျမင့္လာလို႔ စားစရာ ေသာက္စရာလည္း ေစ်းလိုက္ျမင့္ လာေပမယ့္ လူအမ်ားစုရဲ႕ လုပ္ခ လစာေတြက သိသိသာသာ မျမင့္တက္လာ ေသးပါဘူး။
ဒီအျဖစ္ေတြေၾကာင့္ လိႈင္သာယာက အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံု၊ ဖိနပ္စက္ရံုနဲ႔ အျခားေသာ စက္ရံုေတြမွာ အလုပ္ သမားေတြက သူတို႔ ရပိုင္ခြင့္ကို ဆႏၵျပ ေတာင္းဆို ေနၾကပါၿပီ။ စစ္အစိုးရ ကေတာ့ ပုဂၢလိက လုပ္ငန္းရွင္ ေတြနဲ႔ အလုပ္သမား အၾကားမွာ ျဖစ္တဲ့ ျပႆနာကို တိုက္ရိုက္ ၀င္စြက္ဖက္တာ မလုပ္ပဲ ျပင္ပကို မကူးစက္ေအာင္ စက္ရံုေတြကို အရပ္၀တ္ရဲ၊ ေထာက္လွမ္းေရး ေတြနဲ႔ ၀ိုင္းရံ ထားၾကပါတယ္။
စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြကို လစာတိုးျမွင့္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ ဒါရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ ျဖစ္တဲ့ လစာ တိုးျမွင့္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုတာေတြ ပုဂၢလိက က႑မွာ ပြက္ေလာရိုက္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
Ref: မိုးမခ
Thursday, February 3, 2011
မူဘာရခ္ အလြန္
Wednesday, 02 February 2011
သမၼတမူဘာရခ္ က ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ေရြးေကာက္ပြဲ မ၀င္ေတာ႔ပါဘူးဟု ေၾကျငာခဲ႔သည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ က်သြားခဲ႔ျပီ။ အီဂ်စ္ ဘာျဖစ္သင္႔တယ္ ဆိုတာ လူထုက ဆံုးျဖတ္ေနျပီ။ အေမရိကန္သမၼတ အိုဘားမားရဲ႕ အထူး သံတမန္က မူဘာရခ္နဲ႔ သြားေတြ႔ျပီး ရာထူး ထပ္မယူဖို႔ တိုက္တြန္း ျပီးတဲ႔ေနာက္၊ မူဘာရခ္ က လူထုကို ရုပ္သံကေန ေျပာဆိုခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္။
အိုဘားမားက “တည္ျငိမ္ေသ၀ပ္တဲ႔ အသြင္ကူးေျပာင္းမွႈဟာ အဓိပၸါယ္ ျပည့္၀ရမယ္၊ ျငိမ္းခ်မ္းရမယ္၊ အခု စတင္ရမယ္” လို႔ မူဘာရခ္ကို အဂၤါေန႔ညေနတြင္ ေျပာခဲ႔ေၾကာင္း ေၾကျငာခဲ႔သည္။ မူဘာရခ္ ရဲ႕ အခ်ိန္ ျပီးဆံုးသင့္ျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း မိတ္ေဆြ ရင္း အေမရိကန္ သမၼတက သတိ ေပးလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။
ထိုမက္ေဆ႔ခ်္က မူဘာရခ္အတြက္ အမ်ားၾကီး အဓိပၸါယ္ရွိသည္။ ေနာက္က ရပ္ခံမေပးႏိုင္ေတာ႔၊ နားမွ အားလံုးအတြက္ မ်က္ႏွာ လွမည္ ျဖစ္သည္။ အေမရိကန္ အစိုးရက ႏွစ္စဥ္ အီဂ်စ္ကို စစ္ေရး အကူအညီ ေဒၚလာ ၁.၅ ဘီလီယံ ဖိုး ေထာက္ပံ႔ ေပးေနၾက ျဖစ္သည္။ အီဂ်စ္စစ္တပ္ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းကို အိုဘားမားက ဘာလုပ္သင္႔တယ္ ဆိုတာ မက္ေဆ႔ခ်္ ေပးလိုက္သည္။ မူဘာရခ္က စက္တင္ဘာ ေရြးေကာက္ပြဲမွ ထြက္ေပးပါရေစဟု ေျပာခဲ႔သည္။
ကိုင္ရိုျမိဳ႕ Liberation ရင္ျပင္တြင္ ရွစ္ရက္ေန႔ သန္းခ်ီ ဆႏၵျပမွႈမ်ားမွာ အာရပ္ သမိုင္းမွာ မၾကံဳဘူးေအာင္ မ်ားျပားလွသည္။ ဆႏၵျပမွႈမ်ားတြင္ အၾကမ္းဖက္မွႈ မရွိ။ အေသခံ ဗံုးေဖာက္ခြဲမွႈေတြ ထြက္တတ္တဲ႔ အရပ္ကမၻာမွာ သန္းခ်ီတဲ႔ လူထုၾကားတဲ႔ ဘာေပါက္ကြဲမွႈမွ မရွိဘဲ မူဘာရခ္ ႏွႈတ္ထြက္ေရးကိုပဲ တညီတညြတ္ထဲ ေတာင္းဆိုၾကသည္။ ကိုင္ရို္တြင္ အင္တာနက္ လိုင္းမ်ား ျပန္လည္ ေကာင္းမြန္သြားျပီ။
အိုဘားမားမွာ အေမရိက သမၼတ အဆက္ဆက္ အားကိုးအားထား ျပဳရတဲ႔ မိတ္ေဆြၾကီးကို သံေယာဇဥ္ ျဖတ္ဖုိ႔ ခက္ေနေသာေၾကာင္႔ ရွစ္ရက္အတြင္း ဆက္တိုက္ ေ၀ဖန္ ခံခဲ႔ရသည္။ အေရွ႕ အလယ္ပိုင္းတြင္ အစၥေရးနဲ႔ အေျပလည္ဆံုး ေခါင္းေဆာင္မွာ မူဘာရခ္ ျဖစ္သည္။ ယခု အီဂ်စ္ရဲ႕ ဖရိုဖရဲ အေျခအေနကို အစိုးရိမ္ဆံုး ႏိုင္ငံမွာ အစၥေရး ျဖစ္ေနသည္။ မူဘာရခ္ အလြန္ ကြက္လပ္ျဖည့္ဖို႔ အေမရိကန္၊ အီးယူ၊ အစၥေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ား ေခါင္းပူေနၾကသည္။ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ႏိုင္ငံေရး သံတမန္ အခင္းအက်င္း ပါရာဒိုင္း ေျပာင္းေတာ႔မည္။
အေမရိကန္အစိုးရအေနႏွင္႔ မူဘာရခ္မွာ အေပ်ာ႔ေျပာင္းဆံုး အာရပ္ ေခါင္းေဆာင္ဟု ျမင္ထားသည္။ မူဆလင္ ဘရားသား ဟုဒ္ အဖြြဲ႔လို အေမရိကန္ စိုးရိမ္တဲ႔ အဖြဲ႔မ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ မူဘာရခ္ကို အကာအကြယ္ ေပးရျခင္း ျဖစ္သည္။ မူဘာရခ္ အလြန္ အေနာက္နဲ႔ အေရွ႕ အလယ္ပိုင္း ဆက္ဆံေရး၊ အစၥေရး-အာရပ္ ပဋိပကၡတို႔ အတြက္ အျပဳသေဘာ ေျပာသူမ်ားနဲ႔ အဆိုးျမင္ သူမ်ားၾကား ဒီဘိတ္ ျဖစ္လာသည္။
သို႔ေသာ္ ယေန႔ ကိုးရက္ေျမာက္ေန႔ ညေနပိုင္းတြင္ ကိုင္ရိုႏွင္႔ အလက္ဇန္းဒါးျမိဳ႕ မ်ားတြင္ ဆႏၵျပသူမ်ား အၾကား ပဋိပကၡမ်ား စတင္ ျဖစ္လာသည္။ ပထမဆံုး အၾကိမ္ ေသနတ္ ပစ္ေဖာက္မွႈမ်ား ရွိလာသည္။ ႏိုဘယ္ဆုရွင္ မိုဟာမဒ္ အယ္လ္ ဘာရာေဒး က အစိုးရက ဆႏၵျပသူေတြကို ျဖိဳခြဲဖို႔ စတင္ အေကာက္ၾကံ ရန္တိုက္ ေပးေနျပီဟု စြတ္စြဲ လိုက္သည္။ မတည္ျငိမ္မွႈ မ်ားကို ၾကိဳသိေနသည့္ အလား အေမရိကန္ အစိုးရက ကိုင္ရိုရွိ အေမရိကန္ သံ၀န္ထမ္းမ်ားကို အေရးေပၚ ထြက္ခိုင္းေနျပီ ျဖစ္သည္။
ေမာကၡႏို္င္ငံတကာေရးရာ (Source: The New York Times’ opinions)
Ref: ေမာကၡ
Monday, January 31, 2011
အီဂ်စ္စစ္တပ္ ဘယ္လမ္းေရြးဖို႔ ဆံုးျဖတ္မလဲ
Monday, 31 January 2011
အီဂ်စ္အစိုးရဆုိတာ ဟို႔စ္နီ မူဘာရခ္ အစိုးရ သက္သက္ မဟုတ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေဟာင္း၊ အသစ္ အမ်ားၾကီးနဲ႔ ဖြဲ႔ထားတဲ႔ စစ္အစိုးရ ျဖစ္သည္။ သူတို႔က အီဂ်စ္ရဲ႕ အဓိက ဘစ္ဇနက္ လုပ္ငန္းမ်ားကို အပီ ကိုင္ထားသည္။
