ေနျပည္ေတာ္

Sunday, November 16, 2008

ဗိုလ္သန္းေရႊရဲ ႔ ကိုယ္ရံေတာ္တပ္ဖြဲ႔ (သို႔) အၾကမ္းဖက္ ႏွိ္မ္နင္းေရး အဖြဲ႔ - အပိုင္း(၁)

ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊရဲ ႔ ကိုယ္ရံေတာ္ ခါးပိုက္ေဆာင္ တပ္ဖြဲ႔ (သို႔)
အၾကမ္းဖက္ႏွိ္မ္နင္းေရး အဖြဲ႔ - အပုိင္း(၁)

Lt.Comet (တပ္မေတာ္ အရာရွိတစ္ဦး)

စာဖတ္သူမ်ားခင္ဗ်ား

ယေန႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ ႔ လံုၿခံဳေရးကို ေၾကာက္ရြံ႔ၾကတဲ့ေနရာမွာ ရန္သူေတြထက္ မိမိအခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေက်ာ ဓားနဲ႔ ထုိးခံရမွာကို ပုိမိုျပီးေသမေလာက္ ေၾကာက္ေနၾကပါတယ္။ တပ္မေတာ္သားခ်င္း တူရင္ေတာင္ တုိင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္နဲ႔ စစ္ရံုးတုိ႔က စစ္သည္မ်ားကို အတြင္းစည္းထိ ကပ္ခြင့္ေပးေပမဲ့ အနီးကပ္ ကိုေတာ့ မရရွိေသးတာမုိ႔ ဗိုလ္သန္းေရႊက ယံုၾကည္မႈ နည္းေနေသးေၾကာင္း ထင္ရွားေနပါတယ္။ ဗုိလ္သန္းေရႊဟာ ဗုိလ္ေန၀င္းလို သနက (၄)ကဲ့သို႔အနီးကပ္တပ္မ်ိဳး မထားေပမဲ့ စိတ္ႀကိဳက္ ေရြးခ်ယ္ ေလ့က်င့္ထားတဲ့ ကိုယ္ရံေတာ္ ခါးပိုက္ေဆာင္ တပ္ဖြဲ႔ ထားရွိေၾကာင္းကို သင္တန္းေတြမွာ ထူးခြ်န္စြာ ဆင္းလာခဲ့တဲ့ ပင္တုိင္ ေဆာင္းပါးရွင္ တပ္မေတာ္ အရာရွိ Lt.Comet က ကြ်န္ေတာ္ထံ ေရးသားေပးပို႔လာပါတယ္။ ယခုလို ေဆာင္းပါး ေပးပို႔လာတဲ့ Lt.Comet အား အထူးေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္းနဲ႔ ဒီေဆာင္းပါးကို အခန္းဆက္ အထူးက႑အေနနဲ႔ ဆက္လက္တင္ျပ ေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ နအဖေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္သန္းေရႊတို႔ရဲ့ ကုိယ္ရံေတာ္တပ္ဖြဲ႔ျဖစ္ေသာ အၾကမ္းဖက္ ႏွိမ္နင္းေရး လို႔ေခၚတဲ့ အၾကမ္းဖက္အဖြဲ႔ ေပၚေပါက္လာပံုဟာ ဗိုလ္ခင္ညႊန္႔ကေန စရမယ္လို႔ ေျပာရပါမယ္။ န၀တ စဖြဲ႔ခါစမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း အၾကမ္းဖက္ ခံရမႈျဖစ္စဥ္ တစ္ခု ျဖစ္ပြားလာရာ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေစာေမာင္က ဖြဲ႔စည္းဖုိ႔ အမိန္႔ေပးလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခါ ဗိုလ္ခင္ညႊန္႔ဟာ ေထာက္လွမ္းေရး အကူ(၁) မွ ဗိုလ္မွဴးသူရ တင့္ေရႊအား ဦးစီးခိုင္းကာ ရဲမြန္တပ္ၿမိဳ ႔မွာ အေျချပဳၿပီး ပထမဦးဆံုး အၾကမ္းဖက္ ႏွိမ္နင္းေရး တပ္ဖြဲ႔ကို စတင္ဖြဲ႔စည္းေပးခဲ့ပါတယ္။ တပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ားကို က်ည္ကာ အကၤ်ီမ်ား ၀တ္ဆင္ေစၿပီး ဆက္သြယ္ေရး အိုင္ကြန္စက္မ်ား၊ လမ္းေလွ်ာက္ စကားေျပာစက္မ်ား ကိုင္ေဆာင္ေစကာ အေသခံ ကြန္မန္ဒို တပ္ဖြဲ႔မ်ား သဖြယ္ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ ေစခဲ့ပါတယ္။ ယေန႔အခါမွာ အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္းေရး တပ္ဖြဲ႔ရဲ့ အဓိက တာ၀န္ကေတာ့ ဗုိလ္သန္းေရႊရဲ ႔ အနီးကပ္ လံုၿခံဳေရးအတြက္ ျပည္တြင္းျပည္ပ ႏုိင္ငံတကာ ခရီးစဥ္မ်ားတြင္ပါ လိုက္ပါ ေဆာင္ရြက္သြားေစေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဗုိလ္ခင္ညႊန္႔ရွိစဥ္ကသူ႔ရဲ ႔ အနီးကပ္ လံုၿခံဳေရးကိုလည္း သြယ္၀ိုက္ ေဆာင္ရြက္ ေစခဲ့ပါတယ္။အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္းေရးတပ္ဖြဲ႔ကို ၾကည္း၊ေရ၊ ေလ ပူးေပါင္းစစ္ဆင္ေရး ေလ့က်င့္ခန္း ႀကီးမွာ လည္းပါ၀င္ ေလ့က်င့္ေစခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္း တစ္ကြ်န္းမွာ ျပန္ေပးဆြဲ အႏုၾကမ္း စီးခံရတဲ့ အေရးႀကီး ပုဂၢိဳလ္မ်ား ကို ရဟတ္ယာဥ္ျဖင့္ ဆုိင္းႀကိဳးမ်ားနဲ႔ ဆင္းကာ ကယ္ထုတ္ရတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မွီ အၾကမ္းဖက္ ခံရမႈ မွ ကယ္တင္ေရး စစ္ဆင္ေရး ေလ့က်င့္ခန္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ကာ အဲဒီတပ္ဖဲြ႔ပါ အရာရွိထဲမွာ ဗိုလ္ခင္ညႊန္႔ရဲ ႔သား ဗုိလ္မွဴးတစ္ဦး အပါအ၀င္ ေထာက္လွမ္းေရး အမ်ားစု ပါရွိ ခဲ့တာမို႔ ဗုိလ္သန္းေရႊ သြားတဲ့ေနရာ မွန္သမွ် ၊လုပ္ေဆာင္မႈ မွန္သမွ်ကိုေနာက္ေယာင္ခံ လိုက္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတာမို႔ ဗုိလ္သန္းေရႊ အေနနဲ႔ လက္မခံေတာ့ဘဲ ျပင္ဆင္ဖြဲ႔စည္းခုိင္းပါေတာ့တယ္။ ဟုိအရင္ ဗိုလ္ခင္ညႊန္႔ဟာ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြ႔ဲကို အသံုးျပဳျပီး မိမိရာထူး တည္တန္႔ေရးကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့ေပမဲ့ ဗိုလ္သန္းေရႊက ဗိုလ္ခင္ညႊန္႔ ရဲ့ အကြက္ကို ၾကိဳျမင္ေတာ့ ဗိုလ္သန္းေရႊက မင္းတို႔ လိုခ်င္တဲ့ အရာေတာ့ မရဘူး မင္းတို႔ မသြားခ်င္တဲ့ အင္းစိန္ေတာ့ ပို႔မယ္ဆိုျပီးေတာ့ အင္းစိန္ကိုပို႔လိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္ျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ဗိုလ္သန္းေရႊက စဥ္းစားမိလာပါတယ္။ ငါသာ ဗိုလ္ခင္ညႊန္႔လို အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ ဖြဲ႔ျပီးေတာ့ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ ေပးထားရင္ ဘယ္လိုေနမလဲ ဆိုတဲ့ စဥ္းစားခ်က္နဲ႔အတူ အေကာင္အထည္ ေဖာ္လာခဲ့ပါတယ္။

အၾကမ္းဖက္ ႏွိမ္နင္းေရး သင္တန္းဆိုတာကို တက္ခ်င္တို္င္းတက္လို႔မရပါဘူး။ အၾကမ္းဖက္ ႏွိမ္နင္းေရး သင္တန္း တက္ခ်င္ပါက စစ္ဖက္ေရးရာ လံုျခဳံေရး သင္တန္းႏွင့္ တန္ျပန္ေထာက္လွမ္းေရး သင္တန္းမ်ားကို တက္ေရာက္ျပီးစီးျပီးျဖစ္ရမဲ့အျပင္ ထူးခၽြန္သူ သင္တန္းသားမ်ား ကိုသာ ေရြးခ်ယ္ေခၚယူေသာ သင္တန္းျဖစ္ပါတယ္။ အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္းေရး သင္တန္းကို တက္ေရာက္ဖို႔ မေျပာပါနဲ႔ စစ္ဖက္ေရးရာ လံုျခံဳေရး သင္တန္းကိုပင္ တက္ေရာက္ဖို႔ အတြက္ ပိုက္ဆံေတြ အေျမာက္အျမား အကုန္ခံျပီး တက္ေရာက္ခြင့္ ရဖို႔ကို လုပ္ေနၾကသူေတြ အမ်ားၾကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အဲဒီလို ခက္ခက္ခဲခဲ တက္ရတဲ့ သင္တန္းမ်ားတြင္လည္း အထူးခၽြန္ဆံုး ျဖစ္မွသာ အၾကမ္းဖက္ ႏွိမ္နင္းေရး သင္တန္းကို တက္ေရာက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္တပ္ အသိုင္းအ၀န္းတြင္ တပ္ခြဲမွဴးသင္တန္းမွာ အေရးၾကီးေသာ သင္တန္းဟု အမ်ားက လက္ခံထားျပီး တပ္ခြဲမွဴး သင္တန္း ေခၚယူေၾကာင္း သိရွိရသည္ႏွင့္ အျခားမည္သည့္ သင္တန္းကိုမွ တက္ေရာက္ခြင့္မရွိဘဲ တပ္ခြဲမွဴး သင္တန္း ဖြင့္တဲ့အထိ ေစာင့္ဆုိင္းေနရပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ အျခားသင္တန္းနဲ႔ တိုက္ဆုိင္ေနရင္ အျခား သင္တန္းမ်ားကို ဖ်က္ၿပီး တပ္ခြဲမွဴး သင္တန္းကိုသာ ဦးစားေပး တက္ေရာက္ၾကရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိေတာ့ တပ္ခြဲမွဴး သင္တန္းမွာ ကက(ၾကည္း) ညႊန္ၾကားခ်က္နဲ႔ ေခၚယူတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တပ္ခြဲမွဴး သင္တန္း တက္ေရာက္ဖို႔အတြက္ ဗထူးျမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိျပီး ျဖစ္ေပမဲ့ အၾကမ္းဖက္ သင္တန္းမွာ ထပ္မံ အေရြးခံရရင္ေတာ့ အၾကမ္းဖက္သင္တန္းကို သြားေရာက္တက္ဖုိ႔ ျပန္လည္ ေစလႊတ္ျခင္းမ်ားလည္း ရွိပါတယ္။ ဒါကိုၾကည့္ရင္ အၾကမ္းဖက္သင္တန္းမွာ သင္တန္းအားလံုးထက္ အရမ္းကို အေရးၾကီးေၾကာင္း သိရွိႏိုင္ျပီး ဦးသန္းေရႊ ကိုု္ယ္တုိင္ေရြးခ်ယ္ထားတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ထူးထူးရွယ္ သင္တန္းအေၾကာင္းကို မနက္ဖန္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ ဖတ္ရွူႏိုင္ၾကပါတယ္ခင္ဗ်ား။

Ref: ဖိုးတရုတ္
...

ျပည္ေထာင္စု၏ ေရွ႕ခရီး (သို႔မဟုတ္) နအဖအစိုးရ ျပဳတ္က်ေသာအခါ

ဂါမဏိ

ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔အတူ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ကမၻာ့အာ႐ံုစိုက္မႈေအာက္ ေရာက္လာတဲ့အခါ ျမန္မာ ျပည္မွာ နအဖကိုဖယ္ရွားၿပီး ဒီမိုကေရစီ အတိုက္အခံေတြနဲ႔အစားထိုးဖို႔ မသင့္ေတာ္ေၾကာင္း၊ နအဖေျပာတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ေရးပံုစံအတိုင္းသာ သြားသင့္ေၾကာင္း ဆင္ေျခဆင္လက္ေတြကို နယ္ပယ္က႑ အမ်ားအျပားကေနၿပီး အံ့ၾသစဖြယ္ ၾကားလာရပါတယ္။ အဲဒီဆင္ေျခရွင္ ေရွ႕ေနေရွ႕ရပ္ေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံတကာက ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ပညာရွင္ေတြ၊ ျမန္မာ့ေရးရာကၽြမ္းက်င္သူ ဆိုသူေတြနဲ႔ ဇာတိေျမကို တခါမွေျခမခ်ဖူး သို႔မဟုတ္ အမိေျမရဲ႕ ပကတိအေျခအေနေတြနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကင္းကြာ အဆက္ျပတ္ေနတဲ့ အေဝးေရာက္ျမန္မာ တခ်ဳိ႕ေတာင္ ပါေနပါတယ္။ စစ္အစိုးရကို ဖယ္ရွား လိုက္ရင္ေတာ့ ဒီ့ထက္ပိုဆိုးတဲ့ မေကာင္းဆိုးဝါး သရဲသဘက္ေလာကႀကီး ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္လို႔ ဒီပုဂၢဳိလ္ေတြက ႐ူး႐ူးႏွမ္းႏွမ္း ေအာ္ေနၾကေလရဲ႕။

ဆင္ေျခတခုကေတာ့ စစ္အစိုးရျပဳတ္က်သြားရင္ ဥပေဒမဲ့မႈေတြ၊ ဗ႐ုတ္သုကၡ မင္းမဲ့အေျခအေနေတြနဲ႔ ယူဂိုဆလားဗီးယား (ဆားဘီးယား-ေဘာ့စ္နီးယား ဟာဇီဂိုးဗီးနား) လို 'ေဘာ္လ္ကန္ ႏိုင္ေဇးရွင္း' လို႔ေခၚတဲ့ တုိင္းျပည္ အစိတ္စိတ္အႁမႊာႁမႊာကြဲ အႀကီးအက်ယ္ေသြးေခ်ာင္းစီးစစ္ပြဲေတြ ျဖစ္လာဖို႔မ်ားတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ အဲသလိုဆိုရင္ အခုလက္ရွိအေနအထားက ဘယ္လိုရွိေနလို႔လဲ။ ဗမာျပည္မွာ ဥပေဒမဲ့မႈ ျဖစ္ေနၿပီ မဟုတ္ဘူးလား။ ႏိုင္ငံရဲ႕ အျမင့္ဆံုးက်င့္ဝတ္ေရးရာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ (သံဃာေတြ) ကိုသတ္တာဟာ အဆိုးဆံုး ဥပေဒမဲ့မႈ သဏၭာန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ တဘက္မွာေတာ့ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးကို ဦးေဆာင္ ဆင္ႏႊဲခဲ့တဲ့ သံဃာေတာ္ေတြဟာ ကမၻာမွာ ၿပိင္စံရွားလွတဲ့ အဆင့္အျမင့္ဆံုး စည္းကမ္းရွိမႈ၊ စနစ္က်မႈကို ျပသခဲ့ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶအယူဝါဒဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့သဘာဝ၊ ေမတၱာဓာတ္ စီးျဖန္းတဲ့ ဗီဇေနာက္ခံေတြေၾကာင့္ နာမည္ေက်ာ္တာျဖစ္ၿပီး အဲဒါကို ျမန္မာသံဃာေတြနဲ႔ ဆႏၵျပျပည္သူေတြက ထပ္မံ သက္ေသျပလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။

မူးယစ္ေဆးဝါးဂိုဏ္းေတြ မာဖီးယားဂိုဏ္းေတြဆိုတာ စိတ္႐ူးေပါက္ကိုယ္က်ဳိးၾကည့္ မင္းဆိုး မင္းညစ္ေတြ ေအာက္မွာ အထြန္းကား အပြင့္လန္းဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ တရားဥပေဒ အာဏာပိုင္စိုးမႈ လံုးဝ မရိွပါဘူး။ အတၱသမား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြရဲ႕ ပါးစပ္ကထြက္သမွ် ဥပေဒျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီလိုအေနအထား မ်ဳိးဟာ ရာဇဝတ္မႈေတြ ပရမ္းပတာ ဗ႐ုတ္သုတ္ခေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုး ေရခံေျမခံပါ။

ကိုယ္က်ဳိးရွာစစ္အုပ္စုဟာ မင္းမဲ့ဝါဒနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ကို ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ တခုတည္းေသာ အေၾကာင္းတရား ျဖစ္ပါတယ္။ အရည္အခ်င္းမရွိတဲ့ စစ္အုပ္စုက တႏိုင္ငံလံုးကို စစ္ကၽြန္ျပဳ စစ္ဇာတ္သြင္းမႈေၾကာင့္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံဟာ ၁၉၈၇ ခုမွာ 'ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈအနိမ့္ဆံုးတုိင္းျပည္' အဆင့္ကို ေရာက္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီကေန အႏွစ္ (၂ဝ) ထပ္ၾကာသြားၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ဗမာျပည္သမိုင္းမွာ မေပၚခဲ့ဖူးတဲ့ ဖ႐ိုဖရဲ ဗ႐ုတ္သုတ္ခေတြ၊ တလြဲတေခ်ာ္ စီမံခန္႔ခြဲမႈေတြနဲ႔ လူမႈေရးပဋိပကၡေတြဟာ ကမၻာေပၚမွာ က်႐ႈံးႏိုင္ငံ အနည္းငယ္ေလာက္ကပဲ လိုက္မီႏိုင္တဲ့ အေျခအေနျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ အခုဆိုရင္ စစ္အုပ္စုဟာ သူ႔ရဲ႕လမ္းျပေျမပံုဆိုတာကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ အဲဒါ အေကာင္ အထည္ေပၚလာရင္ ပိုၿပီးပ်က္ယြင္းၿပိဳကြဲတာနဲ႔ ပဋိပကၡေတြ ျပင္းထန္သဲသန္လာမွာ ေသခ်ာေပါက္ ပါပဲ။ ဒီေျမပံုအတိုင္းဆိုရင္ ဗိုလ္သန္းေရႊေသၿပီးေနာက္မွာ သို႔မဟုတ္ လက္ရွိ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ဳိးဆက္ လြန္ၿပီးေနာက္မွာ ေဟတီႏိုင္ငံက ဒူေဗးလီးယား၊ ေျမာက္ကိုရီးယားက ကင္အီဆြန္း၊ ဆီးရီးယားက အာဆဒ္တို႔လို အာဏာရွင္မင္းဆက္ပဲ ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။

အတိုက္အခံဘက္ၾကည့္ရင္ေတာ့ အဓိက အဖြဲ႔အစည္းအားလံုးလိုလိုမွာ အနည္းနဲ႔အမ်ား တူညီတဲ့ ပင္မ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ ေျမာ္ျမင္မႈေတြ ရွိေနပါတယ္။ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဦးေဆာင္တဲ့ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြနဲ႔ ျပည္ေထာင္စု တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ UNLD သို႔မဟုတ္ ညီၫြတ္ေသာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ား မဟာမိတ္အဖြဲ႔ UNA တို႔ ဦးေဆာင္တဲ့ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုေတြဟာ ၁၉၉၈ ခုမွာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားျပဳေကာ္မတီ CRPP ထဲ ေပါင္းစည္းလက္တြဲထားပါတယ္။ ဒီေကာ္မတီကို ၁၉၉ဝ ျပည့္ ႏွစ္တုန္းက အဓိက ေရြးေကာက္ ခံခဲ့ရတဲ့ ပါတီေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြနဲ႔ တိုင္းရင္းသား အင္အားစုေတြၾကား ေႏွာင္ႀကိဳးကို ၁၉၉ဝ ၾသဂုတ္လ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း ေၾကညာခ်က္နဲ႔ ပထမဆံုး စခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔ေတြကလည္း UNLD, UNA နဲ႔ ဆက္စပ္ေနၿပီး အဲဒီကတဆင့္ CRPP နဲ႔ ခ်ိတ္ ထားပါတယ္။ ၁၉၉၈ ခုတုန္းက ဆိုရင္ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ (၄) ဖြဲ႔က CRPP ကို ေျဗာင္အတိအလင္း ေထာက္ခံခဲ့ပါတယ္။ အင္အား အႀကီးဆံုး တရားဝင္ရွမ္းႏိုင္ငံေရးပါတီရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ခြန္ထြန္းဦးနဲ႔ အင္အားအႀကီးဆံုး ရွမ္းလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဆထင္တို႔ကို ၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္မွာ နအဖက ဖမ္းဆီးအက်ဥ္းခ်တဲ့ ေနာက္ခံ အေၾကာင္းတခုကေတာ့ သူတို႔ဟာ တိုင္းရင္းသား အပစ္ ရပ္အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ CRPP ၾကားမွာ ၾသဇာေညာင္းတဲ့ ပင္မအဆက္အသြယ္ေတြ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။

၁၉၉ဝ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲေတြမွာ NLD နဲ႔ UNLD တို႔ဟာ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေနရာ (၉၅)ရာခိုင္ ႏႈန္းကို ရခဲ့တယ္။ NLD ဟာ တုိင္းရင္းသားေဒသေတြမွာလည္း အမတ္ေနရာေတြ ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ၂ဝဝ၃ ခုႏွစ္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ခရီးစဥ္ေတြအတြင္းမွာ လူထုအင္အားအမ်ားဆံုး ထြက္ႀကိဳၾက၊ ေထာက္ခံၾက တာဟာ (တိုင္းရင္းသား) ျပည္နယ္ေတြမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း စစ္အုပ္စုက ေဒၚစုအေပၚ ယုတ္မာ႐ိုင္းစိုင္းလွတဲ့ ဒီပဲယင္းလုပ္ႀကံမႈကို က်ဴးလြန္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၉ဝ က NLD ဟာ တပ္နယ္ေျမေတြမွာလည္း မဲႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ NLD ရဲ႕ ဥကၠ႒နဲ႔ ဒုဥကၠ႒ တို႔ဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းေတြ၊ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းေတြျဖစ္သလို တျခား 'အျမင္မွန္ရ'တဲ့ တပ္မႉး ေဟာင္းေတြ ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြ အေျမာက္အျမားလည္း ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အႀကီးဆံုး အတိုက္အခံပါတီ ႀကီးထဲမွာ ပါဝင္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ က်င့္သံုးျခင္းအားျဖင့္ စစ္တပ္နဲ႔ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြ၊ တုိင္းရင္းသားအင္အားစုေတြၾကား တုိင္းျပည္ အစိတ္စိတ္ ေသြးေခ်ာင္းစီး ၿပိဳကြဲမွာ မဟုတ္ဘဲ ၿငိမ္းခ်မ္းတည္ၿငိမ္စြာနဲ႔ ညီၫြတ္ေပါင္းစည္းသြား မွာသာျဖစ္ပါတယ္။

ေျမေအာက္အတိုက္အခံအဖြဲ႔ေတြဟာလည္း အေရးပါတဲ့ သေဘာတူခ်က္ေတြ ရယူႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၂ ခု ဇူလိုင္လ မာနယ္ပေလာစာခ်ဳပ္ကေနစခဲ့တာ ၁၉၉၇ ဇန္နဝါရီလမွာ ခ်ဳပ္ဆိုတဲ့ `မယ္ သေရာထ´ သေဘာ တူညီခ်က္ဆိုရင္ အနာဂတ္ဗမာျပည္ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ သဟဇာတျဖစ္ေရး အတြက္ မွန္ကန္တဲ့ ေျခလွမ္းတ ခုအျဖစ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္က အသိအမွတ္ျပဳ ေထာက္ခံခဲ့ပါတယ္။ ဒီစာခ်ဳပ္ေတြဟာ ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ေတြ သို႔မဟုတ္ လက္နက္ကိုင္ တုိင္းရင္း သားအဖြဲ႔ေတြၾကား ကြဲလြဲခ်က္ေတြကို တန္းတူညီမွ် သေဘာတရားအရ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေစ့စပ္ေျဖရွင္း ဖို႔လည္း သေဘာတူထားတာေၾကာင့္ ထူးျခားေနပါတယ္။

ေျမေအာက္ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုေတြနဲ႔ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြ အားလံုးနီးပါးဟာ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံအမ်ဳိးသားေကာင္စီ NCUB အတြင္းမွာ စုစည္းညီၫြတ္လ်က္ ရွိေနပါတယ္။ ဒီ တပ္ေပါင္းစုထဲမွာ လက္နက္ကိုင္ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႔ (၁ဝ) ဖြဲ႔၊ လက္နက္မကိုင္တဲ့ တုိင္းရင္းသား သို႔မဟုတ္ လူနည္းစုအဖြဲ႔ (၅) ဖြဲ႔နဲ႔ (ျပည္ပေရာက္ NLD ပါတီနဲ႔ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ အပါအဝင္) ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔အစည္း သို႔မဟုတ္ အရပ္ဘက္ လူထုအသင္းအဖြဲ႔ (၁၃) ဖြဲ႔ ပါဝင္ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့အျပင္ NLD၊ တစညနဲ႔ တိုင္းရင္းသားပါတီ (၇) ခုက ေရြးေကာက္ခံရတဲ့ ျပည္ပေရာက္ အမတ္ (၃၄)ေယာက္ပါ ပါဝင္ေနပါတယ္။ NCUB အျပင္ဘက္က တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႔ေတြ၊ ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔၊ အရပ္ ဘက္အသင္းအဖြဲ႔ေတြကေတာ့ ျပည္ပေရာက္ UNLD အဖြဲ႔၊ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ားေကာင္စီ ENC၊ စစ္ေရးမဟာမိတ္ (၅) ဖြဲ႔၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစု FDB၊ SYCB နဲ႔ NY Forum လို ေက်ာင္းသားလူငယ္တပ္ေပါင္းစုမ်ား စတဲ့တပ္ေပါင္းစုေတြကတဆင့္ NCUB နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ ဒါမွမဟုတ္ အျပန္အလွန္ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ ဒီလိုဆက္စပ္ညီၫြတ္ေနတယ္ဆိုတာ အားလံုး တသားတည္း ျပႆနာမရွိညီၫြတ္ေနတာကို မဆိုလိုပါဘူး။ အနိမ့္ဆံုးအားျဖင့္ ျပႆနာေတြကို ေဘာ့စ္နီးယား၊ အေရွ႕တီေမာ၊ အီရတ္တို႔မွာလို အခ်င္းခ်င္းလက္နက္ကိုင္ၿပီး ေသြးေခ်ာင္းစီး ေျဖရွင္းမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ျဖစ္ပါတယ္။

ကူးေျပာင္းေရးကာလကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ျဖတ္သန္းႏိုင္ဖို႔အတြက္ NLD ဟာ ၁၉၄၇ အေျခခံ ဥပေဒ အေပၚ တစံုတရာအေျခခံထားတဲ့ ယာယီဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒတခုကို ေဖာ္ထုတ္ထားပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဗမာလူမ်ဳိး အပါအဝင္ တိုင္းရင္းသားအားလံုးပါဝင္မယ့္ ဒုတိယပင္လံုညီလာခံ ေခၚဖို႔ အစီအစဥ္ေတြလည္း ရွိထားပါတယ္။ အေဝးေရာက္ အတိုက္အခံအင္အားစုေတြကလည္း အနာဂတ္ အေျခခံ ဥပေဒေတြကို ေရးဆြဲ ေဖာ္ထုတ္ေနၾကပါတယ္။ အင္မတန္႔ကို လႊမ္းျခံဳမႈရွိရွိနဲ႔ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ အေျခခံနဲ႔ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ဖက္ဒရယ္ အေျခခံ ဥပေဒေရးဆြဲေရးႏွင့္ ဆက္စပ္ညိႇႏိႈင္းေရး ေကာ္မတီ FCDCC ရယ္၊ ျပည္နယ္အေျခခံ ဥပေဒေရးဆြဲေရးေကာ္မတီ SCDC (၈) ခုရယ္ဟာ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ ကြာဟမႈေတြ ပဋိပကၡေတြကို ေျပလည္ေအာင္ ညိႇေနၾကပါတယ္။

ယူဂိုဆလားဗီးယားတို႔ အာဖရိကတိုက္က တိုင္းျပည္ေတြနဲ႔မတူတာက ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ႏွစ္ (၂ဝဝဝ) ေက်ာ္ ယဥ္ေက်းမႈ ျမင့္မားခဲ့တဲ့ သမိုင္းမွာ ေဘာလ္ကန္ႏိုင္ေဇးရွင္းဆိုတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈနိမ့္ လူ႐ိုင္းဆန္ဆန္ အစိတ္စိတ္ကြဲ ထိန္းမႏိုင္ သိမ္းမရ သတ္ၾကျဖတ္ၾကတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိး မၾကားဖူးပါဘူး။ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ရွိခဲ့တဲ့ စစ္ပြဲေတြဟာ အဓိကအားျဖင့္ ပေဒသရာဇ္ဘုရင္ေတြက ပတ္ဝန္းက်င္နယ္ ေျမေတြအေပၚ ဘုန္းတန္ခိုး ခ်ဲ႕ထြင္တဲ့ စစ္ပြဲေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေရွးေခတ္က ဘယ္တိုင္း ျပည္မွာမဆိုထံုးစံျဖစ္တဲ့ ပေဒသရာဇ္ ေတြရဲ႕ အမူအက်င့္အတိုင္းပါပဲ။ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရး မရခင္နဲ႔ ရၿပီးစကာလက လူမ်ဳိးေရး အဓိက႐ုဏ္းေတြဟာ ကိုလိုနီ နယ္ခ်ဲ႕သမားေတြရဲ႕ 'ေသြးခြဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး' နည္းပရိယာယ္ေၾကာင့္နဲ႔ လူမ်ဳိးခြဲျခားေရးသမား အနည္းစုေၾကာင့္ ေပၚတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကို အေျမာ္အျမင္ႀကီးတဲ့ ႏွစ္ဘက္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ ျပည္သူေတြက အျမန္ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

စစ္အစိုးရက ဖက္ဒရယ္စနစ္ကို သ႐ုပ္ဖ်က္ အဓိပၸာယ္တလြဲေဖာ္မႈဟာလည္း ျမန္မာျပည္သူေတြ အေပၚ အရင္ကလို မထိေရာက္ေတာ့ပါဘူး။ ဖက္ဒရယ္စနစ္ရဲ႕ တကယ့္အဓိပၸာယ္ကို ဗမာအပါအဝင္ တုိင္းရင္းသားေတြက ပိုမိုသိျမင္ လက္ခံလာၾကပါၿပီ။ အတိတ္ကာလစစ္ပြဲေတြမွာ ေအာင္ႏိုင္သူ ျဖစ္ေလ့ ျဖစ္ထရွိခဲ့တဲ့ ဗမာလူမ်ဳိးေတြဟာ အခုအခါမွာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေတြကို ကမၻာ့စံႏႈန္းေတြအတိုင္း ရသင့္ ရထိုက္တဲ့အခြင့္အေရးေတြ ျငင္းပယ္ထားလို႔ အက်ဳိးမရွိပံုကို သေဘာေပါက္လာပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ တခုတည္း ႂကြင္းက်န္ေနတဲ့ အဟန္႔အတားကေတာ့ စစ္အုပ္စုပဲျဖစ္ပါတယ္။