၁၉၅၂ ခုႏွစ္မွာ စစ္တပ္က အီဂ်စ္သက္ဦးဆံပိုင္ စနစ္ကို ျဖဳတ္ခ်ျပီး၊ စီနီယာ စစ္အရာရွိၾကီး ေတြက စစ္သူေကာင္းျပဳ စနစ္ သစ္ကို ထူေထာင္ လိုက္ၾကသည္။ ၁၉၅၀နဲ႔ ၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ ႏွစ္မ်ားတြင္ ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္၊ ေနာက္ပိုင္း အရင္းရွင္ စနစ္ နဲ႔ သြားျပီး အခြင္႔ထူးခံ ရာထူး ေနရာ မွန္သမွ် ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အေဟာင္း အသစ္မ်ားပင္ ေတာက္ေလွ်ာက္ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသည္။
မူဘာရခ္ ဆိုတာက ၁၉၇၃ ခုႏွစ္အ အီဂ်စ္ ေလေၾကာင္းတိုက္ပြဲ အစၥေရးကို ဆင္ႏြဲတုန္းက ေလတပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္။ အီဂ်စ္ လူထုကလည္း ထိုစစ္ပြဲကို အီဂ်စ္စစ္တပ္ရဲ႕ ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္တဲ႔ မဟာေအာင္ပြဲလို႔ ျမင္ထားၾကသည္။ မူဘာရခ္ ကို စစ္ေအာင္ပြဲၾကီး သယ္ေဆာင္ လာသူလို႔ လက္ခံ လိုက္ၾကသည္။ ဒီလိုနဲ႔ သူက စစ္ သူေကင္းျပဳ စနစ္ရဲ႕ အျမင္႔ဆံုး ေရာက္သြား ခဲ႔သည္။
ဒုတိယသမၼတ အိုမာဆူလမန္ ကလည္း စစ္တပ္ထဲက ေမြးထုတ္ လိုက္တဲ႔ ထုတ္ကုန္ တစ္ခု။ မူဘာရခ္ ထင္ရာ ေျပာသမွ်၊ လုပ္သမွ် လိုက္ျဖန္႔ ေပးတဲ႔သူ။ တိုင္းျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွႈး သံုးပံုႏွစ္ပံုက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းေတြ၊ ကက္ဘိနတ္ အဖြဲ႔မွာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အသစ္ေတြ။ ၀န္ၾကီး အဖြဲ႔ကဲ စစ္ယူနီေဖာင္း ၀တ္ထားသူေတြ။
၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ေပါင္မုန္႔ျပတ္လတ္မွႈ ေ၀ငွဖို႔၊ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ေရၾကီးတာ ကယ္ဆယ္ဖို႔ စတဲ႔ လုပ္စရာ ကိစၥၾကီးၾကီး ရွိလာရင္ မူဘာရခ္ က စစ္တပ္ကိုပဲ တာ၀န္ေတြ ေပးတတ္သည္။ စစ္တပ္ကို သူယံုသည္။ စစ္တပ္ အေၾကာင္း သူ ေကာင္းေကာင္း သိသည္။ စစ္တပ္ကလည္း သူ႔ေနာက္မွာ ရွိခဲ႔သည္။
မူဘာရခ္အစိုးရနဲ႔ စစ္တပ္မွာ တသားထဲလို ျဖစ္ေနခဲ႔သည္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္မ်ား ႏိုင္ငံပိုင္ လုပ္ငန္းေတြ ပုဂၢလိက ပိုင္ေျပာင္းေတာ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္း အမ်ားစုကိုပဲ လႊဲလိုက္သည္။ ဘဏ္ေခ်းေငြ ထုတ္ျပီး သူတုိ႔ အကုန္ သိမ္းသြားသည္။ စစ္တပ္ပုိင္ စက္ရံု အလုပ္ရံု မွန္သမွ် အျငိမ္းစား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးမ်ားပိုင္ ျဖစ္သြားသည္။
သို႔ေသာ္ အီဂ်စ္လူထုက စစ္တပ္ကို သူတို႔ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ျပယုဂ္၊ အမြန္ျမတ္ အင္စတီက်ဴ႕၊ အမ်ဳိးသား စည္းလံုးေရးနဲ႔ ကာကြယ္ေရး မဟာရံ တံတိုင္းၾကီး အျဖစ္ ျမင္ထားသည္။ အီဂ်စ္တြင္ စစ္တပ္မွာ အေလးစား ခံရဆံုး အင္စတီက်ဴ႕ အျဖစ္ ဆက္ရွိ ေနသည္။ အီဂ်စ္လူထုရဲ႕ စစ္တပ္ အေပၚ ခေရဇီ ျဖစ္မွႈက အခုမွ မဟုတ္။ ၁၉ ရာစုကတည္းက သမိုင္းေၾကာင္းေတြ ရွိထားသည္။
ယခု အီဂ်စ္စစ္အရာရွိမ်ားမွာ အက်ဥ္းအက်ပ္နဲ႔ လမ္းဆံုလမ္းခြ ေရာက္ေနျပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေဟာင္း မူဘာရခ္ ကို သစၥာ ခံမလား၊ အင္စတီက်ဴးရွင္း ဂုဏ္သိကၡာကိုပဲ ဆက္ထိန္းၾကမလား။ အီဂ်စ္ လူထုနဲ႔ ျပင္ပ ကမၻာအတြက္ေတာ႔ ရွင္းေနသည္။ မူဘာရခ္ ရာထူးက ဆင္းေပးဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ျပီ။
လက္ရွိ အီဂ်စ္ရဲ႕ ၀ရုန္းသုန္းကား အေျခအေနေအာက္တြင္ စစ္တပ္ တစ္ခုသာ က်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ တရား၀င္မႈ (legitimacy) ဆက္ရွိ ေနသည္။ စစ္တပ္အဖုိ႔ ငယ္ထိပ္ ေျမြေပါက္ေနျပီ။ လူထုက တင္႔ကားမ်ားေရွ႕ ၀တ္ျပဳေနသည္။ တင္႔ကားေတြေပၚ တက္စီးေနသည္။ မနက္ျဖန္ သဘက္ခါ ရက္ပိုင္းမ်ားအတြင္း စစ္တပ္အဖို႔ တစ္ခုခု ေရြးခ်ယ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရေတာ႔မည္။ ထိုေရြးခ်ယ္မွႈက အီဂ်စ္ လူထုအနာဂတ္၊ တိုင္းျပည္ အနာဂတ္၊ စစ္တပ္ အနာဂတ္ ျဖစ္လိမ္႔မည္။ မူဘာရခ္ တစ္ဦးအတြက္ ေရြးခ်ယ္ လိုက္ရင္ေတာ႔ အာရပ္ကမၻာ သြက္သြက္ ခါေနဦးမည္။
Ref: ေမာကၡ
တူနီးရွားႏိုင္ငံ သူရဲေကာင္းနဲ ့ ျပည္သူဘက္ရပ္ တည္ခဲ့တဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တို႔ေၾကာင့္ ျပည္သူ႔ ေတာ္လွန္ေရး ေပၚေပါက္ကာ အာဏာရွင္ေတြ ျပဳတ္ၾကရၿပီ
January 30, 2011
ဒီဇင္ဘာလ (၁၇) ရက္ေန႔က တူနီရွားႏိုင္ငံ ဆစ္ဒီဘိုဇဒ္ၿမိဳ႕က မိုဟာမက္ ဘိုအာဇီဇီ (Muhammad ibn Bouazizi ) ဟာ ဆီဒီ ေဘာက္ဇစ္ ခရိုင္ ေကာင္စီရုံးေရွ႕မွာ မိမိကုိယ္ကို မီး႐ွဳိ႕ သတ္ေသရာမွစၿပီး တူနီးရွား ႏိုင္ငံတင္ သာမက အာရပ္ႏိုင္ငံမ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ အထိပါ လူထု ေတာ္လွန္မႈႀကီးေတြ ကူစက္ ျပန္႔ပြားၿပီး တိုင္းျပည္ကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အႏိုင္က်င့္ႀကီး စိုးေနခဲ့ၾကတဲ့ အာဏာရွင္ေတြ ထြက္ေျပး ၾကရတဲ့အျဖစ္ေတြ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ဆက္တိုက္ ေပၚေပါက္ လာပါေတာ့တယ္။
အသက္ (၂၆) ႏွစ္အရြယ္ မိုဟာမက္ ဘိုအာဇီဇီ (Muhammad ibn Bouazizi ) ဟာ အထက္တန္းေက်ာင္း ပညာေရး သင္ၾကား ေနရာကေန ရပ္လိုက္ၿပီး စား၀တ္ေနေရး အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ မိသားစု၀င္ (၈) ဦးအား ေစာင့္ေရွာက္ ေကၽြးေမြး ႏိုင္ရန္အတြက္ သစ္သီး၀လံေတြ လွည့္လည္ ေရာင္းခ်ျခင္းျဖင့္ ဘ၀ကို ႐ုန္းကန္ လႈပ္ရွားကာ မိသားစုကို ေထာက္ပံ့ေနသူ ျဖစ္ပါတယ္။ သူရဲ႕ ဦးေလးျဖစ္သူဟာ လယ္ယာေျမ အေသးေလး တစ္ကြက္ကို ၀ယ္ယူခဲ့ၿပီး သစ္သီး ၀လံမ်ား စိုက္ပ်ဳိးကာ မိုဟာမက္က အဆိုပါ စိုက္ပ်ဳိး ရရွိလာတဲ့ သစ္သီး ၀လံမ်ားကို လမ္းေတြမွာ လွည့္လည္ ေရာင္းခ်ေပးေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။