၂ဝဝ၇ စက္တင္ဘာလမွာ ကုလသမဂၢက ခ်မွတ္ျပ႒ာန္းလိုက္တဲ့ ဌာေနတိုင္းရင္းသား အခြင့္အေရး ေၾကညာ စာတမ္းဟာ ဗမာျပည္က ဒီမိုကေရစီနဲ႔ တုိင္းရင္းသားျပႆနာအတြက္ အားျဖစ္ေစပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္တခု သိထားဖို႔ကေတာ့ ဗမာျပည္မွာ စစ္အစိုးရေျပာေနသလို တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိး (၁၃၅) မ်ဳိးလည္း မရွိပါဘူး။ အေရအတြက္အစစ္အမွန္က (၆ဝ) ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္ပဲရွိၿပီး နအဖက လူမ်ဳိးတမ်ဳိးတည္းကို နာမည္ (၄-၅) မ်ဳိးနဲ႔ ထပ္ခါထပ္ခါ လွည့္ပတ္ေရတြက္ထားလို႔ ေဖာင္းပြေနတာပါ။

ကေနဒါႏိုင္ငံ ကြိဘက္နယ္၊ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံ စေကာ့တလန္နယ္၊ ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ႏိုင္ငံ ဖလန္ဒါးနယ္ ေတြမွာလိုပဲ လံုးဝခြဲထြက္ခ်င္တဲ့ လူနည္းစုဆိုတာက အျမဲရွိပါတယ္။ ေနာင္မွာလည္း ရွိေနမွာ ဓမၼတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးတမ်ဳိးစီအတြင္းမွာ အမ်ားစုႀကီးကေတာ့ တန္းတူအခြင့္ အေရးပဲ ရခ်င္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ခြဲထြက္ခ်င္သူေတြမွာ သူတို႔ဆႏၵကို လက္ေတြ႔ အေကာင္ အထည္ေဖာ္ဖို႔ နည္းလမ္းေတြ အေနအထားေတြလည္း မရွိပါဘူး။ ယခင္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏု လက္ထက္ ၁၉၅၈ ခုတုန္းကေတာင္ တုိင္းရင္းသား ေတြဟာ ၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒရဲ႕ ပုဒ္မ ၁၄ဝ ကို အသံုးခ်ၿပီး ဥပေဒနဲ႔အညီ ခြဲထြက္ဖို႔ အခြင့္အေရး ရွိခဲ့တုန္းကေတာင္ ခြဲထြက္ဖို႔အားထုတ္မႈ မရွိခဲ့ဘဲ ျပည္ေထာင္စုေဘာင္ထဲမွာ အခြင့္အေရး ပိုရဖို႔ကိုသာ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ဒီမိုကေရစီနည္းက် ေတာင္းဆိုခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ေနဝင္းစစ္အုပ္စုက အၾကမ္းပတမ္း အင္အားသံုးႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

လက္နက္ကိုင္တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔ေတြ၊ အထူးသျဖင့္ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔နယ္ေျမေတြ ထဲက ျပည္သူလူထုေတြဟာ အေျခခံအားျဖင့္ စစ္ပန္းေနၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း နအဖက သူတို႔အေပၚ ဖိအားေပးၿခိမ္းေျခာက္ ကစားလို႔ရတာျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၉၈ ခု စက္တင္ဘာလတုန္းက အပစ္ရပ္အဖြဲ႔တခ်ဳိ႕ စစ္အုပ္စုကိုအာခံၿပီး CRPP ကိုအားေပးခဲ့တုန္းက ေဒသခံလူထုဖိအားနဲ႔ အပစ္ ရပ္စစ္အရာရွိႀကီးေတြရဲ႕ စစ္ေရွာင္လိုစိတ္ေၾကာင့္ စစ္ျပန္မျဖစ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ေအးေခတ္ၿပီး တဲ့ေနာက္ပိုင္း ကမၻာမွာ လႊမ္းလာတဲ့ အၾကမ္းမဖက္ေရးသေဘာတရားနဲ႔ မီဒီယာရဲ႕ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈေတြဟာ ဗမာျပည္က လက္နက္ကိုင္ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႔ေတြအေပၚ ျဖစ္သင့္တာထက္ပိုၿပီး ၾသဇာေညာင္းခဲ့ပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာ စစ္တိုက္ေရးထက္ (သံုးပြင့္ဆိုင္) ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးနဲ႔ အၾကမ္းမဖက္ေရးတို႔က ပိုေခတ္စားေနပါတယ္။

တဖက္ကၾကည့္ရင္ ကမၻာပၚမွာ ေဘာ္လ္ကန္ႏိုင္ေဇးရွင္းတခုတည္းသာ ျဖစ္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်က္ကို စလိုေဗးကီးယားႏိုင္ငံလို 'ကတၱီပါလမ္းခြဲ' နဲ႔ လံုးဝၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ခြဲခြာခဲ့ၾကတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အထိန္း အခ်ဳပ္မဲ့ က်႐ႈံးေနတဲ့ နအဖစစ္အုပ္စုဘဝကေန စစ္ဘုရင္တျဖစ္လဲ စစ္အုပ္စုဝင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ သို႔မဟုတ္ တိုင္းမႉးေတြက သီးျခားစီ ထိန္းခ်ဳပ္တဲ့ အာဏာၿပိဳင္ တဗိုလ္တမင္း နယ္ပယ္ေတြ တေထြးႀကီးအျဖစ္ ၿပိဳကြဲ သြားျခင္းအားျဖင့္သာ သမၼတ ဆီယဒ္ဘား အလြန္ ဆိုမာလီယာ၊ သမၼတ နာဂ်ီဘူလာ အလြန္ အာဖဂန္ နစၥတန္၊ သမၼတ မိုဘူတူအလြန္ ကြန္ဂိုႏိုင္ငံေတြမွာလို ေဘာ္လ္ကန္ႏိုင္ေဇးရွင္းနဲ႔ မင္းမဲ့ဝါဒ ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီႏိုင္ငံေတြနဲ႔မတူဘဲ ကံေကာင္းေထာက္မတာက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဥပေဒေၾကာင္းနဲ႔ညီၿပီး လူထု ေထာက္ခံတဲ့ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္မႈတရပ္က အာဏာယူဖို႔ အေသအခ်ာျပင္ဆင္မႈ ရွိရွိ အရည္အခ်င္း ရွိရွိနဲ႔ အဆင္သင့္ရွိေနပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဒီမ္ိုကေရစီနဲ႔ တိုင္းရင္းသား အတိုက္အခံ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ နအဖ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြထက္ ပိုၿပီးအရည္အခ်င္းျပည့္ဝ၊ အေတြ႔အႀကံဳလည္းႀကီး၊ အျမင္ပိုက်ယ္၊ သေဘာထားႀကီး၊ အေျမာ္အျမင္ရွိတာ လံုးဝ အေသ အခ်ာပါပဲ။

အီရတ္တို႔ အာဖဂန္နစၥတန္တို႔နဲ႔ မတူတာက ျမန္မာျပည္က ယုတ္မာရက္စက္မႈေတြ အၾကမ္းဖက္ မႈေတြ အားလံုးဟာ အုပ္စိုးသူနအဖရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြသာျဖစ္ပါတယ္။ အတိုက္အခံေတြထဲမွာ အစြန္းေရာက္ သမားေတြ အၾကမ္းဖက္သမားေတြ လံုးဝမရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ နအဖကိုသာ ထိန္းခ်ဳပ္ဖယ္ရွားႏိုင္ရင္ ေနာင္မွာ ေသြးေခ်ာင္းစီးစရာ ရွိမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

မ်က္ေမွာက္ကာလမွာ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ဦးေႏွာက္မဲ့ ႐ူး႐ူးႏွမ္းႏွမ္း စီးပြားေရးမူဝါဒေတြေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေတြကလြဲလို႔ လူတုိင္း မြဲျပာက် ေနပါတယ္။ စင္ကာပူက ဝါရင့္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး မစၥတာ လီကြမ္းယူး ကေတာင္ စီးပြားေရးနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ဒီဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ 'လဒူ' ေတြပဲလို႔ သမုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ျပည္သူ ျပည္သားေတြအတြက္ေရာ၊ တိုင္းရင္းသားလုပ္ငန္းရွင္ေတြအတြက္ေရာ၊ ႏိုင္ငံျခားက ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြ အတြက္ပါ အက်ဳိးအျမတ္ရွိမယ့္ ဘာ ဂလိုဘယ္လ္လုိက္ေဇးရွင္းမွ ဗမာျပည္မွာ အျမစ္မတြယ္ႏိုင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။

ဒါနဲ႔ယွဥ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ NLD ဟာ မိမိ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းကိုေရာ ေအာက္ေျခအဖြဲ႔ဝင္ ေတြကိုပါ ဘာသာရပ္ေပါင္းစံုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကမၻာ့အဆင့္မီေအာင္ အရည္အေသြး ျမႇင့္တင္ေပးမႈေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ လုပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ တေန႔ေန႔မွာ တ႐ုတ္၊ ဗီယက္နမ္တို႔လို ဂလိုဘယ္လ္လိုက္ေဇးရွင္း လႈိင္းစီးၿပီး တိုင္းျပည္တိုးတက္ေစဖို႔ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္နဲ႔ လိုအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ျဖည့္ တင္းေနပါတယ္။ ျပည္ပေရာက္ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုေတြဟာလည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပည္ပမွာ ေလ့လာသင္ၾကားေနခဲ့ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေနာက္ခံ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္ စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြ ေကာင္းေကာင္း ေလ့က်က္ထားပါၿပီ။

အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ဟာ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း 'အစိုးရ ေျပာင္းပစ္ေရး' ကို ေတာင္းဆိုေနတာ မဟုတ္ဘဲ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ရဲ႕ အခန္းက႑ကို အေလးထား စဥ္းစားၿပီး ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးညိႇႏႈိင္းရင္း ႏိုင္ငံေရးအေျဖရွာဖို႔န႔ဲ သိတ္မေဝးတဲ့ အနာဂတ္ တခ်ိန္မွာ စစ္တပ္အုပ္စိုးမႈကို အၿပီးအပိုင္ဖ်က္သိမ္းဖို႔သာ ေတာင္းဆိုေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ၂ဝဝ၆ ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ NLD က ကူးေျပာင္းေရးအစီအစဥ္တခု အဆိုတင္ခဲ့ရာမွာ နအဖကို ၾကားကာလတခုအတြက္ 'ဒီဂ်ဴရီ' တရားဝင္ အစိုးရအျဖစ္ ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ခံလႊတ္ေတာ္က အသိအမွတ္ျပဳေပးမယ္လို႔ ကမ္းလွမ္းခဲ့ပါတယ္။

၂ဝဝ၇ ၾသဂုတ္လမွာလည္း ေရြးေကာက္ခံအမတ္ (၉၂) ေယာက္က အစားထိုးလမ္းျပေျမပံုတခု အဆိုျပဳခဲ့ ရာမွာ နအဖကို အေျခခံဥပေဒေရးဆြဲေရးနဲ႔ ကူးေျပာင္းေရးျဖစ္စဥ္ေတြအတြင္း ေရြးေကာက္ခံ NLD အမတ္ေတြ၊ တိုင္းရင္းသားအမတ္ေတြနဲ႔ အတူ အေရးပါတဲ့အခန္းကပါဝင္ခြင့္ ကတိေပးခဲ့ပါတယ္။ "ဘယ္ဟာကိုမဆို ေစ့စပ္ညႇိႏႈိင္းလို႔ ရႏိုင္တယ္" လို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ တပ္မေတာ္ကို ဖ်က္သိမ္းပစ္မွာမဟုတ္ဘဲ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကိုသာ စနစ္တက် ညိႇညႇိႏႈိင္းႏႈိင္းနဲ႔ ဖ်က္သိမ္း ပစ္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ အတိုက္အခံေတြအားလံုးရဲ႕ တညီတည္း သေဘာထားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေခါင္းမာလွတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကေတာ့ ဒီကမ္းလွမ္းခ်က္အားလံုးကို ပယ္ခ်ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီအဓိပၸာယ္ျပည့္ဝလွတဲ့ အဆိုျပဳခ်က္ေတြဟာ တင္းမာလွတဲ့ စစ္အုပ္စုဘက္ကေန အူတူတူနဲ႔ ေရွ႕ေနလိုက္ေနသူေတြ ေျပာေနတဲ့ အဓိပၸာယ္မဲ့ 'တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲေရး' အသံေတြနဲ႔ အင္မတန္မွ ကြာျခားလွပါတယ္။ နအဖစစ္အုပ္စုကလည္း တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲေရး လုပ္ေနပါ တယ္လို႔ (၁၉) ႏွစ္လံုးလံုး ေျပာေနခဲ့ရာမွာ ရလဒ္ကေတာ့ ဗုဒၶသားေတာ္ရဟန္းသံဃာေတြ အစု လိုက္အျပံဳလိုက္ အသတ္ ခံရတာပဲ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္အစိုးရရဲ႕ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္း လဲေရးအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွ ဒီမိုကေရစီဘက္ ေျပာင္းလဲမွာ မဟုတ္ဘဲ ပိုၿပီးေတာ့ ေသြးေခ်ာင္း စီးဖို႔သာရွိပါတယ္။

နအဖစစ္အုပ္စုကို ဖိအားမေပးဘဲ လူမိုက္အားေပး ထိေတြ႔ဆက္ဆံေရးလုပ္ဖို႔လည္း အာဆီယံ၊ တ႐ုတ္၊ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံေတြက ေဆာ္ၾသၾက ရပ္တည္ၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံခမ်ာ သူ႔သတင္းေထာက္ မစၥတာနဂါအီ တေယာက္ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအတြင္း အနီးကပ္ပစ္သတ္ ခံလိုက္ရပါတယ္။ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံမွာလည္း ခ်င္လ္စတန္ပါ့က္ ေဆြးေႏြးပြဲဆိုၿပီး နအဖနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံ ေက်ာသပ္ ရင္သပ္လုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသူေတြ ရွိပါတယ္။

ဒါေတြအားလံုးရဲ႕ရလဒ္ကေတာ့ စစ္ကၽြန္ျပဳ လူသတ္ယႏၲရား ပိုမိုႀကီးထြားလာၿပီး အိမ္နီးခ်င္း တိုင္းျပည္ေတြ ဆီ ဒုကၡသည္ေတြ၊ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြ ပိုထြက္လာတာျဖစ္ပါတယ္။ ေအ့ဒ္စ္အပါအဝင္ ေရာဂါ ဆိုးေတြ၊ အဓမၼလုပ္အားေပးေတြ၊ စစ္တပ္ရဲ႕မုဒိမ္းမႈေတြနဲ႔ ျပည္တြင္း အိုးအိမ္မဲ့ဒုကၡသည္ေတြ ပိုပ်ံ႕ႏွ႔ံ ပိုမ်ားျပားလာတာလည္း အားလံုးအသိပါပဲ။