အာဏာရွင္ႀကီးစိုးေနတဲ့ တူနီးရွားႏိုင္ငံမွာ ျပည္သူေတြဘ၀ဟာ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ႏိုင္ေရး စား၀တ္ေနေရး အခက္အခဲေတြ အဆင္ေျပ သက္သာေစဖို႔ အတြက္ ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ် ႐ုန္းကန္ လႈပ္ရွား ေနၾကရသလို မိုဟာမက္တို႔လို လမ္းမမ်ားေပၚမွာ လွည့္လည္ ေစ်းေရာင္း ခ်ၾကသူမ်ားကိုလည္း မၾကာခဏ ဆိုသလို ဖမ္းဆီးကာ မတရား အႏိုင္က်င့္ၾကေလ့ ရွိပါတယ္။
မိသားစုႀကီးတစုလုံးအတြက္ စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေစဖို႔ ရိုးသားစြာ ႀကဳိးစား ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ မိုဟာမက္ အေနနဲ ့ ဒီလို သစ္သီး၀လံ လွည့္လည္ ေရာင္းခ်ရတဲ့ အလုပ္မွအပ အျခား ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းမရွိတဲ့ သူ႔ဘ၀မွာ ဒီအလုပ္ေလးကိုသာ မွီခို အားထားေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲ့ဒီေန႔မနက္မွာေတာ့ မိုဟာမက္တစ္ေယာက္ ခါတိုင္းလိုပဲ သစ္သီး ၀လံေတြေရာင္းခ်ဖို႔ အတြက္ တြန္းလွည္းေလး တြန္းကာ လမ္းမေပၚ ထြက္ကာ လွည့္လည္ ေရာင္းခ်ေနစဥ္မွာ တူနီးရွားႏိုင္ငံ အာဏာရွင္ လက္ေအာက္မွာ ဗိုလ္က် စိုးမိုးေနတဲ့ ရဲတပ္ဖြဲ႔ထဲက ရဲေမျဖစ္သူ ဖာဒါဟမ္ဒီ က သူ႔ကို ဖမ္းဆီး ပါေတာ့တယ္။ သူရဲ႕ သစ္သီး၀လံေတြ တင္ထားတဲ့ တြန္းလွည္း ေလးကို သိမ္းပိုက္ လိုက္႐ုံမက မိုဟာမက္ မ်က္ႏွာကို ရဲက ထပ္ကာတလဲလဲ ပါး႐ိုက္ပါေတာ့တယ္။
ဒီလို မတရားအႏိုင္က်င့္ခံလိုက္ရတဲ့ မိုဟာမက္ဟာ မဟုတ္မခံစိတ္နဲ ့ မခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္ၿပီး ခ႐ိုင္ ေကာင္စီ႐ုံးကို ခ်က္ခ်င္း သြားေရာက္ကာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ကိစၥနဲ ့ပတ္သက္ၿပီး တိုင္ၾကား ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း တူနီးရွားႏိုင္ငံ အာဏာရွင္ ႀကီးစိုးေနၿပီး ဥပေဒ ထင္ရာစိုင္း လာဘ္ေပးလာဘတ္ယူ ခ်စားမႈေတြ မ်ားျပားေနတဲ့ အတြက္ ခ႐ိုင္ေကာင္စီ႐ုံးက မိုဟာမက္ လို သာမန္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးလွသူ တဦးရဲ႕ တိုင္ၾကားမႈကို မည္သူ တဦးကမွ အေရးတယူ နားေထာင္ေဆာင္ရြက္ အေရးယူ ေပးတာ မရွိပါဘူး။ ဒီထက္ ပိုဆိုးတာကေတာ့ ရဲက မတရား ပါး႐ိုက္ အႏိုင္က်င့္ ခံခဲ့ရသူ မိုဟာမက္ဟာ ခ႐ိုင္ေကာင္စီ႐ုံးတြင္း ကေန အတင္း ေမာင္းထုတ္ျခင္းကို ထပ္မံ ခံရပါေတာ့တယ္။
ဒီလို မတရားအႏိုင္က်င့္မႈေတြကို ထပ္မံၾကဳံေတြ႔ရတဲ့အခါမွာေတာ့ မိုဟာမက္ရဲ႕ မခံမရပ္ စိတ္ဟာ အျမင့္မားဆုံး ေရာက္ရွိၿပီး သူ႔မွာ ပါရွိလာတဲ့ ေရနံဆီပါ ေဆးခၽြတ္ ေဆးပုလင္း ႏွစ္ပုလင္းကို ထုတ္ၿပီး အဲ့ဒီ ခ႐ိုင္ ေကာင္စီ႐ုံးေရွ႕မွာပဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မီး႐ွဳိ႕ ဆႏၵျပ ပါေတာ့တယ္။ ခႏၶာကိုယ္ မီးေလာင္ေနတဲ့ မိုဟာမက္ကို ေဆး႐ုံကို ေခၚေဆာင္သြားၿပီး မိုဟာမက္ဟာ မီးေလာင္ ဒဏ္ရာနဲ႔ ေဆး႐ုံေပၚမွာ ဇန္န၀ါရီလ ၄ ရက္ေန႔မွာ ကြယ္လြန္ သြားပါေတာ့တယ္။
မိုဟာမက္ရဲ႕ မတရားမႈကို ေခါင္းငုံ႔မခံ တြန္းလွန္ဆႏၵျပမႈ အျဖစ္အပ်က္ကို မ်က္ျမင္ ေတြ႔ရွိၾကသူမ်ား အထူးသျဖင့္ လူငယ္ မ်ားကေန ဓါတ္ပုံမွတ္တမ္း ဗြီဒီယို မွတ္တမ္းေတြကို ဖုန္းေတြ ကင္မရာေတြနဲ႔ ႐ိုက္ကူးၿပီး တူနီးရွား တႏိုင္ငံလုံး သာမက အ ျခားေသာ အာရပ္ ႏိုင္ငံမ်ား အပါအ၀င္ ကမၻာတ၀ွမ္းလုံး သိရွိ ျမင္ေတြ႔ၾကေစဖို႔ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေပၚကေန တဆင့္ ျဖန္႔ခဲ့ၾကပါတယ္။
အသက္ဆုံး႐ွဳံးကြယ္လြန္သြားတဲ့ မိုဟာမက္ရဲ႕ တကယ္ေတာ္ ဆႏၵျပမႈကို ေလးစား ဂုဏ္ျပဳၾကတဲ့ အေနနဲ႔ မိုဟာမက္ အတြက္ ေအာက္ေမ့ လြမ္းဆြတ္ျခင္း အခမ္းအနားကို က်င္းပ ျပဳလုပ္ရင္းနဲ႔ အဲ့ဒီေန႔ညက စလို႔ ျပည္သူလူထု ေတာ္လွန္ အုံႂကြမႈႀကီးကို စတင္ ပါေတာ့တယ္။
မိုဟာမက္ရဲ႕ ဒီလို ရဲရင့္ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ တကိုယ္ေတာ္ ဆႏၵျပမႈနဲ႔ အာဏာရွင္ေတြ မတရား ႀကီးစိုး အုပ္ခ်ဴပ္မႈရဲ႕ ေအာက္မွာ ျပည္သူ ျပည္သားေတြ ခံစား ေနၾကရတဲ့ ခါးသီးလွတဲ့ ဘ၀ေတြေၾကာင့္ တူနီးရွားႏိုင္ငံ ျပည္သူမ်ားဟာ အုံႂကြ ေပါက္ကြဲၾကၿပီး တႏိုင္ငံလုံး လူထု ဆႏၵျပမႈမ်ား အရွိန္အဟုန္ အျပည့္နဲ႔ ေပၚေပါက္ လာပါေတာ့တယ္။
တူနီးရွားႏိုင္ငံ ျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ လူထုဆႏၵျပပြဲေတြကို လက္နက္အားကိုးနဲ႔ ႏွိမ္နင္း ခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ဆုံး မွာေတာ့ မိုဟာမက္ရဲ႕ မီးရွဳိ႕ ဆႏၵျပမႈ ျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္ ရက္သတၱပါတ္ ေလးပါတ္ အၾကာမွာေတာ့ တူနီးရွားႏိုင္ငံကို ႏွစ္ေပါင္း ၂၃ ႏွစ္ ေက်ာ္ၾကာ ဖိႏွိပ္ အုပ္ခ်ဴပ္ေနတဲ့ အာဏာရွင္ႀကီး ျဖစ္သူ တူနီးရွားႏိုင္ငံ သမတ ဟာ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ ပဲရစ္ၿမဳိ႕ကို ထြက္ေျပး သြားရပါေတာ့တယ္။
တူနီးရွားႏိုင္ငံက မိုဟာမက္ရဲ႕ ရဲ၀ံ့တဲ့ ဆႏၵျပမႈ၊ တူနီးရွားႏိုင္ငံ ျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ ေျပာင္ေျမာက္ေသာ လူထု ေတာ္လွန္ေရး ဆင္ႏြဲမႈတို႔ကို စံနမူနာျပဳၾကတဲ့ အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ ေတာ္လွန္မႈေတြဟာ အီဂ်စ္၊ အယ္လ္ဂ်ီးယား၊ ေဂ်ာ္ဒန္၊ ယီမင္နဲ႔ အျခား အာရပ္ႏိုင္ငံေတြ မွာပါ ျပန္႔ႏွံ႔ သြားပါေတာ့တယ္။