ဒီေတာ့ ႏိုင္ငံမွာ အေလးအျမတ္အထားဆံုး (သာသနာ့) အလႊာကို တိုင္းျပည္ရဲ႕ အျမင့္ျမတ္ဆံုး ဘုရားပုထိုး ေပၚမွာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ဘာသာေရးေန႔ထူးေန႔ျမတ္ျဖစ္တဲ့ လျပည့္ေန႔ႀကီးမွာ ေသြေခ်ာင္းစီး သတ္ပစ္ဖို႔ လက္မေႏွးတဲ့စစ္အုပ္စုကို မ,တင္ေပးေနလို႔ ဘာအက်ဳိးထူးမ်ား ရႏိုင္မယ္ ထင္ေန ၾကပါသလဲ။ စိတ္ကူးယဥ္ အျမင္သာျဖစ္တဲ့၊ လက္ေတြ႔မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ေဘာ္လ္ကန္ႏိုင္ေဇးရွင္း ေသြး ေခ်ာင္းစီးၿပိဳကြဲမႈနဲ႔ မင္းမဲ့ဝါဒ ဗ႐ုတ္သုတ္ခ အေျခအေနဆိုးကို ကာကြယ္ဖို႔ဆိုၿပီး ဒီလိုစစ္အစိုးရမ်ဳိးနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံတာ၊ ပိုေနၿမဲ က်ားေနၿမဲ အေျခအေနထိန္းသိမ္းဖို႔ ရပ္ခံတာဟာ လူ႔က်င့္ဝတ္အရ လုပ္သင့္သလား၊ ျဖစ္ေရာျဖစ္ႏိုင္ မွာလား။ ဒီလိုေသြးေခ်ာင္းစီး ဖ႐ိုဖရဲအလားအလာကို တကယ္ ကာကြယ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီစစ္အစိုးရေနရာမွာ အတိုက္အခံေတြ ေဖာ္ထုတ္ျပထားတဲ့ လမ္းျပေျမပံု အတိုင္း ျပည္သူက အခြင့္အာဏာအပ္ႏွင္းထားတဲ့ အတိုက္အခံေတြနဲ႔ အစားထိုးဖယ္ရွားပစ္ဖို႔က လြဲလို႔ တျခားနည္းလမ္းမရွိပါ။

မရွိတာထက္ မသိတာခက္(ေရႊရည္စိမ္ဒီမိုကေရစီ)

ဂါမဏိ

နအဖက စစ္ကိုလိုနီအေျခခံဥပေဒကို လူထုဆႏၵခံယူပြဲနဲ႔ အတည္ျပဳေတာ့မယ္လို႔ ဆိုလာတဲ့အခါ မိုးသံ ေလသံၾကားရင္ ဖားေတြအံုးအြမ္ေအာ္သလို အခ်ဳိ႕အခ်ဳိ႕ေသာ ျပည္တြင္းျပည္ပက အေတြ႔ အႀကံဳ ရင့္က်က္သူ၊ အၾကားအျမင္ ဗဟုသုတမ်ားသူဆိုတာေတြက “အေျခခံဥပေဒ လံုးဝမရွိတာ ထက္စာရင္ အေျခခံဥပေဒ တခုခုရွိေနတာက ေတာ္ေသးတယ္” လို႔ ေဟာင္သံေပးလာတာေတြ ၾကားရပါတယ္။
အမွန္ကေတာ့ တိုင္းျပည္တျပည္မွာ အေျခခံဥပေဒရွိမရွိထက္ ပိုအဓိကက်တဲ့အခ်က္ေတြ ရွိတာ ကိုသိဖို႔က ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။

၁၉၄၂ ခု မတ္လမွာ ဂ်ပန္က ဗမာျပည္ကိုသိမ္းပိုက္ခဲ့ၿပီး စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးခ်ခဲ့ပါတယ္။ ဘာအေျခ ခံဥပေဒမွ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ၁၉၄၃ ၾသဂုတ္ (၁) ရက္မွာေတာ့ ဂ်ပန္က ဗမာႏိုင္ငံေတာ္ကို “လြတ္လပ္ ေရးေပး” လိုက္တဲ့အခါ အေျခခံဥပေဒတခုနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေစပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေျခခံဥပေဒ မရွိတာထက္ စာရင္ေတာ့ (၄၃) ၾသဂုတ္လ ေနာက္ပိုင္း အေျခခံဥပေဒ ရွိလာတာက ပိုေကာင္း လာတယ္လို႔ သမိုင္းမွာ ဘယ္သူမွ ေကာက္ခ်က္ခ်တာမေတြ႔ရဘဲ “ေရြႊရည္စိမ္လြတ္လပ္ေရး” လို႔ပဲ သမိုင္းတြင္ခဲ့ ပါတယ္။

၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒ ရွိတာဟာ မရွိတာထက္စာရင္ ေတာ္ေသးတယ္လို႔လဲ အျပည့္အဝ မေျပာ ႏိုင္ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ကရင္၊ ကရင္နီ၊ မြန္၊ ရခိုင္နဲ႔ ပအို႔ဝ္တိုင္းရင္းသားေတြအတြက္ ဘယ္လိုမွ မမွန္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးတာနဲ႔ လပိုင္းအတြင္းမွာ လက္နက္ကိုင္ခုခံ ေတာ္လွန္ရတဲ့ အေျခ ဆုိက္သြားခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ (၁ဝ) ႏွစ္အၾကာမွာလည္း ဒီ (၄၇) အေျခခံဥပေဒ ရွိေနတာ ဆိုးက်ဳိးပဲ ပိုျဖစ္လာလို႔ ရွမ္းနဲ႔ကခ်င္တိုင္းရင္းသားေတြက ေနာက္ထပ္လက္နက္ စြဲကိုင္ ခုခံ ေတာ္လွန္ရျပန္ပါတယ္။ (၄၇) အေျခခံဥပေဒဟာ ဒီမိုကေရစီပိုင္းမွာလည္း ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ တခ်ဳိ႕ရွိေနလို႔ သတင္းစာတုိက္ေတြ ႐ိုက္ခ်ဳိးတာတို႔၊ ဗကပ၊ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္နဲ႔ တပ္မေတာ္ အစိတ္အပိုင္းတခ်ဳိ႕ လက္နက္ကိုင္ပုန္ကန္တာတို႔ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

၁၉၆၂ ခုမွာ ေနဝင္း စစ္အုပ္စုက (၄၇) အေျခခံဥပေဒကို ဖ်က္သိမ္းလိုက္ၿပီး စစ္အစိုးရအျဖစ္ (၁၁) ႏွစ္ၾကာ အုပ္စိုးခဲ့ရာက ၁၉၇၄ ခုမွာ အေျခခံဥပေဒတခုကို ျပ႒ာန္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းကေန ဦးေနဝင္း အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းခဲ့ပါတယ္။ အေျခခံဥပေဒ မရွိတာထက္စာရင္ ရွိတာက ဘာမွပို မထူးေၾကာင္းကို ၁၉၇၄ ေမ-ဇြန္ အလုပ္သမားအေရးေတာ္ပံု၊ ၁၉၇၄ ဒီဇင္ဘာ ဦးသန္႔အေရး ေတာ္ပံု၊ ၁၉၇၅ ဇြန္ ေရႊတိဂံုအေရးေတာ္ပံု၊ ၁၉၇၆ မတ္ မႈိင္းရာျပည့္အေရးေတာ္ပံုေတြက သက္ေသျပခဲ့ၿပီး၊ ရွိတာပိုမေကာင္းတဲ့ တပါတီ အာဏာရွင္ စနစ္ အေျခခံဥပေဒကို ေနာက္ဆံုးမွာ (၈) ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီးက ေျမာင္းထဲလႊင့္ပစ္လိုက္ပါ ေတာ့တယ္။

အခုတခါ လာျပန္ပါၿပီ။ နအဖရဲ႕ ေညာင္ႏွစ္ပင္ အေျခခံဥပေဒကလည္း (၄၃) အေျခခံဥပေဒ၊ (၇၄) အေျခခံ ဥပေဒေတြနဲ႔ မတိမ္းမယိမ္းျဖစ္တာကို တကယ္ပဲမသိၾကတာလား။ အေျခခံဥပေဒ မရွိတာကိုျမင္သလို ျဖစ္လာမယ့္အေျခအေနေတြကို သိႏိုင္ဖို႔က ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေညာင္ႏွစ္ပင္ အေျခခံဥပေဒရဲ႕ အနာဂတ္ကို သိဖို႔လိုပါတယ္။ ေညာင္ႏွစ္ပင္ အေျခခံဥပေဒရဲ႕ အႏွစ္သာရဟာ ၁၉၄၃ တုန္းကလို ဖက္ဆစ္အႏွစ္သာရေတြပဲျဖစ္တာ၊ “ေရႊရည္စိမ္ဒီမိုကေရစီ” ကိုဘဲ ဦးတည္တာ ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီထဲမွာ ဒီမိုကေရစီကို တိုက္႐ိုက္ထိခိုက္တဲ့ မူေတြနဲ႔ တိုင္းရင္းသားတန္းတူေရးကို တိုက္႐ိုက္ ထိခိုက္တဲ့မူေတြ ပါဝင္ေနတယ္။

စစ္တပ္ႀကီးစိုးေရးအေျခခံမူေတြက အခန္း (၁) ႏိုင္ငံေတာ္အေျခခံမူမ်ားမွာ အပိုဒ္(၂-စ) အမ်ဳိး သား ႏိုင္ငံေရးမွာ စစ္တပ္ကအၿမဲဦးေဆာင္ေရး၊ အပိုဒ္ (၆-ဃ) လႊတ္ေတာ္ေတြမွာ ေရြးေကာက္ မခံရတဲ့ စစ္သားေတြ ေလးပံုတပံုပါေရး၊ အပိုဒ္ (၇-ဂ) ကာကြယ္ေရးလံုၿခံဳေရး နယ္စပ္ေဒသေရး ရာတာဝန္ေတြကို စစ္သားေတြကသာ ထမ္းေဆာင္ေရး၊ အပိုဒ္ (၉-ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င၊ စ)နဲ႔ အပိုဒ္ (၂၈-က၊ ခ၊ ဂ) တရားဝင္ စစ္တပ္ႀကီးစိုးခြင့္၊ အာဏာသိမ္းခြင့္၊ အခန္း (၅)အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ အပုိဒ္ (၂-က-၂၊ ခ) (၃-ခ) (၂၂-က-၂၊ ခ) (၃၄-ဃ-၂) (၃၅-ဂ-၃) ကာကြယ္ေရး၊ ျပည္ထဲေရး၊ နယ္စပ္ ေရးရာဝန္ႀကီး ဒုဝန္ႀကီးေနရာမ်ားကို စစ္သားမ်ားခန္႔ျခင္း၊ အပိုဒ္ (၅-ဂ-၂) (၂၄-ခ-၂) စစ္သား ဝန္ႀကီး ဒုဝန္ႀကီး ထုတ္ျဖဳတ္ရာမွာ တပ္ခ်ဳပ္ အဓိက က်ျခင္း၊ အပိုဒ္ (၅-စ-၂) (၂၄-ဃ-၂) ဝန္ ႀကီး ဒုဝန္ႀကီး ခန္႔ခံရတဲ့ စစ္သား တပ္ကထြက္ဖို႔ မလိုျခင္း၊ အခန္း (၇) တပ္မေတာ္မွာ အပိုဒ္ (၂) (၃) (၄) (၅) (၆) (၁ဝ) စစ္တပ္၏တရားဝင္ႀကီးစိုးခြင့္၊ အပိုဒ္ (၇) (၈) (၉) (၁၂) တပ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ အဆင့္အတန္း သတ္မွတ္ခ်က္၊ အခန္း (၁၁) အေရးေပၚ ကာလဆိုင္ရာ ျပ႒ာန္း ခ်က္မ်ားမွာ အပိုဒ္ (၉) (၁ဝ) အေရးေပၚ အေျခအေနေၾကညာရင္ တပ္ခ်ဳပ္ကိုအာဏာအပ္ရျခင္း။

ဒီမိုကေရစီဆန္႔က်င္ေရးအေျခခံမူေတြက အခန္း(၁) ႏိုင္ငံေတာ္အေျခခံမူမ်ား မွာ အပုိဒ္(၇-က) ႏိုင္ငံ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အႀကီးအကဲဟာ သမၼတျဖစ္ျခင္း၊ အခန္း (၃) ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲမွာ အပိုဒ္ (၄-ဃ၊ င၊ စ၊ ဆ) သမၼတ အရည္အခ်င္း သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား၊ အပိုဒ္ (၅-က၊ ခ၊ င) သမၼတနဲ႔ ဒု သမၼတေရြးခ်ယ္ပံု၊ အခန္း (၄) ဥပေဒျပဳေရးမွာ အပိုဒ္ (၂-က၊ ခ) (၃) (၄) (၁၃) (၂၃-ဃ)(၃၄- စ်) လႊတ္ေတာ္ေတြမွာ ေရြးေကာက္ မခံရတဲ့ စစ္သားအမတ္ တမတ္သားပါျခင္း၊ အပိုဒ္ (၁၁-က-၂) (၁၉-ခ) လႊတ္ေတာ္ ကာကြယ္ေရးနဲ႔ လံုျခံဳေရး ေကာ္မတီကို ေရြးေကာက္မခံ စစ္သားအမတ္ မ်ားနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းျခင္း၊ အပိုဒ္ (၃၃-ခ၊ ည) (၃၅-ခ၊ ဂ) (၃၇-က၊ ခ) လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ အရည္အခ်င္း သတ္မွတ္ပံုမ်ား၊ အခန္း (၅) အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ အပိုဒ္ (၁-က၊ ဂ) ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရး အႀကီးအကဲဟာ သမၼတျဖစ္ျခင္းနဲ႔ အစိုးရအဖြဲ႔မွာ သမၼတ ဒုသမၼတမ်ားပါျခင္း၊ အပိုဒ္ (၂-က-၁) (၃-က) အမတ္မဟုတ္သူမ်ား အပါအဝင္ ဝန္ႀကီးႏွင့္ဒုဝန္ႀကီးမ်ားကို သမၼတက ေရြးခ်ယ္ျခင္း၊ အပိုဒ္ (၂-ဂ) (၂၂-ဂ) သမၼတရဲ႕ ဝန္ႀကီးေလာင္းစာရင္းကို လႊတ္ေတာ္က ျငင္းခြင့္မရွိျခင္း၊ အပိုဒ္ (၂-ဆ) (၇-င) ဝန္ႀကီးမ်ားနဲ႔ ေရွ႕ေနခ်ဳပ္ဟာ သမၼတကို တာဝန္ခံရျခင္း၊ အပိုဒ္ (၃၅-ဂ-၂) ၿမိဳ႕ေတာ္ ေကာင္စီကို သမၼတက ခန္႔ျခင္း၊ အပိုဒ္ (၃၅-ဌ) ေထြအုပ္ဦးစီးမႉးဟာ ၿမိဳ႕ေတာ္ေကာင္စီ အတြင္းေရးမႉး ျဖစ္ျခင္း၊ အပိုဒ္ (၃၇) (၃၈) ခ႐ိုင္ ၿမိဳ႕နယ္ ရပ္-ေက်းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ေရြးေကာက္ မခံ အစိုးရဝန္ထမ္းေတြ၊ ႐ိုး႐ိုးလူေတြအား တာဝန္ေပးျခင္း၊ အခန္း (၆) တရားစီရင္ေရးမွာ အပိုဒ္ (၂-ဂ-၁၊ ၂၊ ၃) (၂-ဃ-၁၊ ၂၊ ၃) သမၼတက တရားသူႀကီးခ်ဳပ္နဲ႔ တရား႐ံုးခ်ဳပ္တရားသူႀကီးမ်ား ခန္႔ျခင္း၊ အပိုဒ္ (၄) သမၼတက တရားသူႀကီးခ်ဳပ္နဲ႔ တရားသူႀကီးမ်ားကို စြဲခ်က္တင္ရာထူးျဖဳတ္ ႏိုင္ျခင္း၊ အခန္း(၈) ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ မူလအခြင့္အေရးမ်ားမွာ အပုိဒ္ (၁ဝ) (၁၃) (၁၅) (၂၄) (၂၅) (၃၁) (၃၅) ႀကိဳတင္စည္းကမ္း သတ္မွတ္ ခ်က္ျဖင့္သာ လြတ္လပ္ခြင့္၊ လံုၿခံဳခြင့္၊ အဓမၼလုပ္ အားမေပးခြင့္၊ ပညာသင္ခြင့္၊ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္ ခံခြင့္၊ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္၊ ၂၄ နာရီထက္ေက်ာ္ လြန္ခ်ဳပ္ေႏွာင္ မခံခြင့္ရွိျခင္း၊ အခန္း (၁၁) အေရးေပၚ ကာလ ဆိုင္ရာျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားမွာ အပိုဒ္ (၁) (၃-၊ ခ) (၄-ခ) (၈) သမၼတက လႊတ္ေတာ္သေဘာမပါဘဲ အေရးေပၚအေျခအေနႏွင့္ စစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေၾကညာႏိုင္ျခင္း၊ တပ္ခ်ဳပ္ကို အာဏာလႊဲႏိုင္ျခင္း၊ အခန္း (၁၂) ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒျပင္ဆင္ျခင္းမွာ အပိုဒ္ (၄-က၊ ခ) စစ္သားအမတ္ (၂၅) ရာခိုင္ႏႈန္း ပါတဲ့ လႊတ္ေတာ္ ထဲမွာ အမတ္ (၇၅) ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္သေဘာတူမွ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ႏိုင္ျခင္း။ တိုင္းရင္းသား ဖိႏွိပ္ေရးအေျခခံမူေတြက အခန္း(၁) ႏိုင္ငံေတာ္အေျခခံမူမ်ားမွာ အပိုဒ္(၄-ခ၊ ဂ) (၆-ဂ) လႊတ္ေတာ္ တခုစီရွိတဲ့ တုိင္းေဒသႀကီး (၇) ခုထားျခင္း၊ အခန္း (၂) ႏိုင္ငံေတာ္ ဖြဲ႔စည္း တည္ေဆာက္ပံုမွာ အပိုဒ္ (၂) (၃) ျပည္နယ္နဲ႔အဆင့္တူ တိုင္းေဒသႀကီး (၇) ခုထားျခင္း၊ အပိုဒ္ (၄) (၁၁) ျပည္နယ္-ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစီရင္စု အမည္ေျပာင္းရာမွာ သက္ဆိုင္ရာလႊတ္ေတာ္ အခန္းက႑မပါျခင္း၊ အပုိဒ္(၅-ခ) ဘယ္နယ္ေျမကိုမဆို သမၼတတိုက္႐ိုက္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုနယ္ေျမအျဖစ္ ႀကိဳက္သလိုသတ္မွတ္ ႏိုင္ျခင္း၊ အပိုဒ္ (၇) ခြဲထြက္ခြင့္ မရွိလို႔ ျပ႒ာန္း ထားျခင္း၊ အပိုဒ္(၉) ျပည္နယ္နယ္နိမိတ္သတ္မွတ္ရာမွာ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္အတည္ျပဳ ခ်က္လိုျခင္း၊ အခန္း (၄) ဥပေဒျပဳေရးမွာ အပိုဒ္ (၁၉-ဂ) လိုအပ္မွသာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ား အေရး လႊတ္ေတာ္ေကာ္မတီကို ကာလသတ္မွတ္ ဖြဲ႔စည္းခြင့္ ရွိျခင္း၊ အခန္း (၅) အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ အပိုဒ္ (၁-ဃ) လူမ်ဳိးစုေရးရာဝန္ႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္ေရးရာ ဝန္ႀကီးမထားျခင္း၊ အပိုဒ္(၂၁-င၊ စ) ျပည္နယ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ကို (ျပည္နယ္အမတ္မ်ားထဲမွ) သမၼတက ေရြးခ်ယ္ခန္႔အပ္ျခင္း၊ အပိုဒ္ (၂၂-ဌ) ျပည္နယ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဟာ သမၼတကို တာဝန္ခံရျခင္း၊ ျပည္နယ္ ဝန္ႀကီးမ်ားဟာ ျပည္နယ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္မွ တဆင့္ သမၼတကို တာဝန္ခံရျခင္း၊ အပိုဒ္ (၂၆) (၃၄-ဍ) ေထြအုပ္ဦးစီးမႉးဟာ ျပည္နယ္ အစိုးရအဖြဲ႔၊ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဦးစီးအဖြဲ႔ အတြင္းေရးမႉးျဖစ္ျခင္း၊ အခန္း (၈) ႏိုင္ငံသား မ်ား၏ မူလ အခြင့္အေရးမ်ားမွာ အပိုဒ္ (၂၃) ႀကိဳတင္ စည္းကမ္းသတ္မွတ္ခ်က္ျဖင့္သာ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ အႏုပညာ၊ ဓေလ့ထံုးတမ္း ေဆာင္ရြက္ခြင့္ရွိျခင္း၊ ျပည္နယ္ ဥပေဒျပဳအာဏာပိုင္းမွာလည္း အေရးမပါတဲ့ အာဏာ မ်ားသာရွိျခင္း။

တကယ္ေတာ့ ဒီမူေတြအားလံုးကို ၂ဝဝ၇ စက္တင္ဘာ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးက တခဲနက္ ပယ္ခ် လိုက္ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ လူထုဆႏၵကို ေပးခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၈၈ တုန္းက ေမာင္ေနဝင္းရဲ႕ ပါတီစံု ႀကိဳက္သလား၊ တပါတီ ႀကိဳက္သလား၊ လူထုဆႏၵခံယူပြဲ လုပ္မယ္ဆိုတာကို (၈) ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီး က ပယ္ခ်လိုက္သလိုပါပဲ။ ဒီေတာ့ ဆႏၵေပၚလြင္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတာကို ဆႏၵခံယူပြဲလုပ္မယ္ ဆိုကတည္းက မ႐ိုးမသားကလိမ္ကက်စ္လုပ္ဖို႔ သက္သက္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ မဲလိမ္ မဲခိုးမွာ လံုးဝေသခ်ာေနပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔တာဝန္က ျပည္သူလူထုက ကန္႔ကြက္မဲေပးေအာင္ စည္း႐ံုးပညာေပးလႈံ႔ေဆာ္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ ျပည္သူလူထုဟာ ေညာင္ႏွစ္ပင္ အေျခခံဥပေဒ အူဘယ္ႏွေခြရွိတယ္ဆိုတာ ေနာေက်ေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ နအဖ မဲလိမ္မဲခိုးတာကိုပဲ ဆန္႔က်င္တိုက္ပြဲဝင္ဖို႔၊ ေဖာ္ထုတ္ဖြင့္ခ်ပစ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဆႏၵခံယူပြဲ ေအာင္ႏိုင္ေရး ေကာ္မတီေတြ ဖြဲ႔စည္းမယ္ဆိုရင္ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ မဲခိုး မဲလိမ္ ဆန္႔က်င္ တိုက္ဖ်က္ေရးေကာ္မတီေတြ ျဖစ္ေစရပါမယ္။ ျပည္သူလူထုႀကီးရဲ႕ဆႏၵက ေညာင္ႏွစ္ပင္ အေျခခံဥပေဒကို လံုးဝလက္မခံဘူး။
“ေရႊရည္စိမ္ဒီမိုကေရစီ” ကို မလိုခ်င္ဘူးဆိုတာ အင္မတန္ေသခ်ာေနပါတယ္။ ၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ တုန္းက လိုပဲ တကယ္တမ္း ဒီမိုကေရစီက် လြတ္လပ္တရားမွ်တတဲ့ ဆႏၵခံယူပြဲဆိုရင္ ကန္႔ကြက္မဲက ေသခ်ာေပါက္ အျပတ္အသတ္မ်ား ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေညာင္ႏွစ္ပင္ အေျခခံဥပေဒ ေထာက္ခံမဲက ကန္႔ကြက္မဲထက္ ပိုမ်ားေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မဲလိမ္ မဲခိုးတာ လံုးဝ ရာႏႈန္းျပည့္ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီလို မဲ မသမာတာ ကို လူထုအင္အားနဲ႔ ဆန္႔က်င္ တိုက္ခိုက္ဖို႔ဘဲ ဦးတည္ျပင္ဆင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မဲခိုးမႈျဖစ္လာရင္ (ခိုးဖို႔ကလည္း လံုးဝေသခ်ာပါ့) လူထုအားလံုးဟာ ဖိလိပိုင္၊ ယူကရိန္း၊ ဆားဘီးယား၊ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ ႏိုင္ငံေတြမွာ လုပ္ခဲ့သလို တခဲနက္ အံုႂကြၾက ဖို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တခု သတိထားဖို႔က နအဖဟာ ၁၉၉ဝ ကတည္းက သူတို႔႐ႈံးလို႔ အာဏာ လႊဲမေပးခဲ့တာ ျဖစ္ေတာ့ ဒီတခါလည္း အတိုက္အခံဘက္က ႏိုင္တာကိုခံမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ေညာင္ႏွစ္ပင္ဥပေဒ ပယ္ခ်ခံရလည္း (၉ဝ) ေရြးေကာက္ခံ ကိုယ္စားလွယ္ေတြကို အာဏာလႊဲေပးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေနာက္ထပ္ ေညာင္ႏွစ္ပင္ မ်က္လွည့္ပြဲ အပိုင္း (၂) ထပ္လုပ္ၿပီး ဇာတ္ေမ်ာႀကီး ဆက္ကအံုးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အကယ္၍မ်ား ကံေကာင္းေထာက္မၿပီး တရားမွ်တ လြတ္လပ္တဲ့ ဆႏၵခံ ယူပြဲျဖစ္သြားလို႔ ျပည္သူ လူထုဘက္က ႏိုင္သြားရင္ေတာ့ (၉ဝ) ျပည့္ႏွစ္ႏိုင္တံုးကလို၊ ဖုတ္သြင္း ရထားဆိုက္မွာကို ကိုယ့္အိမ္ထဲကေန မိန္႔မိန္႔ႀကီးထိုင္ေစာင့္ေနလို႔မျဖစ္ပါဘူး။ လူနာအမဲေျခာက္ ဖုတ္ေတာင္းသလို တက်ီက်ီ ေတာင္းေနလို႔လည္း မကိုက္ပါဘူး။ ကိုယ့္ရဲ႕ေအာင္သီးေအာင္ႏွံကို ကုိယ့္လက္ထဲ ပိုင္ပိုင္ေရာက္ေအာင္ လူထုအားနဲ႔ တိုက္ပြဲဆင္ရယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မဲထည့္ၿပီး ၿပီးေရာလုပ္လို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ဟာ နအဖထက္ ေရွ႕ကို ႏွစ္ကြက္ သံုးကြက္ေလာက္ႀကိဳျမင္ထားဖို႔ လိုပါတယ္။ အိမ္ထဲက မထြက္ဘဲ ဆႏၵခံယူပြဲကို လံုးဝသပိတ္ေမွာက္ဖို႔ ဒါမွမဟုတ္ ေညာင္ႏွစ္ပင္ အေျခခံဥပေဒကို ကန္႔ကြက္မဲ ေပးပယ္ခ်ဖို႔ထက္ လူထုအင္အားစုေဝးခြင့္နဲ႔ လူထုတုိက္ပြဲဆင္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္း ျပစရာ အခ်က္အလက္ အခြင့္အလမ္းကို အမိအရ ဖမ္းဆုပ္အသံုးခ်ဖို႔က ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။

ေက်ာက္ေခတ္တပ္မေတာ္၏စြမ္းရည္ (သို႔မဟုတ္) ယိုးဒယား-ဗမာစစ္ ၂ဝဝ၁

ဂါမဏိ
၂ဝဝ၁ ခုႏွစ္ေဖေဖာ္ဝါရီလမွာ နအဖဟာ ဝ အဖြဲ႔က အက္စ္အက္စ္ေအ (ေတာင္ပိုင္း) အဖြဲ႔ကို တိုက္ၿပီး ထိုင္း နယ္စပ္ဘက္ နယ္ေျမလုတာကို အကူအညီေပးတဲ့အေနနဲ႔ နယ္စပ္တေလွ်ာက္ စစ္ဆင္ေရးဆင္ႏႊဲခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီစစ္ဆင္ေရးအတြင္း ေဖေဖာ္ဝါရီ (၉)ရက္ ညေနပိုင္းမွာေတာ့ နအဖတပ္ေတြက ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္း နယ္စပ္မ်ဥ္းကေန (၁)ကီလိုမီတာအကြာမွာရွိတဲ့ မဲဖာလြမ္ ခ႐ိုင္ ဘန္ပန္ႏြန္းရြာအနီး ေတာင္ကုန္းေပၚက ထိုင္းနယ္ျခားစခန္း အမွတ္ (၉၆၃၁) ကို စီးနင္း တိုက္ခိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီစခန္းဟာ ကီလိုမီတာ (၄ဝ) အကြာမွာရွိတဲ့ တာခ်ီလိတ္ တဖက္ကမ္း မယ္ဆိုင္နဲ႔ ခ်င္း႐ိုင္လမ္းေၾကာင္းကို စိုးမိုးထားၿပီး အၿမဲတမ္းတပ္ မဟုတ္တဲ့ ထိုင္း ရိန္းဂ်ားတပ္ အင္အား(၂ဝ) က စခန္းထိုင္ထားပါတယ္။ ဒါကို နအဖတပ္အင္အား (၉ဝဝ) ေက်ာ္နဲ႔ ဝ တပ္ဖြဲ႔ အင္အား (၆ဝဝ) ပါဝင္တိုက္ခိုက္ခဲ့ပါတယ္။

တိုက္ခိုက္တဲ့အ ေၾကာင္းကေတာ့ လြယ္ေကာဝမ္ ရွမ္းသူပုန္စခန္းကို တိုက္ဖို႔ သို႔မဟုတ္ လက္နက္ႀကီးနဲ႔ ပစ္ဖို႔ ပစ္ကြင္းေကာင္းမယ့္ ေျခကုတ္ ရခ်င္တဲ့အတြက္နဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံထဲ မူးယစ္ေဆးေတြ ခိုးသြင္းႏိုင္ေအာင္ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ပိတ္ေနတဲ့ ထိုင္းတပ္ေတြကို ဖယ္ရွား ခ်င္တဲ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။

တိုက္တဲ့အခ်ိန္ဟာ ေသာၾကာေန႔ ညေနပိုင္းျဖစ္ေတာ့ ထိုင္းရိန္းဂ်ားစစ္သားေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား အိမ္ခဏ ျပန္သြားခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရွိေနတဲ့ရိန္းဂ်ားေတြဟာ ဗမာေတြခ်ဥ္းကပ္လာ တာကို အခ်ိန္မိသိခဲ့ၿပီး အျပင္းအထန္ ခုခံခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အင္အား အဆမတန္ သာလြန္တဲ့ ဗမာနဲ႔ “ဝ” တပ္ေတြဟာ တိုက္ပြဲခ်ိန္ ေလးနာရီၾကာတာေတာင္ စခန္းမသိမ္းႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
ေလးနာရီအတြင္း ဗမာတပ္ (၂ဝဝ) ေလာက္ထဲမွာ (၁၄) ေယာက္က်ခဲ့ၿပီး (၃ဝ)ေလာက္ ဒဏ္ ရာ ရသြားပါတယ္။