တူနီးရွားႏိုင္ငံရဲ႕ ျပည္သူလူထုဆႏၵျပမႈႀကီးမွာ လူထု လူတန္းစားေပါင္းစုံ ပါ၀င္႐ုံ သာမက ျပည္သူေတြရဲ႕ သစၥာကို ေစာင့္သိ ထိန္းသိမ္းၿပီး ျပည္သူေတြ လိုလားတဲ့ ဆႏၵကို အျပည့္အ၀ လိုလားတဲ့ ျပည့္သူ ့အက်ဳိးကို ေရွ႕ထားတဲ့ တူနီးရွားႏိုင္ငံရဲ႕ စစ္တပ္ တပ္မေတာ္ႀကီးက တူနီးရွား ျပည္သူေတြ ေရွ႕ကေန မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ ျပသ ပါ၀င္လိုက္တာမို ့ တူနီးရွားႏိုင္ငံ အာဏာရွင္ သမတ တိုင္းျပည္ကေန ေခြးေျပး ၀က္ေျပး ေျပးထြက္ သြားရၿပီး ကမၻာ တ၀ွမ္းလုံးက ခ်ီးက်ဴး ေထာပနာျပဳျခင္း ေလးစားျခင္းကို ခံလိုက္ရတဲ့ တူနီးရွားႏိုင္ငံ ျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ ေအာင္ပြဲပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ႏွစ္ေပါင္းၾကာေအာင္ အာဏာရွင္ႀကီး ႀကီးစိုးထားတဲ့ တူနီးရွားႏိုင္ငံမွာ အာဏာရွင္စနစ္ လ်င္ျမန္စြာ ခ်က္ခ်င္းျပဳတ္က် သြားရျခင္းရဲ႕ အဓိက အခ်က္ေတြကို ၾကည့္ရင္ေတာ့ …
(၁) သာမန္ျပည္သူတေယာက္ျဖစ္သူ မိုဟာမက္ရဲ႕ မတရားမႈကို မဟုတ္မခံ ေခါင္းငုံ႔မခံဘဲ ရသည့္ နည္းလမ္းျဖင့္ ဆန္႔က်င္ ေတာ္လွန္ ဆႏၵျပျခင္း၊
(၂) မိုဟာမက္တို႔လို တဦးတေယာက္အေနႏွင့္ပင္ျဖစ္ေစ ရဲရဲဝ့ံဝံ့ မတရားမႈကို ေတာ္လွန္ျခင္းအား အျပည့္အ၀ အားေပး ေထာက္ခံ ျပ႐ုံသာမက၊ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ထင္ရာစိုင္း ႐ိုင္းျပ ေစာ္ကားမႈေတြကို ျပည္သူ ျပည္သား တဦးအေနနဲ႔ မိမိတို႔မွာ လည္း ဆန္႔က်င္ ေတာ္လွန္ရမယ့္ တာ၀န္ ၀တၱရား ရွိတယ္လို႔ ခံယူၿပီး ျပည္သူ ျပည္သား တဦးခ်င္းစီက အသီးသီး စုေပါင္း လက္တြဲၾကၿပီး လူထု ေတာ္လွန္ေရးကို ေျပာင္ေျမာက္စြာ ဆင္ႏြဲၾကျခင္း၊
(၃) ျပည္သူအေပၚသစၥာတရားေစာင့္သိၿပီး ျပည္သူအက်ဳိးကို ေရွ႕တန္းထားတဲ့ ျပည္သူ႔ တပ္မေတာ္ အျဖစ္ ခံယူၿပီး အာဏာရွင္အား ျပည္သူေတြနဲ႔ အတူ လက္တြဲကာ ျပည္သူလူထု ေတာ္လွန္မႈႀကီးတြင္ ျပည္သူေရွ႕မွ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ ေပးခဲ့ၾကေသာ သမိုင္းဂုဏ္ေရာင္ ထြန္းေျပာင္ေစသည့္ တူနီရွားႏိုင္ငံ စစ္တပ္ တပ္မေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေလးစားထိုက္ဖြယ္ လုပ္ ရပ္မ်ားေၾကာင့္ – တူနီးရွား ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံလုံး အာဏာရွင္ လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ၾကရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ျပည္သူသစၥာေစာင့္ထိန္းၿပီး ျပည္သူေတြ အက်ဳိးေရွ႕႐ွဳကာ ျပည္သူေတြေရွ႕က မားမား မတ္မတ္ ရပ္တည္ ခဲ့ၾကတဲ့ တူနီးရွား ႏိုင္ငံ ျပည္သူ႔ တပ္မေတာ္ ပီသခဲ့တဲ့ စစ္ဦးစီခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ရစ္ခ်တ္ အမ္မာ (Gen. Rachid Ammar) ကေန ဆႏၵျပျပည္ သူေတြကို ေျပာၾကားခဲ့တဲ့ မိန္႔ခြန္းကေတာ့ -
“Our revolution is your revolution,” “The army will protect the revolution.” ပါတဲ့။
“ျပည္သူလူထုရဲ႕ အာဏာရွင္ေတာ္လွန္ေရးဟာ ငါတို႔တပ္မေတာ္ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးပဲ ျဖစ္တယ္၊ ငါတို႔ တပ္မေတာ္ဟာ အာဏာရွင္ကို ဆန္႔က်င္ ေတာ္လွန္ေနၾကတဲ့ ျပည္သူေတြ ဘက္က ရပ္တည္ၿပီး ျပည္သူေတြကို ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေပး ၾကမယ္” ျဖစ္ပါေၾကာင္း။
Ref: နစ္ေနမန္း
Friday, January 28, 2011
တူနီရွား လူထု အံုၾကြမႈ အပိုင္း (၃) အင္တာနက္၊ ဒီမိုကေရစီ ႏွင့္ အီဂ်စ္
January 26, 2011
တူနီရွား ႏိုင္ငံ မွ ေက်ာင္းသား၊ျပည္သူမ်ား ဦးေဆာင္ဆႏၵျပ၍ အာဏာရွင္ သမၼတ ဘင္အလီကို ျဖဳတ္ခ် ႏိုင္ခဲ့ျခင္းသည္ အာရပ္ ကမာၻရွိ အာဏာရွင္ လက္ ေအာင္မွ ျပည္သူမ်ား သာမက ျမန္မာႏိုင္ငံ ေျမာက္ ပိုင္း ကခ်င္ျပည္နယ္ ျမစ္ႀကီး နား ၿမိဳ႕မွ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား အထိ ရိုက္ခတ္သည္။
တူနီရွား ႏိုင္ငံ၏ လူထုေတာ္လွန္ ေရးသည္ တြစ္တာ ႏွင့္ ေဖ့ဘြတ္ တြင္ စတင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ Twitter Revolution သို ့မဟုတ္ စံပယ္ငံု ေတာ္လွန္ေရး ဟု လည္း ေခၚသည္။ တူနီရွားတြင္ အာဏာရွင္ ဘင္အလီ ႏိုင္ငံမွ ေခြးေျပး၀က္ေျပး ထြက္ခြာ သြားၿပီးေနာက္ အာဏာရွင္ ႏွင့္ ပုလင္းတူ ဗူးဆို ့ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ မိုဟာမက္ ဂူေနာ့ခ်ီက ဦးေဆာင္ၿပီး ၾကားျဖတ္ အစိုးရ အဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔သည္။ ႏိုင္ငံေရး အကူအေျပာင္း တြင္ အေတြ႔အႀကံဳ ရွိရန္ဟု ဆိုကာ ယခင္အစိုးရ အဖြဲ႔ေဟာင္းမွ ႏိုင္ငံေရး စားဖားႀကီး မ်ားကို အစိုးရ အဖြဲ႔ထဲတြင္ ျပန္လည္ ထည့္သည္။
အတိုက္ အခံ ေလးေယာက္ ေလာက္ကို အေရးမပါသည့္ ၀န္ႀကီး ရာထူး ေနရာမ်ား ေပးသည္။ ၂၄ နာရီ မျပည့္မွီပင္ ထို၀န္ႀကီး ေလးေယာက္ လည္း ရာထူးမွ ႏႈတ္ထြက္သည္။ ျပည္သူမ်ားက လူစု ၍ “လြတ္ေျမာက္ေရးလွည္း တပ္ေတာ္စု” ဆိုၿပီး ၿမိဳ ့ေတာ္ တူနစ္သို႔ ေန႔ေရာ ညပါ ခ်ီတက္သည္။
ႏိုင္ငံ၏ ဆႏၵျပမႈ သတင္း ကို အခ်ိန္ ႏွင့္ တေျပးညီ ထုတ္ လႊင့္ေပးသည့္ ဟန္နီေဘာ ရုပ္သံကို ၾကားျဖတ္ အစိုးရက ပိတ္ၿပီး ၊ ရုပ္သံ ပိုင္ရွင္ကို ဖမ္းလိုက္သည္။ တူနီရွား ျပည္သူ တို႔၏ ဆႏၵျပမႈ က ပိုမို ႀကီးထြားလာသည္။
ဆႏၵျပ သူမ်ား ဘက္က ရဲ အရာ ရွိ မ်ား၊ မီးသတ္ အရာရွိမ်ား ႏွင့္ ယခင္ သမၼတ အေစာင့္တပ္မ်ား ပူးေပါင္း ခဲ့သည္။
ေနာက္ တစ္ေန ့တြင္ တူနီးရွား စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ရစ္ခ်ဒ္ အာမာ ကိုယ္တိုင္ စစ္တပ္သည္ ျပည္သူတို႔၏ ေတာ္လွန္ ေရးကို အကာအကြယ္ ေပးေၾကာင္း ေျပာၾကား ခဲ့သည္။ ဆႏၵျပမႈ မ်ားအတြင္း က်ဆံုးခဲ့သူမ်ား ကို အေလးျပဳၿပီး ျပည္သူမ်ား က ဆက္ လက္ ဆႏၵျပေနမႈ အား ရပ္တည္ေထာက္ ခံရံုသာမက လက္ကိုင္ စကား ေျပာစက္ ျဖင့္ မိန္႔ခြန္းပါ ေျပာၾကား ခဲ့သည္။
အာဏာရွင္ ဘင္အလီ ၏ အေပါင္းအပါ မ်ား အစိုးရ အဖြဲ႔အတြင္း ဆက္လက္ တည္ရွိ ေနမႈကို စစ္တပ္က ေျဗာင္ ဆန္႔က်င္ၿပီး ျပည္သူမ်ား ဘက္မွ ရပ္ခံခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