ထိုင္းရိန္းဂ်ားေတြဘက္ကေတာ့ (၂)ေယာက္က်ၿပီး (၁၁)ေယာက္ ဒဏ္ရာ ရခဲ့ပါတယ္။ ထိုင္းေတြဟာ က်ည္ကုန္ခါနီးၿပီျဖစ္လို႔ ဒဏ္ရာသမားအားလံုးကို အပါေခၚၿပီး ဆုတ္လိုက္တဲ့အတြက္ စခန္း အမွတ္ (၉၆၃၁) ဟာ နအဖတပ္ေတြလက္ထဲ က်သြားပါတယ္။
နအဖ ဟာ သိမ္းပိုက္ရထားတဲ့ စခန္းနဲ႔ ဖမ္းမိထားတဲ့ရိန္းဂ်ားေတြကို အသံုးခ် ေထာင္ေခ်ာက္ ဆင္ၿပီး ေရာက္လာမယ့္ ထိုင္းစစ္ကူေတြကို သတ္ကြင္းဆင္ေခ်မႈန္းဖို႔ မူလတုန္းက ရည္ရြယ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရိန္းဂ်ားေတြက အျပင္းအထန္ခုခံလို႔ သူတုိ႔အႀကံ ပ်က္သြားတဲ့အတြက္ သတ္ကြင္းဆင္ေစာင့္ဖို႔ ထားတဲ့ အရံတပ္ေတြကို တိုက္ပြဲထဲဆြဲ သြင္းခဲ့ရပါတယ္။

ေဖေဖာ္ဝါရီ (၁ဝ)ရက္ေန႔မွာ ထိုင္းသံခ်ပ္ကာတပ္မ (၁) လက္ေအာက္ခံ အမွတ္ (၃) ျမင္းစီး တပ္ရင္းက ဘရင္းကယ္ရီယာတရင္း၊ ေျခလ်င္တပ္ခြဲတခြဲ၊ အမ္-၆ဝ တင့္ကားတခြဲ ေပါင္းစုၿပီး စစ္ကူလာပါတယ္။ ညေနပိုင္းမွာ မယ္ဆိုင္အနီးေရာက္လာၿပီးေတာ့ ဆုတ္သြားတဲ့ရိန္းဂ်ားေတြေနာက္ လိုက္တိုက္ေနတဲ့ ဗမာ တပ္ေတြကို ဝင္တိုက္ပါတယ္။ ျမင္းစီးတပ္ရင္းက ဒလၾကမ္း တိုက္တဲ့အတြက္ နအဖ တပ္ေတြဟာ နယ္စပ္မ်ဥ္းေက်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆုတ္သြားပါတယ္။ နအဖ ဘက္က (၁၇)ေလာင္း က်န္ခဲ့ၿပီး ဒဏ္ရာသမား (၆ဝ)ကို ထုိင္းက သံု႔ပန္းရလိုက္ပါတယ္။ ဝ အမ်ားစု ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုင္းဘက္ကေတာ့ က်ဆံုးသူမရွိဘဲ (၇)ေယာက္ဘဲ ဒဏ္ရာရပါတယ္။
(၁၁) ရက္ေန႔မနက္မွာေတာ့ နအဖ တပ္ရင္း(၃) ရင္းဟာ တ႐ုတ္လုပ္ တီ-၆၉ တင့္ကားေတြ၊ အေျမာက္ႀကီးေတြနဲ႔ မယ္ဆိုင္ကို တုိက္ပါတယ္။ ထိုင္းေတြက နအဖ ပင္မ စစ္ေၾကာင္းက တီ-၆၉ ေတြကို အမ္-၆ဝ ေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ခ်င္းမိုင္ေလတပ္စခန္းက တက္လာတဲ့ ထိုင္းေလတပ္ အက္ဖ္-၅ တိုက္ေလယဥ္ေတြက ေလဆာပဲ့ထိန္း ဗံုးေတြနဲ႔ခ်ပါတယ္။ ထိုင္းဘက္က အမ္-၁ဝ၉ ၁၅၅မမ ေအာ္တိုပစ္ ေဟာင္ဝစ္ဇာအေျမာက္ေတြ၊ အစြမ္းထက္လွတဲ့ ဂ်ီစီအန္-၅၅ ၿဂိဳဟ္တုသံုး လက္နက္ႀကီး ပစ္မွတ္ ရွာစက္ေတြပါ စစ္ကူေရာက္လာေတာ့ နအဖ စစ္ေၾကာင္းေတြ က်ဆံုး ဒဏ္ရာ သံု႔ပန္းဖမ္းခံရ တာေတြမ်ားၿပီး ဆက္မတက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ထိုင္းအမွတ္ (၃) တပ္မေတာ္တခုလံုးက အင္အားစုစည္းစစ္ျပင္ၿပီး မယ္ဆိုင္ဘက္ စစ္ကူပို႔ ေပးသလို ထိုင္းေလတပ္ကလည္း ဗမာတပ္ေတြနဲ႔ ေထာက္ပံ့ေရးစစ္ေၾကာင္းေတြကို ထပ္ခါ ထပ္ခါ အျပင္းအထန္ တိုက္ပါတယ္။ တနဂၤေႏြေန႔ မြန္းလြဲပိုင္းမွာေတာ့ ထုိင္းတပ္ေတြဟာ အက္စ္အက္စ္ေအ(ေတာင္ပိုင္း) ရွမ္းေတာ္လွန္ေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ပူးတြဲၿပီးေတာ့ ဗမာတပ္ေတြကို ထိုင္းေျမထဲက အၿပီးသတ္တိုက္ထုတ္၊ နယ္ျခားစခန္းအမွတ္ (၉၆၃၁) ကို ျပန္သိမ္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

တာခ်ီလိတ္အေနာက္ဘက္ ႏွစ္မိုင္အကြာက ေတာင္ကုန္းတခုမွာလည္း ထိုင္းနဲ႔ ဗမာတပ္ေတြ တုိက္ၾကပါတယ္။ ေထာက္ပံ့ေရး တာဝန္ယူေနတဲ့ ထိုင္းေလတပ္ ရဟတ္ယဥ္ ယူအိတ္ခ်္-၁ အိတ္ခ်္တစီးကို ဗမာဘက္ကပစ္လို႔ ထိခိုက္ခဲ့ၿပီး ေျမျပင္ကို အေရးေပၚ ဆင္းခဲ့ရပါတယ္။ ေလတပ္သားေတြေတာ့ အထိအခိုက္မရွိပါ။

ည (၇) နာရီခြဲမွာေတာ့ ႏွစ္ဘက္ အပစ္ရပ္သေဘာတူညီခ်က္ ရခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နအဖ က ေနာက္ထပ္ တပ္အင္အား (၂ဝဝဝ) ကို လက္နက္ႀကီးေတြနဲ႔အတူ က်ဳိင္းတံုကေန တာခ်ီလိတ္ ပို႔ခဲ့ၿပီး လက္နက္ႀကီးေတြ အျပန္အလွန္ပစ္ၾကတာနဲ႔ ထိုင္းစစ္ေလယာဥ္ေတြ စစ္ဆင္တာေတြ ႀကိဳၾကား ႀကိဳၾကားဆက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ခ်င္းမိုင္အေျခစိုက္ ထုိင္းေလတပ္စခန္းဌာနခ်ဳပ္ဟာ ထိုင္းေလေၾကာင္း စစ္ဆင္ေရးအားလံုးကို ဒီတိုက္ပြဲစဥ္အတြင္း ဦးစီးခဲ့ပါတယ္။ အင္မတန္လည္း ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။
ေဖေဖာ္ဝါရီ (၁ဝ) ရက္နဲ႔ (၁၂)ရက္ၾကားမွာ ထိုင္းတိုက္ေလယာဥ္ေတြ အႀကိမ္(၇ဝ) စစ္ထြက္ ခဲ့ပါတယ္။ တာခ်ီလိတ္ေဂါက္ကြင္းမွာခ်ထားတဲ့ နအဖအေျမာက္တပ္ကို ထိုင္းေလတပ္ အက္ဖ္ -၅ (၄)စီးက ေလဆာ ပဲ့ထိန္းဗံုးေတြနဲ႔ တိုက္ခဲ့တယ္။ တစီးက အစၥေရးနည္းပညာနဲ႔ ေလဆာ လမ္းၫႊန္ေပးၿပီး က်န္တဲ့သံုးစီးက ဗံုးႀကဲတာျဖစ္တယ္။ နအဖေလယာဥ္ပစ္ အေျမာက္က နည္းနည္းပါးပါးပဲ ျပန္ပစ္ႏိုင္ၿပီး ထိုင္းေလယာဥ္ ေတြကိုလည္း မထိခဲ့ပါဘူး။ ဒီတိုက္ခိုက္မႈအတြင္း ဗမာစစ္သား အနည္းဆံုး (၁) ဒါဇင္ေလာက္က်ၿပီး အနည္းဆံုး အရပ္သား (၅) ေယာက္ေသ (၁၀) ေယာက္ေလာက္ ဒဏ္ရာရခဲ့တယ္လို႔သိရတယ္။
ဗမာေလတပ္ကေတာ့ ဒီစစ္ပြဲအတြင္း အၿမီးေတာင္မေတြ႔ရပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက နအဖဆီမွာ အမ္အိုင္ဂ်ီ-၂၁ ကို တုထားတဲ့ တ႐ုတ္လုပ္ အက္ဖ္-၇ တိုက္ေလယာဥ္အုပ္တအုပ္ စစ္ဆင္ေရးမွာ ပါခဲ့တယ္လို႔ တရားဝင္ ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ တပ္မေတာ္(ေလ)မွာရွိတဲ့ အက္ဖ္-၇ ေလယာဥ္အုပ္ သံုးအုပ္စလံုး အစင္း (၃ဝ)ေက်ာ္ကို နအဖ က တိုက္ပြဲဝင္ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီ အက္ဖ္-၇ ေတြကို အစၥေရးနည္းပညာနဲ႔ အဆင့္ျမႇင့္ထား ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ဒီထဲက (၆) စင္းပဲ ပ်ံလို႔ရၿပီး က်ဳိင္းတံုကြင္းကို ေရာက္လာပါတယ္။

တာခ်ီလိတ္/မယ္ဆိုင္ဟာ က်ဳိင္းတံုေတာင္ဘက္ ကီလိုမီတာ (၁၅ဝ) ေလာက္ေဝးၿပီး အက္ဖ္-၇ မွာ လက္နက္ခဲယမ္း အျပည့္ တပ္ဆင္လိုက္ရင္ ပ်ံႏိုင္တဲ့ခရီးတာရဲ႕ နယ္ကုန္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ထိုင္းေလတပ္က အက္ဖ္-၅ ေတြ ဗမာျပည္ထဲက ပစ္မွတ္ေတြကို တိုက္တဲ့အခါ ဒီဗမာေလတပ္ အက္ဖ္-၇ ေတြ တစီးမွ ေပၚမလာပါဘူး။ နအဖ ေလတပ္မွာ က်န္တဲ့တျခားေလယာဥ္ေတြ၊ ရဟတ္ယာဥ္ေတြကလည္း အဆင့္နိမ့္ၿပီး တဝက္ေလာက္ဘဲ ပ်ံသန္းတိုက္ပြဲဝင္ႏိုင္တဲ့ အေျခ အေနရွိပါတယ္။ အမ္အိုင္ဂ်ီ-၁၉ ကို လိုက္တုထားတဲ့ တ႐ုတ္လုပ္ ေအ-၅ အမ္ ေတြကေတာ့ အက္ဖ္-၇ ထက္ေတာင္ စြမ္းေဆာင္ရည္ပိုညံ့ပါတယ္။ အေျခခံ အားျဖင့္ ေျပာရရင္ နအဖမွာ အဲဒီတုန္းက ေလာက္ေလာက္လားလားေလတပ္ မရွိပါဘူး။

ဗမာေလေၾကာင္းကာကြယ္ေရးကလည္း ထိုင္းတိုက္ေလယာဥ္ေတြ လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္ေနတာကို တားဆီး ႏိုင္စြမ္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ ၁၉၉၈ ခုတုန္းက ဘူလ္ေဂးရီးယားကဝယ္ထားတဲ့ အက္စ္ေအ-၁၆ ဂ်င္းမ္လက္/ အစ္ဂလာ အိုင္အီး ပခံုးထမ္း ေလယာဥ္ပစ္ဒံုးက်ည္ အလက္ (၁ဝဝ)ေက်ာ္ ရွိေနေပမယ့္ အခုစစ္ပြဲမွာ မသံုးခဲ့ပါဘူး။

ႏွစ္ဖက္စလံုးက တပ္ကူေတြ ထပ္အားျဖည့္ၾကေပမယ့္ မယ္ဆိုင္တိုက္ပြဲဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးၿပီး ေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ နယ္စပ္အေျခအေနကေတာ့ ဆက္လက္တင္းမာေနခဲ့ၿပီး ေမ (၁ဝ)ရက္မွာ ရွမ္းျပည္ ေက်ာက္ခက္ေဒသကို ဒီအက္ဖ္-၁၆ ေတြက တိုက္ခိုက္ခဲ့ေသးတယ္။ နအဖက သင့္ေတာ္သလို လက္တံု႔ျပန္မယ္လို႔ ကန္႔ကြက္ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ေပမယ့္ ဘာစစ္ေရး (ေလ ေၾကာင္းအပါအဝင္) မွ မလႈပ္ရွား ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ထိုင္း ဘက္ကလဲ ေနာက္ထပ္ ေလ ေၾကာင္းတိုက္ခိုက္မႈေတြ မလုပ္ေတာ့ဘဲ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးမႈ ေတြ ဆက္လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီ့ ေနာက္ သက္ဆင္အစိုးရ တက္လာေတာ့ တင္းမာမႈေတြ ေလ်ာ့ပါးေအာင္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။

ထိုင္းဘက္ကသတင္းအရ ထိုင္းရိန္းဂ်ား တပ္ေတြေၾကာင့္တင္ ဗမာစစ္သား (၈ဝ)အထိ က်ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တိုက္ပြဲစဥ္တခုလံုးမွာ ထိုင္းဘက္က တေယာက္က်ၿပီး (၃၇) ေယာက္ ဒဏ္ရာရခဲ့ပါတယ္။ ထိုင္းရြာသား (၃) ေယာက္လည္း ေသၿပီး (၇)ေယာက္ ဒဏ္ရာရခဲ့တယ္။ မယ္ဆိုင္ၿမိဳ႕က အမ်ဳိးသမီး (၂) ဦးလည္း ဗမာအေျမာက္ေတြ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ေသသြားတယ္လို႔ ထိုင္းဘက္က တရားဝင္ထုတ္ျပန္ ပါတယ္။ ထိုင္းဘက္က ေျမျပင္တိုက္ပြဲဦးစီးခဲ့တဲ့ အမွတ္ (၃) ျမင္းစီးတပ္ရင္းက ဗိုလ္ႀကီးဆြန္ခန္နီလ္ဖန္ အေျပာအရ ဗမာစစ္သား (၁ဝဝ)နီးပါး က်ခဲ့ တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ နယ္ျခားစခန္း အမွတ္ (၉၆၃၁) ကို ျပန္သိမ္းရခ်ိန္မွာေတာ့ နအဖစစ္သား (၃) ေလာင္းပဲ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ က်န္တဲ့ အေလာင္းေတြကိုေတာ့ ဗမာျပည္ဘက္ ျပန္ဆြဲ သြားတယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။

(အခုျပဳတ္သြားၿပီျဖစ္တဲ့) နအဖ ေထာက္လွမ္းေရး အရာရွိႀကီး ဗိုလ္မႉးႀကီးေက်ာ္သိန္းကေတာ့ နအဖ တပ္ဘက္က (၁၂) ေယာက္က်ၿပီး (၁၅)ေယာက္ ဒဏ္ ရာရတယ္လို႔ အတည္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြက ထိုင္းတပ္နဲ႔တိုက္လို႔ထိတာ မဟုတ္ဘဲ ရွမ္းသူပုန္ေတြနဲ႔ တိုက္ရင္းထိတာလို႔ ဆိုပါတယ္။

ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီတိုက္ပြဲအရွိန္ေၾကာင့္ ေသြးပ်က္သြားတဲ့ နအဖတပ္ဟာ ၂ဝဝ၂ ခု ဇြန္လမွာ ထုိင္းတပ္ေတြနဲ႔ စစ္ထပ္ျဖစ္တဲ့အခါ နအဖတပ္ရင္း တရင္းဟာ လံုးဝမတိုက္ဘဲ ထြက္ေျပးတဲ့ အတြက္ တရင္းလံုးကို ေသဒဏ္ေပးလိုက္ေၾကာင္း အတည္မျပဳႏိုင္တဲ့ သတင္းေတြ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီစစ္ပြဲရဲ႕ရလဒ္အျဖစ္ နအဖဟာ ၂ဝဝ၁ ဇြန္လမွာ ႐ုရွႏိုင္ငံက ေဒၚလာသန္း (၁၃ဝ)ဖိုး အမ္အိုင္ ဂ်ီ-၂၉ (၁ဝ)စီး ေအာ္ဒါမွာခဲ့ပါတယ္ (တန္ဖိုး ၃ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းကို လက္ငင္းေငြေခ်ၿပီး က်န္တာကို ဆယ္ႏွစ္ အတြင္း အၿပီးေခ်ရမွာျဖစ္ပါတယ္)။ ဗမာေလတပ္အတြက္ဝယ္တဲ့ အမ္အိုင္ဂ်ီ-၂၉ ေတြဟာ ၁၉၈ဝ ခုႏွစ္မ်ား ေႏွာင္းပိုင္းက တည္ေဆာက္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး မူလတုန္းက အီရတ္နဲ႔ ဆီးရီးယားႏိုင္ငံေတြအတြက္ ထုတ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အစီး (၇ဝ) ထဲကျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီႏိုင္ငံေတြကို မေရာင္း ျဖစ္လို႔ ႐ုရွႏိုင္ငံ လူခိုဗစ္စီစက္႐ံုမွာပဲ ဂိုေဒါင္ထဲ ေအာင္းေနခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာေလတပ္ရဲ႕ အစဥ္အလာေတြ လည္ပတ္ပံုေတြအရၾကည့္ရင္ ဒီအမ္အိုင္ဂ်ီ-၂၉ ေတြဟာ ထိုင္းေလတပ္ရဲ႕ သာလြန္မႈကို ဘယ္ေလာက္ ေခ်ဖ်က္ႏိုင္မယ္ ဆိုတာလည္း မေရရာလွပါဘူး။

၂ဝဝ၂ ခုႏွစ္စပိုင္းမွာ ဗမာေလတပ္က ေလယာဥ္မႉးေတြ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ တပ္ကထြက္ၾကတဲ့ သတင္းေတြ ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ အဓိကအေၾကာင္းရင္းကေတာ့ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကေပးတဲ့ ေလယာဥ္ေတြ (အက္ဖ္-၇ နဲ႔ ေအ-၅ ေတြ)၊ စက္ပစၥည္းကိရိယာေတြ အရည္အေသြးညံ့ဖ်င္းလွတာ ေၾကာင့္ ေလယာဥ္ေတြ အမ်ားစုဟာ မပ်ံႏိုင္ျဖစ္ၿပီး တခ်ိန္လံုး ေလယာဥ္႐ံုထဲက မထြက္ႏိုင္ ျဖစ္ေနလို႔ စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး တပ္ထြက္ ကုန္ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဗမာ့ေလတပ္စခန္းေတြမွာ ဒီေလယာဥ္ေတြ ထိန္းသိမ္းျပဳျပင္ေရးအတြက္ တြဲဖက္ေပးထားတဲ့ တ႐ုတ္ပညာရွင္ေတြ နည္းျပ ဆရာေတြကလည္း ေမာက္မာလွၿပီး ဆက္ဆံေရး ႐ိုင္းျပတာကလည္း မေက်နပ္မႈေတြကို ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဗမာေလယာဥ္မႉးတခ်ဳိ႕ကဆိုရင္ တ႐ုတ္ေတြဟာ သင္ၾကားျပသကူညီေပးဖို႔ထက္ ဗမာေလတပ္ကို သူလွ်ဳိလုပ္ေထာက္လွမ္းဖို႔ အဓိကထားတယ္လို႔ေတာင္ စြပ္စြဲၾကပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ အခုလိုေလတပ္အရာရွိေတြ တပ္ထြက္ၾကတဲ့ ေနာက္အေၾကာင္းတခုက အမ္အိုင္ဂ်ီ-၂၉ ေတြ ဝယ္တာကို မေက်နပ္တာလည္း ပါပါတယ္။ တပ္မေတာ္(ေလ)က ထိပ္တန္းအရာရွိ အမ်ားစုဟာ ႐ုရွႏိုင္ငံက အမ္အိုင္ဂ်ီ-၂၉ ေတြဝယ္တာကို ဆန္႔က်င္ၾကပါတယ္။ သူတို႔က ပို အဆင့္ျမင့္တဲ့ ျပင္သစ္လုပ္ မီးရတ္ဂ်္ ၂ဝဝဝ သို႔မဟုတ္ ကမၻာ့နံပတ္(၁) တိုက္ေလယာဥ္ျဖစ္တဲ့ ႐ုရွလုပ္ အက္စ္ယူ-၂၇ ေတြကို လိုခ်င္ၾကပါတယ္။ ဒီကိစၥေၾကာင့္ မိတၳီလာေလတပ္စခန္း ဌာန ခ်ဳပ္မႉးနဲ႔ အထက္က နအဖထိပ္သီးေတြ အျပင္းအထန္ စကားမ်ားခဲ့ပါတယ္။

မိတၳီလာေလတပ္မႉးအျမင္မွာ ဒီအမ္အိုင္ဂ်ီ-၂၉ ေတြဟာ သူ႔စြမ္းေဆာင္ရည္နဲ႔ မကာမိေလာက္ေအာင္ ေစ်းႀကီး လြန္းတယ္ (ဝါ) မတန္ဘူး၊ အီရတ္ႏိုင္ငံအတြက္ ရည္ရြယ္ ထုတ္လုပ္ခဲ့တာျဖစ္လို႔ ဂိုေဒါင္ထဲ (၁ဝ)ႏွစ္ေလာက္ ေလ ေနခဲ့ၿပီးၿပီ၊ တိုက္ေဆြးျဖစ္ေနၿပီ၊ ထိုင္းေလတပ္ အက္ဖ္ -၁၆ ေတြကို မယွဥ္ႏိုင္ဘူးလို႔ တင္ျပခဲ့ပါတယ္။ အခုလို အႀကံဉာဏ္ေကာင္းေတြ ေပးတဲ့အတြက္ နအဖဟာ မိတၳီလာေလတပ္စခန္းမႉးကို ရာထူးျဖဳတ္၊ အဆင့္ခ်ၿပီး ျမစ္ႀကီးနားေလတပ္စခန္းကို ေျပာင္းပစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ တပ္မႉးကလည္း တပ္က ထြက္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ နအဖက သူ႔ကိုျပန္ေခ်ာ့တဲ့ အေနနဲ႔ ဦးပိုင္ လီမိတက္မွာ ျမက္ျမက္ကေလးစားရတဲ့ ရာထူးေနရာတခု ေပးခဲ့ပါတယ္။

ေယဘုယ်ေျပာရရင္ ဗမာ့ေလတပ္မွာ ေလယာဥ္ အလြန္ဆံုး (၁ဝ)ရာခိုင္ႏႈန္းက (၂ဝ) ရာခိုင္ ႏႈန္းပဲ “ပ်ံသန္းႏိုင္” တဲ့ အဆင့္ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ တိုက္ပြဲဝင္ႏိုင္တဲ့အဆင့္ကို ေျပာတာမဟုတ္ဘဲ ပ်ံ႐ံုပ်ံႏိုင္တာကို ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ အသစ္ေရာက္လာတဲ့ အမ္အိုင္ဂ်ီ-၂၉ ေတြဟာ အရင္ ဗမာ့တိုက္ေလယာဥ္ေတြ ထက္ေတာ့ အဆင့္ျမင့္ေပမယ့္ ေျမျပင္အေထာက္အကူကို အႀကီး အက်ယ္အားထားရပါတယ္။ ေျမျပင္ ထိန္းသိမ္းႀကံ့ခုိင္မႈ မေကာင္းရင္ ထိထိေရာက္ေရာက္ တိုက္ပြဲဝင္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဗမာ နအဖနဲ႔ ဗမာစစ္တပ္ရဲ႕ ထံုးတမ္းစဥ္လာ ညံ့ဖ်င္း လေဘာ္က်မႈဟာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ ပစၥည္းျဖစ္ပေစ သံုးမရေအာင္ ျဖစ္သြားေစမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
စစ္တပ္အလုပ္ စစ္တပ္မလုပ္တဲ့ စစ္လက္ဝါးႀကီးအုပ္ အေျခခံဥပေဒကို ဇြတ္အတင္းအတည္ျပဳ ခ်မွတ္ လိုက္ရင္ေတာ့ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ဟာ ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ ပခံုးခ်င္းမယွဥ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ ေက်ာက္ေခတ္ စစ္တပ္ ဘဝမွာပဲ ဂုဏ္သိကၡာမဲ့မဲ့၊ ဝမ္းမဝ ခါးမလွနဲ႔ စုတ္ျပတ္စြာ ဆက္လက္ ေက်ာက္ခ်ေနမွာ ေျမႀကီး လက္ခတ္မလြဲျဖစ္ပါတယ္။ ။

ကိုးကားအၫႊန္း။ ။ www.acig.org

ဒို႔ေခတ္ကို ေရာက္ကိုေရာက္ရလိမ့္မယ္

၂ဝဝ၇ စက္တင္ဘာလ၌ ျမန္မာျပည္သူတုိ႔ ေနာက္တဖန္အံုႂကြခ်ိန္တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို က်ေနာ္ တို႔ ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ ေတြ႔ျမင္လိုက္ရသည္။ သူမကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္၏ အင္းယားကန္နေဘးမွ အက်ယ္ ခ်ဳပ္က်ခံေနရေသာ ေနအိမ္ျခံတံခါးဝ၌ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ ေတြ႔လိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သူမကိုၾကည့္ရ သည္မွာ ပိန္လွီလွသည္။ ျပည္သူလူထုမ်ားကား သူမေနအိမ္ေဘးမွ ျဖတ္သြားႏိုင္႐ံုေလာက္၊ သူမ၏ စႏၵယားလက္သံကို ၾကားလိုက္ရ၍ စိတ္ေအးသြားႏိုင္႐ံုေလာက္အတြက္ လမ္းပိတ္ဆို႔တားဆီးစစ္ေဆးမႈ မ်ားကို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ၾကသည္။ သူမသည္ ျခံျပင္မွ လူသံသူသံမ်ားကို အိပ္ရာထဲလွဲရင္း ေစာင့္ နားေထာင္ေနတတ္သည္၊ မိမိ၏ႏွလံုးခုန္သံကိုလည္း အိပ္ရာထဲလွဲရင္း နားေထာင္ေနတတ္သည္ဟု က်ေနာ့္ကို ျပန္ေျပာျပခဲ့ဖူးသည္။ “က်မ ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ပက္လက္လွန္အိပ္ရင္ အသက္႐ွဴ ရတာ ခက္လာတယ္” ဟု သူမကေျပာဖူးသည္။

ထိုသို႔ေျပာခဲ့သည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ကျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က သူမအိမ္ထဲ ခိုးဝင္ရသည္မွာ ျမန္မာ့ယူဂ်ီ ေလာက၏ အစြမ္းကုန္ကြၽမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္မႈ လိုအပ္ခဲ့သည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ အေဖာ္႐ုပ္ရွင္႐ိုက္သမား ေဒးဗစ္ မန္႐ိုကို သူမ၏ လက္ေထာက္ ကိုဝင္းထိန္က ႀကိဳခဲ့သည္။ ကိုဝင္းထိန္မွာ အက်ဥ္းေထာင္တြင္း ေျခာက္ႏွစ္ က်ခံခဲ့ဖူးၿပီး ငါးႏွစ္ကို တဦးတည္းတိုက္ပိတ္ခံ ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည္။ ထိုသို႔ၾကံဳခဲ့ရေသာ္ျငား သူ၏မ်က္ႏွာမွာ ၾကည္လင္ေနၿပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရာ၌လည္း ေႏြးေထြးေနသည္။ သူက က်ေနာ္တို႔ကို အိမ္ထဲေခၚသြား သည္။ တခ်ိန္က ခန္႔ညားထယ္ဝါခဲ့ေသာအိမ္ႀကီးမွာ ယခု အေျခအေနမေကာင္းေတာ့သည့္ ေခတ္ကာလ ကို ျပေနသည္။ ျခံဝင္းအတြင္း အုန္းပင္မ်ား ဖ႐ိုဖရဲေပါက္ေရာက္ေနသည္မွာ အင္းယားကန္ေရစပ္အထိ၊ သံဆူးႀကိဳးတန္းအထိ ျဖစ္သည္။ ဤသံဆူးႀကိဳးက ဤအိမ္သည္ ၁၉၉ဝ ခုတြင္ ေရြးေကာက္ပြဲကို တခဲနက္ အႏိုင္ရခဲ့သည့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီး၏ အက်ဥ္းေထာင္ျဖစ္ေၾကာင္း သတိရေစသည္။ ၁၉၉ဝ ခု၏ ဒီမိုကေရစီ ဇာတ္ဝင္ခန္းမွာ ကို႔ယို႔ကားယားယူနီေဖာင္းမ်ားဝတ္ထားသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားမွ ျပည္ဖံုးကားခ်ပစ္ျခင္းကို ခံခဲ့ ရေလသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ပိုးထမီဝတ္ထားၿပီး ဆံေကသာ၌ သစ္ခြပန္း ထိုးထားသည္။ သူမသည္ ထူးျခား ထင္းလင္းစြာ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိၿပီး သူမ၏ တည္ၾကည္ခ်ိန္မ်က္ႏွာက သူမ၏စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားခရီး စဥ္ကို ေလွ်ာက္လွမ္းေစေသာပိုင္းျဖတ္မႈကို ျပသေနသည္။

က်ေနာ္တို႔က သူမ တခါမွမမွတ္မိသည့္ဖခင္ျဖစ္သူ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ခံရေသာ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲဝင္သမား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ နံရံျပည့္႐ုပ္ပံုႀကီး အရွိန္အဝါလႊမ္းမိုးေနသည့္အခန္းထဲ ထိုင္ခဲ့ ၾကသည္။

“က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္လိုေခၚရမလဲ” ဟု က်ေနာ္ကစေမးလိုက္သည္။

“နာမည္ကို အစအဆံုးေခၚဖို႔ခက္ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြေခၚသလို စု လို႔ဘဲ ေခၚေပါ့၊”

“စစ္အစိုးရကေတာ့ အျမဲဘဲေျပာေနတယ္ဗ်ာ၊ မစုရဲ႕အခန္းက႑ ၿပီးသြားၿပီတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ကဲ... အခုဒီမွာ၊ ဘယ္လိုမွ မၿပီးေသးဘူး။ အဲဒါ ဘယ္လုိလဲမစုေရ။”

“အဲဒါက ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဗမာျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီအခန္းက မၿပီးေသးလို႔ဘဲေပါ့၊... [လမ္းမေတြေပၚက] လူေတြ၊ ဒီမိုကေရစီအတြက္ ဆက္လုပ္ေနၾကတဲ့လူေတြ၊ ေထာင္ထဲေရာက္ဖူးတဲ့လူေတြ၊ ဒီလူေတြရဲ႕သတၱိ ကိုၾကည့္။ အခ်ိန္မေရြး ေထာင္ထဲျပန္ေရာက္ဖို႔မ်ားတယ္ဆိုတာကို သိရက္နဲ႔ သူတို႔ လက္မေလွ်ာ့ၾကဘူး ရွင့္။”