ကမာၻ ့ထိပ္တန္း အာဏာရွင္ လစ္ဗ်ား ေခါင္းေဆာင္ ကဒါဖီ က ပင္ တူနီရွား ႏိုင္ငံ၏ လူထုေတာ္လွန္ေရးသည္ ေၾကာက္ စရာ ေကာင္းသည္ ဟု ေျပာသည္။ တူနီရွား ရုပ္သံ နာဆမ္ႏွင့္ ေျပာၾကားရာတြင္ ဘင္အလီ ကို သူ႔ႏိုင္ငံဥ္ ခိုလႈံခြင့္ အတြက္ ျငင္းဆန္ ခဲ့သည္။
“က်ဳပ္က သည္သေကာင့္သား ဘင္အလီ ကို ခိုလႈံ ခြင့္ေပးရင္ တူနီရွား ျပည္သူေတြ အက်ိဳးကို ဆန္႔က်င္သလို ေနမွာေပါ့ ” ဟု ဆိုသည္။
တူနီရွား ႏိုင္ငံ၏ လူထု အံုၾကႊမႈ အစသည္ အင္တာနက္ လူမႈ မီဒီယာ မ်ား ျဖစ္သည့္ Face Book ၊ Twitter ႏွင့္ Youtube တို႔ ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဆိုရွယ္ မီဒီယာမ်ားသည္ တစ္ခ်ိန္က ေမာ္စီတုန္း ေျပာခဲ့သည့္ ” ႏိုင္ငံေရး အာဏာဆိုတာ ေသနတ္ ေျပာင္း၀က လာတာ ဆိုေသာစကား ကို ေခ်ဖ်က္ လိုက္ၿပီ ျဖစ္သည္။
အီဂ်စ္ ျပည္ သူ ထု အံုၾကႊမႈ ၂၀၁၁
အီဂ်စ္ ႏိုင္ငံ ၏ အာဏာရွင္ ဟူစနီ မူဘာရက္ ရာထူးမွ ႏႈတ္ထြက္ ရန္ အီဂ်စ္ ျပည္သူမ်ားက ဇန္န၀ါရီလ ၂၅ ရက္ေန ့မွ စ၍ ၿမိဳ႕ေတာ္ ကိုင္ရို၊ အလက္ဇႏၵီယား ၊ ဆူးအက္၊ ဂီဇာ၊ တန္တာ ႏွင့္ မိုႏိုဖီယာ အပါအ၀င္ ၿမိဳ႕ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ မွာ စတင္ ဆႏၵျပ ခဲ့ၾကသည္။
ဇန္န၀ါရီ လ ၆ ရက္ေန ့က ရဲတပ္ဖြဲ ့က ႏွိပ္စက္ ညွင္းပန္းၿပီး အသတ္ ခံရသည့္ အသက္ ၂၈ ႏွစ္ အရြယ္ လူငယ္ ခါလက္ မိုဟာမက္ ရွိခ္ ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေတာ္လွန္ေရး စတင္ ခဲ့သည္။ ေတာ္လွန္ေရး ကိုလည္း Face Book ရွိ ခါလစ္ ရွိတ္ စာမ်က္ႏွာတြင္ပင္ လူစု ၿပီး စတင္ ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
ဇန္န၀ါရီလ ၁၄ ရက္ေန ့တြင္ လူငယ္ ေျခာက္ ဦးက ၿမိဳ႕ေတာ္ ကိုင္ရို ႏွင့္ အလက္ဇျႏၵီယား တြင္ မိမိ ကိုယ္ကို မီးရႈိၿပီး ဆႏၵျပ ခဲ့ေသးသည္။
လက္ရွိအီဂ်စ္နိုင္ငံတြင္ျဖစ္ေပၚေနေသာအက်င့္ပ်က္ျခစားမႈမ်ား၊ ျပည္သူကို ရက္စက္စြာ စစ္ေဆး ႏွိပ္စက္မႈမ်ား၊ တိုးျမင့္လာေနေသာ အလုပ္လက္မဲ့ ျပသနာမ်ားေၾကာင့္ လူထု အံုၾကႊမႈ စခဲ့ရသည္။
အင္တာနက္လႈမႈကြန္ယက္မ်ား မွ တစ္ဆင့္တင္ျပခဲ့ေသာေၾကာင့္ အီဂ်စ္ျပည္သူ ၉၀၀၀၀ ေက်ာ္ ဆႏၵျပဳ လက္မွတ္ ေရးထိုးၾကျပီး အစိုးရဆန္ ့က်င္သည့္ လမ္းေပၚတက္ ဆႏၵျပမႈ ျဖစ္ပြား ခဲ့သည္။
အင္တာနက္လႈမႈကြန္ယက္မ်ားကို အသံုးျပဳျပီး တက္ၾကြေသာ အစိုးရဆန္႔က်င္ ဆႏၵ ျပသူမ်ားက အသံုးျပဳျပီး အဓိက က်ေသာ ကိုင္ရိုလမ္းမၾကီးေပၚတြင္ စုရံုး ဆႏၵျပႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။
အထူးရဲအေျမာက္အမ်ားအေျမာက္အမ်ားကိုအသံုးျပဳျပီး ဆႏၵျပသူမ်ားကို ႏွိမ္းႏွင္းရန္ လက္ရွိ အီဂ်စ္ အစိုးရက ေဆာင္ရြက္ စီမံခဲ့သည္။ ယေန႔ မနက္ေစာေစာတြင္ ကိုင္ရို အထူး ႏွိမ္ႏွင္းေရး ရဲတပ္ဖြဲ႔၏ အၾကမ္းဖက္ ႏွိမ္ႏွင္းမႈေၾကာင့္ ဆႏၵျပသူ ၃ဦး ေသဆံုးခဲ့ရျပီး၊ ဆႏၵျပသူ အခ်ိဳ႕ အဖမ္း ခံခဲ့ရသည္။ ဆႏၵျပသူမ်ားမွ အထူး ရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ားကို ခဲမ်ား၊ ပုလင္းခြံမ်ားျဖင့္ ပစ္ေပါက္ ျပန္လည္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္ အခ်ိဳ႕ ထိခိုက္ ဒါဏ္ရာရရွိခဲ့သည္။
တူးနီးရွားမွစတင္ခဲ့ေသာေတာ္လွန္ဆႏၵျပမႈမွသည္ အလုပ္လက္မဲ့ျပသနာႏွင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ၾကီးျမင့္မႈဒါဏ္ ခံေနၾကေသာ အာရပ္ ႏိုင္ငံမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ အယ္ဂ်ီးရီးယား၊ ေမာ္ရိုကိုႏွင့္ ယီမင္ ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ပါ ဆႏၵျပမႈမ်ား ကူးစက္ သြားခဲ့ရသည္။
လက္ရွိဆႏၵျပမႈျဖစ္ပြားေနေသာႏိုင္ငံမ်ား မွာ ကမၻာ့အက်င့္ပ်က္မႈ အစိုးရမ်ား စာရင္းတြင္ အဆိုးဆံုး ပါရွိေသာ ျမန္မာ ႏိုင္ငံႏိုင္ကဲ့သို႔ေသာ ႏိုင္ငံမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္။
ယီမင္
ယီမင္ ႏိုင္ငံတြင္ လည္း အျခား အာရပ္ ႏိုင္မ်ား ျဖစ္သည့္ အယ္(လ)ဂ်ီးရီးယား၊ တူနီးရွား အီဂ်စ္ တို ့နည္းတူ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား က ဦးေဆာင္ၿပီး ဆႏၵျပ ခဲ့ၾကသည္။
Ref: Freedom News Group
Thursday, January 27, 2011
တူနီးရွား ႏိုင္ငံ၏ လူထု အံုၾကြမႈ အပိုင္း (၂)
January 20, 2011
တင္ေက်ာ္ေက်ာ္စိုး။ ။
တူနီးရွား ႏိုင္ငံ၏ သမိုင္းေၾကာင္း
ႏိုင္ငံကာတြင္ နာမည္ သိပ္မႀကီး လွေသာ္လည္း ကမာၻေက်ာ္ Star Wars ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားမ်ား၊ English Patient၊ Sahara စသည့္ ဇာတ္ကားမ်ား မွာ တူနီးရွား ႏိုင္ငံတြင္ ရိုက္ကူးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
အာဖရိက ႏွင့္ အာရပ္ကမာၻ မွ လြဲ၍ အျခား ႏိုင္ငံမ်ား တြင္ မူ တူနီးရွား ႏိုင္ငံ သည္ လူသိမ်ားျခင္း သိပ္မရွိသည့္ ေျမာက္အာဖရိက ႏိုင္ငံတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ကာေသ့ ယဥ္ေက်းမႈ ၏ ဘူမိနက္သန္ ေနရာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယခုတိုင္ ကာေသ့ ၿမိဳ႕ျပ ႏိုင္ငံ၏ ယဥ္ေက်းမႈ အေမြ အႏွစ္ မ်ားကို ယူနက္ စကို၏ ေစာင့္ေရွာက္မႈျဖင့္ ေတြ႔ရွိႏိုင္သည္။ ႏိုင္ငံသာ ငယ္ေသာ္လည္း ကာေသ့ ၿမိဳ႕ျပ ယဥ္ေက်းမႈ အေမြ အႏွစ္ မ်ားကို ရႈေမွ်ာ္မဆံုး ေတြ႔ႏိုင္သည္။
ဘီစီ ၁၁၀၀ တြင္ ဖိုနီးရွန္း လူမ်ိဳး တို ့ အာဖရိက ေျမာက္ ပိုင္း တြင္ အေျခခ် ခဲ့ရာမွ ကာေသ့ ၿမိဳ႕ျပ ႏိုင္ငံမ်ား ေပၚေပါက္ လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘီစီ ၁၄၆ တြင္ ေရာမတို ့က်ဴးေက်ာ္ ခံရၿပီးေနာက္ နာမည္ေက်ာ္ တတိယ ျပဴးနစ္ စစ္ပြဲ (Battle of Carthage ၁၄၉ ဘီစီ ) ျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္ ကာေသ့ တို႔၏ အေဆာက္အဦမ်ား ယဥ္ေက်းမႈ မ်ားမွာ ေရာမ အင္ပါယာ လက္ေအာက္ က်ေရာက္ကာ ဖ်က္ဆီးျခင္း ခံခဲ့ရသည္။
ေရာမေခတ္ မတိုင္မွီက ႏိုင္းျမစ္၀ွမ္း ႏွင့္ ေျမထဲပင္ လယ္အၾကား ေနထိုင္ၿပီး အာဖရိက ေျမာက္ပိုင္းတြင္ က်င္လည္ က်က္စားသည့္ ဘာဘာလူမ်ိဳး တို႔သည္ ယခု တူနီရွန္း တို႔၏ ဘိုးေဘး ဘီဘင္မ်ား ျဖစ္သည္။ (ျပင္သစ္ေဘာလံုးသမား ဇီဒန္း သည္ ဘာဘာ လူမ်ိဳး ျဖစ္သည္)
ခရစ္ သကၠရာဇ္ ၆၀၀ တြင္ အာရပ္ တို ့ တူနီးရွားကို သိမ္းသြင္း ၿပီး ေနာက္ ဘာဘာတို႔ ကစဥ့္ကလွ်ား ျဖစ္သြားခဲ့ရ ျပန္သည္။ ၁၆၀၀ တြင္ ေအာ္တိုမန္ အင္ပါယာ လက္ေအာက္သို႔ က်ေရာက္ သြားခဲ့သည္။
၁၈၈၃ ခုႏွစ္ တြင္ ျပင္သစ္ တို႔က တူနီရွား ႏိုင္ငံကို သိမ္းပိုက္ ခဲ့သည္။ ၁၉၃၄ ခုႏွစ္ တြင္ ဟာဘစ္ ဘိုဂီဘာက နီယို ေဒၚစတာ ပါတီကို တည္ေထာင္ၿပီး တူနီးရွား ႏိုင္ငံအား ျပင္သစ္ လက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ရန္ ႀကိဳးပမ္း ခဲ့သည္။
၁၉၅၆ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ တူနီရွား ႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရး ရရွိခဲ့သည္။ လႊတ္လပ္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈ၏ ေခါင္းေဆာင္ ဟာဘစ္ ဘိုဂီ ဘာက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အျဖစ္ တာ၀န္ယူသည္ ။ ေနာက္ တစ္ႏွစ္တြင္ ဘုရင္ စနစ္ကို ဖ်က္သိမ္း ၿပီးေနာက္ ဘိုဂီဘာ သမၼတ ျဖစ္လာသည္။]
၁၉၈၀ ျပည့္လြန္ ႏွစ္ မ်ား တြင္ PLO အပါအ၀င္ ပါလက္ စတိုင္း လြတ္ေျမာက္ေရး အဖြဲ႔အစည္း မ်ားကို ပါလက္စတိုင္းတြင္ အေျခစိုက္ခြင့္ ေပးသည္။ ပါလက္စတိုင္း ေခါင္းေဆာင္ ယာဇာ အာရဖတ္သည္ တူနီးရွားတြင္ ႏွစ္အတန္ၾကာ ေနထိုင္ခဲ့သည္။
၁၉၈၅ တြင္ အစၥေရး ကြန္မန္ ဒို မ်ားက ၿမိဳ႕ေတာ္ တူနစ္ရွိ ပါလက္စတိုင္း လြတ္ေျမာက္ေရး အဖြဲ႔ (PLO) ဌာနခ်ဳပ္ကို ၀င္ေရာက္ စီးနင္းရာ လူေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ေသဆံုး ခဲ့သည္။
၁၉၈၇ ခုႏွစ္တြင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဘင္အလီ က သမၼတ ျဖစ္သူ ဟာဘစ္ ဘိုဂါဘီသည္ ႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္ ႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ဟု အေၾကာင္းျပကာ အာဏာ သိမ္းယူခဲ့သည္။
၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ အေမရိကန္ ၏ အၾကမ္းဖက္ တိုက္ဖ်က္ေရး စစ္ပြဲဥ္ အေမရိကန္ ေလယာဥ္မ်ား ဆင္းသက္ခြင့္ကို တူနီရွား ႏိုင္ငံတြင္ ခြင့္ျပဳထားၿပီး အေမရိကန္ ႏွင့္ ဆက္ဆံေရး ေကာင္းခဲ့သည္။
တူနီရွား အစိုးရသည္ သတင္းစာ ဆရာ ေတာ္ဖစ္ ဘန္ ဘရခ္ အပါအ၀င္ သတင္းစာ ဆရာ ရွစ္ဦး ခန္႔ကို ေထာင္သြင္း အက်ဥ္း ခ်ထားခဲ့သည္။ တူနီရွား အစိုးရ၏ လူ႔အခြင့္ အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈ မ်ားႏွင့္ အစိုးရက အက်င့္ပ်က္ ခ်စားျခင္း ကို အေမရိကန္က လစ္လ်ဴရႈ ထားသည္ ဟု ေ၀ဖန္ မႈမ်ား ရွိခဲ့သည္။
၂၀၀၉ ခုႏွစ္ တြင္ ဘင္အလီ သည္ ငါးႀကိမ္ေျမာက္ သမၼတ အျဖစ္ အေရြးခံရၿပီးေနာက္ ျပည္သူတို႔၏ မေက်နပ္မႈမ်ား စတင္ခဲ့သည္။
တူနီးရွား ႏိုင္ငံ၏ ယဥ္ေက်းမႈ
အေနာက္ယဥ္ေက်းမႈ ကို ႏိုင္ငံတြင္း ခြင့္ျပဳထားသည္ တစ္ခုတည္းေသာ အာရပ္ ႏိုင္ငံျဖစ္သည့္ တူနီရွားတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား မွ အစၥလာမ္ ဘာသာ၀င္တို႔၏ ဓေလ့ျဖစ္သည့္ ဘာကာ ေခၚ မ်က္ႏွာဖံုးမ်ား တပ္ဆင္ရျခင္း မရွိပါ။ ေျမထဲ ပင္လယ္ ကမ္းေျခ အာဖရိက ႏိုင္ငံ ငယ္ေလးသည္ ဥေရာပ ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ မျခား လူမႈေရး လြတ္လပ္မႈ ရွိသည္။ ျပင္သစ္ ေဘာလံုး အေက်ာ္အေမာ္ ဘားသက္ဇ္ ၊ ဖက္ရွင္ အေက်ာ္အေမာ္ ဒိုနာ တယ္လာဗက္ဆက္ခ်ီ တို႔၏ ဇိမ္ခံအိမ္ အေကာင္းစားမ်ားလည္း တူနီရွားတြင္ ရွိသည္။
သို႔ေသာ္ …….ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး မ်ားကေတာ့ လြတ္လပ္မႈမရွိ ၊ ႏိုင္ငံ အာဏာကို ၁၉၈၇ ခုႏွစ္ ကတည္းက အာဏာသိမ္းၿပီး ရယူလာသည့္ သမၼတ ဇင္အယ္ အဘီဒင္း ဘင္အလီ က အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ဘင္အလီသည္ တူနီရွား ႏိုင္ငံကို ျပင္သစ္ ကိုလိုနီ လက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့သူ သမၼတ ဟာဘစ္ေဘာ္ဂီဘာ ကို ျဖဳတ္ခ်ၿပီး အာဏာသိမ္း ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ အာဏာရၿပီး ေနာက္တြင္ ၎၏ အာဏာကုိ တည္ၿမဲေအာင္ လုပ္ၿပီး အတိုက္အခံမ်ား ကို ဖမ္းဆီး ေထာင္ခ်ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သတင္းစာ ဆရာမ်ား ၊ဘေလာက္ဂါမ်ား၊ ပညာရွင္မ်ား ကိုပါ ဖမ္းဆီး ေထာင္ခ်ခဲ့သည္။
၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ႏိုင္ငံတြင္း လြတ္လပ္စြာေျပာဆိုခြင့္မ်ား ကို ပိုမို ခ်ဳပ္ခ်ယ္ကန္႔သတ္ လာသည္။ ဘေလာက္ဂါ မ်ား ကို ဖမ္းဆီးေထာင္ ခ်ခဲ့ၿပီး ႏွိပ္စက္ ညွင္းပန္း မႈမ်ား ျပဳလာခဲ့သည္။ တူနီရွား အစိုးရ အဖြဲ႔သည္ လာဘ္စားမႈ မ်ားမွ ပိုမို ဆိုးရြားလာၿပီး ၂၀၀၉ ခုႏွစ္တြင္ ဘင္အလီ ၏ ဇနီးျဖစ္သူ လိုင္လာ ဘင္အလီက ဆြစ္ဘဏ္ ႏွင့္ ဂ်ာမဏီဘဏ္ တို႔တြင္ ေဒၚလာ သိန္း ၈၀၀ ေက်ာ္ အပ္ႏွံခဲ့သည္ ဟု သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚခဲ့သည္။
တူနီရွား ႏိုင္ငံ ဆိုင္ရာ အေမရိကန္ သံအမတ္ႀကီး ေရာဘတ္ ဂိုဒက္ က တူနီရွား သမၼတ ဘင္အလီ ၏ ေဆြမ်ိဳး မိသားစု ကို “ေကြဇိုင္း မာဖီးယား” ဟု ေခၚဆို ခဲ့သည္။ ဘင္အလီ ၏ ပထမ အိမ္ေထာင္ မွ သားသမီး မ်ားသည္ တူနီရွား ႏိုင္ငံ၏ ပင္လယ္ ကမ္းေျခ မ်ားတြင္ ဟိုတယ္ ႏွင့္ ရီေဆာ့ မ်ားကို ပိုင္ဆိုင္သည္။ ၎၏ ေယာက္ဖ ဆခ္ခါ မာတာရီသည္ ဇိုင္တိုနာ ေရဒီယို ႏွင့္ ရုပ္သံကို ပိုင္သည္။ ဘင္အလီ ၏ ေဆြမ်ိဳးမ်ားသည္ တူနီးရွား ႏိုင္ငံတြင္ အဖိုးတန္ အိမ္မ်ား အလံုး ၁၀၀ ထက္မနည္း ပိုင္ဆိုင္ၿပီး ႏိုင္ငံ၏ အိမ္ၿခံေျမ လုပ္ငန္း ကို လက္၀ယ္ႀကီး လုပ္ထား သည္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ တူနစ္ ရွိ ကာေသ့ ႏိုင္ငံတကာ ေက်ာင္း ကို ဘယ္(လ)ဂ်ီယန္ ကုမၸဏီ တစ္ခုသို ့ ေဒၚလာ တစ္သန္းခြဲျဖင့္ ေရာင္းခ်သည္။
ဘင္အလီ၏ ေယာက္ဖ တစ္ဦးသည္ ဗဟိုဘဏ္၏ ရွယ္ယာ အမ်ားစုကို ပိုင္ဆိုင္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္ဘဏ္ တစ္ခု ရွိကာ ဆြစ္ဇာလန္ ႏိုင္ငံ ရိုဒူဟြန္တြင္ ေဒၚလာ ေလးသန္းေက်ာ္တန္ အိမ္ႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ ျပင္သစ္လုပ္ Falcon 9000 Jet ေလယာဥ္ တစ္စီးရွိသည္။
တူနီရွား ျပည္သူမ်ား မွာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ အေမရိကန္ စီးပြားပ်က္ကပ္ ဂယက္ေၾကာင့္ အလုပ္အကိုင္မ်ား ရွားပါး လာၿပီး ပို၍ ဆင္းရဲတြင္း နက္လာၾကသည္။ တိုင္းသူ ျပည္သား မ်ားမွာ ဆင္းရဲတြင္း နက္ေသာ္လည္း ဘင္အလီ ႏွင့္ မိသားစုက အေနာက္တိုင္း သံတမန္မ်ားကို ျပင္သစ္ ႏိုင္ငံမွ မွာယူထားသည့္ ၀ိုင္ အေကာင္းစား မ်ားျဖင့္ တည္ခင္း ဧည့္ခံသည္။ သံအမတ္ မ်ားကလည္း အလြန္ သေဘာက်သည္ ျပင္သစ္ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ထမ္းမ်ား ဆိုလွ်င္ တူနီရွား ႏိုင္ငံတြင္ သံ၀န္ထမ္း အျဖစ္ ေစလႊတ္ျခင္း ခံရလွ်င္ အလြန္ သေဘာက်သည္။
အံုၾကႊမႈ ၏ နိဒါန္း
၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ လ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္ အသက္ ၂၆ ႏွစ္ အရြယ္ မိုဟာမက္ ဘူဇာဇီ မိမိကိုယ္ကို မီးရိႈ ့ဆႏၵျပသည့္ ျပည္သူတို႔၏ ေဒါသသည္ ဘူဇာဇီ၏ ကိုယ္ေပၚမွ မီးေတာက္ ကဲ့သို႔ ဟုန္းကနဲ ေတာက္ေလာင္သည္။
ထိုေန႔တြင္ ပင္ ဘူဇာဇီ မီးရိႈ ့ဆႏၵျပသည့္ ဓာတ္ပံုမ်ား ၊ ဗီဒီယို မ်ားအား တူနီရွန္း ဘေလာက္မ်ားတြင္ ေဖာ္ျပ ထားေသာေၾကာင့္ အျခား ၿမိဳ႕မ်ား တြင္လည္း ျပည္သူမ်ား က ေမာ္ေတာ္ကား တာယာမ်ားကို မီးရိႈ ့ၿပီး ဆႏၵျပၾကသည္။
မီးရိႈ ့ဆႏၵျပမႈ ျဖစ္ေပၚၿပီးေနာက္ ဆစ္ဒီ ဘိုဇီ ၿမိဳ႕ငယ္ေလးတြင္ လူ ၄၀ ေက်ာ္မွ စတင္ကာ လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵျပမႈ စတင္ၿပီး ေနာက္ အျခား ၿမိဳ႕မ်ားသို႔ ကူးစက္ သြားခဲ့သည္။
ျပည္သူ တို႔၏ ေတာင္းဆိုမႈ မွာ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းမ်ား ရရွိေရး ျဖစ္သည္။
ဒီဇင္ဘာလ ၂၀ ရက္ေန ့တြင္ အစိုးရ အဖြဲ ့မွ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ၀န္ႀကီးက ဆစ္ဒီ ဘိုဇီ ၿမိဳ႕ငယ္သို႔ သြားေရာက္၍ အလုပ္အကိုင္ ေနရာမ်ား အတြက္ ေဒၚလာ ၁၀ သန္း အကုန္ အက်ခံကာ ဖန္တီးေပးမည္ ဟု စီစဥ္ ခဲ့ေသာ္လည္း ဆႏၵျပမႈမ်ားမွာ အျခား တူနီးရွား ၿမိဳ႕မ်ား ဆီသို႔ ကူးစက္ သြားသည္။
ဒီဇင္ဘာ လ ၂၁ ရက္ေန ့တြင္ အသက္ ၂၂ အရြယ္ရွိ လူငယ္ တစ္ဦးက မိမိ ကိုယ္ကို သတ္ေသ ဆႏၵျပမႈ ထပ္မံ ေပၚေပါက္ ခဲ့ၿပီးေနာက္တြင္ တူနီးရွား ေတာင္ပိုင္း ၿမိဳ႕မ်ား သို႕ပါ ဆႏၵျပမႈ စတင္ ကူးစက္သည္။
ႏိုင္ငံအလယ္ ပိုင္း ရွိ ၿမိဳ႕တစ္ ခု ျဖစ္ေသာ မန္ဇယ္ ဘိုဇီယန္း တြင္ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ အရြယ္ ဆႏၵျပသူ မိုဟာမက္ အာမာရီ ကို ရဲတပ္ဖြဲ႔က ပစ္သတ္ ခဲ့ၿပီး အသက္ ၄၄ ႏွစ္ အရြယ္ရွိ ေခ်ာကီ အယ္ဟာဇီ ကိုလည္း ပစ္သတ္ ခဲ့သည္။
အစိုးရ၊ လံုၿခံဳေရး အဖြဲ႔မ်ား ႏွင့္ ေဒသခံ အာဏာပိုင္ မ်ားက ဆႏၵျပသူမ်ားသည္ တိုင္းျပည္ စီးပြားေရးကို အထိနာ ေအာင္ လုပ္သူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၿဖိဳ ခြဲမႈမ်ား ျပဳလုပ္မည္ဟု သတိေပးကာ ပစ္ခတ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေသာ္လည္း ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ေရွ႕ေန မ်ားႏွင့္ အတိုက္အခံ ေခါင္းေဆာင္ မ်ားက ဦးေဆာင္ၿပီး ဆႏၵျပ ေသာေၾကာင့္ ျပည္သူမ်ား ပါ၀င္လာရာ လူထု အံုၾကႊမႈ အသြင္ ေဆာင္လာခဲ့သည္။
ခရစၥမတ္ ေန႔တြင္ တူနီးရွား ႏိုင္ငံ၏ အႀကီးဆံုးေသာ အတိုက္ အခံ ပါတီ ျဖစ္သည့္ Progressive Democratic Party မွ ေခါင္းေဆာင္ မ်ားက ဦးေဆာင္ၿပီး လမ္းေပၚထြက္ၿပီး ဆႏၵျပၾကရာ ျပည္သူမ်ား က အားတက္ လာၿပီး ဆစ္ဖစ္ ၿမိဳ႕တြင္ ဆႏၵျပသူမ်ားက ရဲမ်ား ၏ ေသနတ္မ်ား ကို ၀င္ေရာက္ လုၾကသည္။
အျခား ၿမိဳ႕ငယ္မ်ား တြင္မူ စစ္တပ္ ႏွင့္ လံုၿခံဳေရး အဖြဲ႔မ်ား ကို ျပန္လည္ ပစ္ခတ္ၾကရာ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔မ်ားက ျပန္လည္ ပစ္ခတ္ေသာ္ လည္း ဆႏၵျပမႈ မ်ားက ေန႔ေရာ ညပါ အားေကာင္းလာသည္။
နာမည္ေက်ာ္ တူနီးရွား ေရွ႕ေန Abderrahman Ayedi ကို ရဲတပ္ဖြဲ႔က ဖမ္းဆီး ၿပီး ႏွိပ္စက္ ညွင္းပန္းသည့္ သတင္း ထြက္လာသည့္ အခါ ျပည္သူမ်ားက ရဲစခန္းကို ၀ိုင္းၿပီး ေအဒီကို ကယ္ဆယ္ခဲ့သည္။
အယ္(လ) ဂ်ီးယား ႏွင့္ နယ္စပ္ျခင္း ကပ္ေနသည့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ တာလာတြင္ ဆႏၵျပမႈ ျဖစ္ပြားၿပီး ေနာက္တြင္ ရဲတပ္ဖြဲ႔က သက္ႀကီးရြယ္အို အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ဦးကို ပစ္သတ္သည့္ အခါ အံုၾကႊမႈမွာ ၿမိဳ႕ေတာ္တူနစ္ သို႔ပါ ကူးစက္ သြားသည္။
ဇန္န၀ါရီ လ ၄ ရက္ေန႔တြင္ တူနီးရွား ေရွ႕ေနမ်ား ေကာင္စီ၊ အတိုက္အခံ ပါတီႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား က အေထြေထြ သပိတ္ တိုက္ပြဲ ဆင္ႏႊဲရန္ ေၾကျငာၿပီး ေနာက္ ၿမိဳ႕ေတာ္ တူနစ္ တြင္ ျပည္သူမ်ားက လမ္းေပၚ ထြက္၍ ဆႏၵျပၾကသည္။
တူနစ္ အပါအ၀င္ တူနီရွား ႏိုင္ငံ တစ္ခု လံုး ဘင္အလီ ကို အံုၾကႊ တြန္းလွန္ ရာတြင္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ မ်ားက ေထာက္ပံ့ကူညီမႈ မ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။
၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ႏွစ္သစ္ကူးေန ့ဇန္န၀ါရီလ ၁ရက္ေန ့အထိ ဆႏၵျပသူ ၅၀ ေက်ာ္ခန္႔ အသက္ ဆံုးရႈံးခဲ့ၿပီး လူ ၂၀၀ ေက်ာ္ကို ဖမ္းဆီး ထားသည္။ ဆႏၵျပသူမ်ား ကို စစ္တပ္ ႏွင့္ ရဲတပ္ဖြဲ႔မ်ား က ပစ္ခတ္ ခဲ့ေသာ္လည္း ၿမိဳ႕ေတာ္ တူနီးရွား တြင္ ေန႔ေရာ ညပါ ဆက္လက္ ဆႏၵ ျပခဲ့ၾကသည္။
ဇန္န၀ါရီလ ၄ ရက္ေန႔တြင္ တူနီရွား ကြန္ျပဳတာ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားက အစိုးရ ၀ဘ္ဆိုတ္ မ်ားကို တိုက္ခိုက္ မႈမ်ား စတင္ ျပဳလုပ္ခဲ့သျဖင့္ အစိုးရ ၀ဘ္ဆိုတ္ ေလးဆယ္ေက်ာ္ ပိတ္လိုက္ရသည္။
တူနီးရွား ပုဂၢလိက ရုပ္သံ Nessma TV က အစိုးရ အမိန္ ့ကို ျငင္းဆန္ၿပီး ျပည္သူမ်ား ၏ ဆႏၵျပမႈ မ်ားကို အခ်ိန္ျပည့္ ထုတ္လႊင့္ ခဲ့ရာ ဆႏၵျပမႈ မွာပိုမို အားေကာင္းလာၿပီး ကမာၻ က သိလာခဲ့သည္။
ကိုးကား၊ အယ္(လ)ဂ်ာဇီးယား၊ ဘီဘီစီ၊ ဂါဒီးယန္း၊ ၀ီကီပီဒီးယား ၊ ၀ီကီလိခ္ ၊ အာရပ္ႏွင့္ တူနီးရွား ဘေလာက္မ်ား။
Ref: Freedom News Group
Monday, January 24, 2011
တူနီးရွား ႏိုင္ငံ၏ လူထု အံုၾကြမႈ အပိုင္း (၁)
January 14, 2011
Tunisia Uprising Episode N0 1. (Must Read)
-သမၼတဘင္အလီက သမၼသက္တမ္း ကုန္ဆုံးခ်ိန္တြင္ ျပန္လည္အေရြးခံမည္ မဟုတ္ဟုဆို
-စားေသာက္ကုန္မ်ားကို ေစ်းေလွ်ာ့ေပးၿပီး၊ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ကို ျပန္လည္ ေဖာ္ေဆာင္ေပး
-တူနီးရွား ျပည္သူမ်ား ႏိုင္ငံအႏွံ႔ အံုၾကႊ မႈ စတင္
-တူနီရွား ႏိုင္ငံ ၏ ဘေလာက္ဂါမ်ားက အံုၾကြမႈကို ပိုမို အရွိန္ ျမွင့္တင္ေပး
-တူနီးရွား ႏိုင္ငံ လူထု အံုၾကြမႈ အတြင္း လူ သံုးဆယ္ နီးပါး ေသးဆံုး
-အာရပ္ ႏိုင္ငံ မ်ား ၏ ျပည္သူ လူထံု အံုၾကႊမႈ မ်ား ျပန္လည္ အားေကာင္းလာ
အယ္(လ)ဂ်ီးရီယား နဲ႔လစ္ဗ်ား ႏိုင္ငံ ၾကားက ႏိုင္ငံငယ္ေလး တစ္ခု ျဖစ္တဲ့ တူနီးရွား ႏိုင္ငံဟာ ေျမာက္အာဖရိက တိုက္မွာ အေသးဆံုး ႏိုင္ငံတစ္ခု ျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ တူနစ္ကေတာ့ သာယာလွပတဲ့ မက္ဒီတာေရးနီးယန္း ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ ရွိတာေၾကာင့္ ကမာၻလွည့္ ခရီးသြား ေတြကို တျခား ေျမာက္အာဖရိက ႏိုင္ငံေတြ လိုပဲ ဆြဲေဆာင္ ထားႏိုင္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္ တူနစ္ကေန ေမာ္ေတာ္နဲ႔ ေျမထဲပင္လယ္ကို ျဖတ္သန္း သြားရင္ ဆယ္နာရီေလာက္ အၾကာမွာ ျပင္သစ္ ႏိုင္ငံပိုင္ ကၽြန္းတစ္ခုခု ဒါမွ မဟုတ္ အီတလီ ႏိုင္ငံ ကမ္းေျခကို ေရာက္ရွိပါတယ္။
တူနီရွား ႏိုင္ငံမွာ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္ ကတည္း က အာဏာရရွိလာတဲ့ အသက္ ၇၄ ႏွစ္ အရြယ္ ရွိ ဇင္အယ္ အဘီဒင္း ဘင္ အလီက အာဏာရွင္ ဆန္ဆန္ အုပ္ခ်ဳပ္ လာခဲ့ပါတယ္။
တူနီးရွား ႏိုင္ငံကို ျပင္သစ္ တို႔အုပ္ခ်ဳပ္ စဥ္မွာ စစ္ထဲ ၀င္ၿပီး ေတာ္လွန္ေရး လုပ္ခဲ့တဲ့ ဘင္အလီ ဟာ ၁၉၈၇ ႏို၀င္ဘာ ၇ ရက္ မွာ အေနာက္တုိင္း ဆန္ဆန္ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈကို လိုလားတဲ့ ေက်းဇူးရွင္ ျဖစ္သူ သမၼတ ဟာဘစ္ေဘာ့ ဂီဘာနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ သားျဖစ္သူ တူနီးရွား ႏိုင္ငံဆိုင္ရာ အေမရိကန္ သံအမတ္ႀကီးကို ရာထူးက ဖယ္ရွားၿပီး အာဏာ သိမ္းခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အတိုက္အခံ ေတြကို ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခ်မႈေတြ ရွိလားၿပီး သတင္းေထာက္ ေတြ၊ ဘေလာက္ဂါေတြ ကို ဖမ္းဆီး အျပစ္ေပးကာ ပိုမို ႏွိပ္ကြပ္ လာခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံရဲ႕ အထင္ကရ ေနရာေတြတိုင္းမွာ သူ႔ရဲ႕ ဓာတ္ပံု ပိုစတာႀကီးေတြ ခ်ိတ္ဆြဲ ထားတဲ့ ဘင္အလီဟာ သူ႔ရဲ႕ ၂၃ ႏွစ္တာ အာဏာ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့ သက္တမ္း အတြင္း ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ေႏွာင္းပိုင္းက စလို႔ ႏိုင္ငံ အတြင္းမွာ မၿငိမ္ သက္မႈေတြ စတင္ခဲ့ပါတယ္။
အသက္၂၆ ႏွစ္ အရြယ္ရွိ တကၠသိုလ္ဘြဲ႔ရ မိုဟာမက္ ဘူဇာဇီ ရဲ႕ လမ္းေဘးမွာ ေရာင္းတဲ့ သစ္သီး ဗန္းကို အာဏာပိုင္ေတြက ခြင့္ျပဳခ်က္ ယူၿပီး မေရာင္းလို႔ဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပကာ သိမ္းဆည္း ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေန႔စာ တစ္ေန႔ရင္းၿပီး ၀မ္းစာ ရွာရတဲ့ ဘြဲ႔ရ ေက်ာင္းသား ဘူဇာဇီ က သူ႔ရဲ႕ သစ္သီးဗန္း အသိမ္းခံရၿပီး ေနာက္မွာေတာ့ ဆႏၵျပတဲ့ အေနနဲ႔ ဒီဇင္ဘာလ ၁၉ ရက္ေန႔မွာ ၿမိဳ႕ေတာ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရံုး အေရွ႕မွာ သူ႔ကိုယ္သူ မီးရိႈ႕ၿပီး ဆႏၵျပ ခဲ့ရာကေန သူ႔ရဲ႕ ဇာတိၿမိဳ႕ျဖစ္တဲ့ ဆီဒီဘိုရ္ဇဒ္ မွာ လူ ၁၀၀ ေက်ာ္ေလာက္နဲ႔ စတင္ ဆႏၵျပၾကတာမွာ အခုလို မၿငိမ္မသက္ မႈေတြ ေပၚေပါက္ လာခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလို မၿငိမ္မသက္ မႈ ေတြဟာ ဇန္န၀ါရီလ ၁၀ ရက္ေန႔မွာ ၿမိဳ႕ေတာ္ တူးနစ္ကို ကူးစက္ခဲ့ၿပီး ဘင္အလီက စစ္တပ္၊ ရဲ တပ္ဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ဆႏၵျပသူေတြကို ၿဖိဳခဲြခဲ့ပါတယ္။ ရက္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ဆႏၵျပမႈမွာ အစိုးရက ေသဆံုး သူ ၂၃ ဦး ရွိတယ္လို ့ဆိုၿပီး တကၠသိုလ္ ေက်ာင္း သားေတြက ေလးဆယ္ ေက်ာ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ႏိုင္ငံတ၀ွမ္းမွာ ညမထြက္ရ အမိန္႔ေတြ ထုတ္ျပန္ ခဲ့ေပမယ့္ ဆႏၵျပမႈေတြ ဆက္လက္ အားေကာင္း လာတာေၾကာင့္ ………..
ဓာတ္ပံုမ်ား — အယ္(လ)ဂ်ာဇီးယား၊ ေအအက္(ဖ)ပီ၊ ဂါးဒီးယန္း
Ref: Freedom News Group
Posts