“ဒါေပမဲ့လဲ မစုရယ္၊ မစုတို႔ကို ထိပ္တိုက္ဆိုင္ထားတဲ့ ဘီလူးသဘက္အာဏာဆီကေန မစုတို႔ မဲပံုးမွာ ႏိုင္ထားတဲ့အာဏာကို ဘယ္လိုလုပ္ျပန္ရႏိုင္မလဲ။”

“ဗုဒၶြဘာသာမွာ ေအာင္ျမင္ထေျမာက္ရာ အေၾကာင္းေလးပါးဆိုတာကို က်မတို႔ သင္ခဲ့ရတယ္။ ပထမ တခ်က္က ေအာင္ခ်င္တဲ့ဆႏၵ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မွန္ကန္တဲ့အျမင္၊ ဇြဲလံု႔လ၊ အဲဒီေနာက္ ဉာဏ္ပညာ ...”
“ဒါေပမဲ့ ဟိုဘက္မွာက ေသနတ္ေတြရွိတယ္ေလ မစုရဲ႕။”

“ဟုတ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ စစ္ေရးနည္းလမ္းနဲ႔ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းဖို႔ဆိုတာ တေန႔တျခား ပိုလို႔ပိုလို႔ ခက္ခဲ လာေနတယ္ရွင့္။ အခု အဲဒီနည္းကို လက္မခံၾကေတာ့ဘူး။”

က်ေနာ္တို႔က ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ႏိုင္ငံျခားစီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ ခရီးသြားကုမၸဏီမ်ား လာေရာက္ ရန္ ဆႏၵျပင္းေနမႈႏွင့္ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားရွိ “မိတ္ေဆြမ်ား”၏ ေၾကာင္သူေတာ္က်မႈ အေၾကာင္းမ်ား ေဆြးေႏြး ၾကသည္။ “ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံကဲ့သို႔ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ ဆက္ဆံမႈမ်ားမွတဆင့္ ျမန္မာ ျပည္သူတို႔သည္ ဒီမိုကေရစီအေျခခံမူမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ အေတြ႔အၾကံဳ ရလာလိမ့္မည္” ဟုဆိုထားေသာ ၿဗိတိသွ်ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး႐ံုး သတင္း ထုတ္ျပန္ခ်က္ကို သူမအား က်ေနာ္ဖတ္ျပခဲ့သည္။

“နည္းနည္းေလးမွမျဖစ္ႏိုင္ဘူး” ဟု သူမကတုန္႔ျပန္သည္။ “ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈအသစ္ေတြက ေရေပၚဆီလက္တဆုပ္စာကိုဘဲ ပိုခ်မ္းသာသထက္ခ်မ္းသာေစတယ္။ တျပည္လံုးမွာ အဓမၼလုပ္အားေပး ေတြျဖစ္ေနတယ္၊ အဲဒီစီမံကိန္းအေတာ္မ်ားမ်ားက ကမၻာလွည့္ခရီးသည္လုပ္ငန္းအတြက္ ရည္ရြယ္ထားၿပီး ကေလးလုပ္အားနဲ႔ လုပ္ေနတာဘဲ။”

“က်ေနာ္နဲ႔ စကားေျပာခဲ့ဖူးတဲ့လူေတြကေတာ့ မစုကို သူေတာ္စင္တေယာက္လို၊ တန္ခိုးရွင္လို ယူဆေနၾက တယ္ဗ်။”
“က်မ သူေတာ္စင္တန္ခိုးရွင္မဟုတ္ပါဘူးရွင္၊ အဲဒါကို ကမၻာကသိေအာင္ေျပာျပေပးပါ။”

“ဒါျဖင့္ မစုရဲ႕ မေကာင္းမႈအရည္အခ်င္းေတြက ဘာေတြလဲ။”

“အဲ၊ က်မကစိတ္တိုတတ္တယ္။”

“မစုစႏၵယားက ဘာျဖစ္သြားတာလဲ။”

“ႀကိဳးျပတ္သြားတံုးကကို ေျပာတာလား။ ဒီကရာသီဥတုမ်ဳိးမွာ စႏၵယားေတြက တျဖည္းျဖည္းပ်က္စီးလာ တတ္တယ္ေလ၊ တခ်ဳိ႕ခလုတ္ေတြကလဲ ကပ္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မက ေျခနင္းခလုတ္ကို ေဆာင့္နင္းေတာ့ ႀကိဳးတေခ်ာင္းက ျပတ္သြားတယ္ေပါ့။”

“မစု လြတ္ထြက္သြားတယ္ေပါ့ေနာ္၊... ေပါက္ကြဲသြားတယ္ေပါ့၊ ဟုတ္လား။”

“ဟုတ္ကဲ့။”

“ဟား၊ ဒါ တကယ့္ကိုစိတ္လႈပ္ရွားစရာျမင္ကြင္းဘဲဗ်ာ။ ဒီအိမ္ႀကီးထဲမွာ မစုကတေယာက္တည္း၊ ေဒါသ တအားထြက္လာေတာ့ စႏၵယားကို ထုထည့္လုိက္တယ္ေပါ့။”

“က်မေျပာတယ္ေလ၊ က်မက စိတ္တိုတတ္တယ္လို႔။”

“ကိုယ့္ကို ရန္ဘက္အင္အားစုက ဝိုင္းပိတ္ဆို႔ထားတယ္၊ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကိုယ့္မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အဆက္ျဖတ္ခံေနရတယ္၊ အဲသလိုအေျခအေနမွာ မစုအေနနဲ႔ တကယ့္ကိုေၾကာက္လန္႔တုန္လႈပ္လာမိတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးလား။”

“ဟင့္အင္း၊ မရွိခဲ့ဘူးရွင့္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ က်မကိုဝုိင္းပိတ္ထားတဲ့ အေစာင့္ေတြကို ရန္ဘက္လို႔ သေဘာမွ မထားတာဘဲ။ ေၾကာက္တယ္ဆိုတာ ရန္လိုမႈကေန ေပၚလာတာေလ၊ က်မက သူတို႔အေပၚ ရန္လိုတာမွမရွိဘဲ။”
“ဒါေပမဲ့ အဲဒါက ဆိုးဝါးလွတဲ့ အထီးက်န္မႈကိုေရာ မျဖစ္ေစဘူးလားဗ် ... ။”

“ေၾသာ၊ က်မက တရားထိုင္တယ္ေလ၊ ေရဒီယိုလည္းရွိတယ္။... အထီးက်န္တယ္ဆိုတာ အတြင္းစိတ္ထဲက လာတာရွင့္၊ သိတယ္မဟုတ္လား။ လြတ္လပ္ေနတဲ့လူေတြ၊ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးေတြမွာေနတဲ့လူေတြလဲ အထီးက်န္တာကို ခံစားရတာဘဲ၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒါ အတြင္းစိတ္ကေနလာလို႔ေပါ့။”

“မစုအေနနဲ႔ လုပ္ဖို႔ရွိတဲ့ ေပ်ာ္စရာ ၾကည္ႏူးစရာ အေသးအမႊားေလးေတြ ဘာေတြရွိလဲ။”

“က်မကေတာ့ ဘီဘီစီ စာအုပ္စင္က႑က စာအုပ္ေကာင္းေကာင္းတအုပ္ ဖတ္ျပေပးဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ တရားထုိင္တာလဲ ပါတာေပါ့ေနာ္။... က်မ ေလ့က်င့္ခန္းေတြေတာ့ သိပ္ႀကီးမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ က်မကိုယ္၌က အားကစား တအားလိုက္စားတဲ့အက်င့္ တခါမွ မရွိခဲ့ဖူးဘူးေလ။”

“ေၾကာက္ရြံ႔မႈကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ဖို႔ အားထုတ္ခဲ့ရတဲ့အခါမ်ား ရွိခဲ့ဖူးသလား။”

“ရွိတာေပါ့။ က်မ ငယ္ငယ္တံုးက ဒီအိမ္ႀကီးထဲမွာေနာ။ အေမွာင္ထဲေလွ်ာက္သြားၿပီး သရဲတေစၧေတြ ရွိႏိုင္ မယ့္ ေနရာအားလံုးကို လိုက္ၾကည့္တယ္... ဘာသရဲမွ မေတြ႔ခဲ့ဘူး။”

က်ေနာ္ သူမႏွင့္ေတြ႔ဆံုခဲ့ၿပီးေနာက္ ႏွစ္ကာလအခ်ဳိ႕ၾကာသည့္တုိင္ေအာင္ သူမေပးထားသည့္ ဖံုးနံပတ္ကို ဆက္ၾကည့္ခဲ့သည္။ ဖံုးေခၚသံျမည္ၿပီးေနာက္ လိုင္းေသေသသြားသည္။ တေန႔တြင္မူ ဖံုးရသြားခဲ့သည္။

“စာအုပ္ေတြပို႔ေပးတာ သိပ္ေက်းဇူးတင္တာဘဲ” ဟုသူမကေျပာသည္။ “စာအုပ္ေတြ အစံုျပန္ဖတ္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာစရာဘဲရွင္။” (က်ေနာ္က သူမထံသို႔ သူမအႀကိဳက္စာေရးဆရာ တီအက္စ္အီးလီးေယာ့ စာေပါင္းခ်ဳပ္ႏွင့္ ေယာနသံကိုး ေရးသည့္ ႏိုင္ငံေရးမီး႐ွဴးမီးပန္းစာအုပ္ ‘ခြဲၾကေဝၾကပံုမ်ားကေတာ့’ တို႔ကို ပို႔ေပးခဲ့သည္။) သူမအိမ္အျပင္ ဘက္တြင္ ဘာျဖစ္ေနသည္ကို က်ေနာ္ေမးၾကည့္ခဲ့သည္။ “ေၾသာ္၊ လမ္းကို ပိတ္ထားတယ္ေလ၊ [စစ္တပ္က] တလမ္းလံုး အျပည့္ဘဲေပါ့... ”

“ဆိုးဝါးလွတဲ့ လိပ္ခဲတင္းလင္းအေျခအေနထဲ မစု ပိတ္မိေနႏိုင္တာကို မစိုးရိမ္မိဘူးလား။”
“က်မ အဲဒီအသံုးအႏႈံးကို လံုးလံုးမႀကိဳက္ဘူး” သူမက အသံခတ္မာမာႏွင့္ ျပန္ေျဖသည္။ “လူထုေတြက လမ္းေတြေပၚ ထြက္လာတယ္။ အဲဒါ လိပ္ခဲတင္းလင္းမဟုတ္ဘူး။ တိုင္းရင္းသားေတြ၊ ကရင္ေတြကလည္း ျပန္တုိက္ေနၾကတယ္။ အဲဒါ အပ္ကြက္မဟုတ္ဘူး။ လူထုဘဝေတြထဲမွာ အံတုမႈ အာခံမႈ ေန႔တိုင္း ေန႔တိုင္း ရွိေနတယ္။ အေပၚယံမ်က္ႏွာျပင္မွာ အရာရာၿငိမ္သက္ေနပံုရေနတာေတာင္ ေအာက္ထဲမွာ လႈပ္ရွားမႈ အျမဲရွိေနတယ္ဆိုတာ ရွင္သိတယ္ မဟုတ္လား။ အခုက ေရခဲေနတဲ့အိုင္နဲ႔တူတယ္၊ ေရခဲ ေအာက္က အိုင္ထဲမွာ က်မတို႔ တထစ္ခ်င္း တထစ္ခ်င္း ေရွ႕တိုးေနတယ္။”

“အတိအက် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”

“က်မဆိုလိုတာက စစ္အစိုးရမွာ ႐ုပ္ပိုင္းစြမ္းအား ဘယ္ေလာက္ဘဲႀကီးႀကီး၊ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ျပည္သူ လူထုကို တားဆီိးႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ လြတ္လပ္ေရးကို တားဆီးႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ က်မတို႔ေခတ္ကို ေရာက္ကို ေရာက္ရလိမ့္မယ္။”

၂ဝဝ၇ ေအာက္တိုဘာ ၄ ရက္ထုတ္ New Statesman မဂၢဇင္းမွ ၾသစေၾတးလ်ႏိုင္ငံသား သတင္းေထာက္ ဂြၽန္ပင္လ္ဂ်ာ၏ ေဆာင္းပါးကို ဘာသာျပန္သည္။

ဂါမဏိ

ကမၻာတခု အိပ္မက္တခု တကယ္ျဖစ္ေစဖို႔

ဂါမဏိ

“ ကမၻာတခု အိပ္မက္တခု ” ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္နဲ႔ အိုလံပစ္ပြဲေတာ္က်င္းပဖို႔ တႏွစ္တိတိအလို ၂၀၀၇ ခု ၾသဂုတ္ (၈) ရက္ ည ၈ နာရီ ၈ မိနစ္ဆုိတဲ့ မဂၤလာအခ်ိန္မွာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံပီကင္းၿမိဳ႕ ေတာ္ရဲ႕ တိန္အန္မင္ရင္ျပင္မွာ အိုလံပစ္အႀကိဳ တႏွစ္လိုအခမ္းအနားကိုက်င္းပခဲ့တယ္။ ေမာ္စီတံုးဓာတ္ပံုႀကီး ခ်ိတ္ဆြဲ ထားတဲ့ ေကာင္းကင္ ဘံုၿငိမ္းခ်မ္းေရးမုခ္ဦးကို အခမ္းအနားအတြက္ ေရႊ ေရာင္နဲ႔အနီေရာင္မီးေတြ ထြန္းထားၿပီး အကအခုန္ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ နာမည္ေက်ာ္အဆိုေတာ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ မီး႐ွဴးမီးပန္းေတြ ပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။

လာမယ့္ ၂၀၀၈ အိုလံပစ္ပြဲဟာ အာဏာရတ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြအတြက္ သူတို႔ႏိုင္ငံကို ဂုဏ္တင္ဖို႔ အခြင့္ အလမ္း ျဖစ္ေပမဲ့ တကမၻာလံုးက လူ႔အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူေတြကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္၀မ္းသာစရာ ပြဲလမ္း သဘင္ အျဖစ္ မယူဆၾကပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီတႏွစ္အႀကိဳသမယမွာ ဆႏၵျပပြဲေတြကို တခဲနက္စတင္ခဲ့ ၾကပါတယ္။

မဟာတံတုိင္းႀကီးေပၚမွာ တိဘက္လြတ္လပ္ေရးေထာက္ခံသူ (၆) ဦးက “ ကမၻာတခု အိပ္မက္ တခု တိဘက္လြတ္လပ္ေရး ခ်က္ခ်င္းေပး ၂၀၀၈ ” ဆိုတဲ့ နဖူးစည္းစာတမ္းကို ခ်ိတ္ဆြဲခဲ့တယ္။ ပီကင္းအိုလံပစ္ ဦးစီးေကာ္မတီ႐ံုး၀င္းအျပင္မွာ နယ္စည္းမျခားသတင္းေထာက္မ်ားအဖြဲ႔က အရာရွိေတြက အက်ဥ္းခံ တ႐ုတ္ သတင္းေထာက္ေတြလႊတ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တ႐ုတ္ပုလိပ္ကလဲ အဲဒီမွာသတင္း ယူေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသတင္းေထာက္ တဖြဲ႔ကို ဖမ္းလိုက္ေသးတယ္။ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူ တခ်ဳိ႕ကလဲ ျမန္မာႏိုင္ငံ နဲ႔ ဆူဒန္ႏိုင္ငံလို ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ လြန္းတဲ့အစိုးရေတြကို ေထာက္ခံအားေပးေနတဲ့ တ႐ုတ္ေပၚလစီ မေျပာင္းရင္ အိုလံပစ္ပြဲကို သပိတ္ေမွာက္ၾကဖို႔အထိ လႈံ႕ေဆာ္စည္း႐ံုး လႈပ္ရွားေနၾကတယ္။ တ႐ုတ္ အစိုးရပိုင္း ကေတာ့ အိုလံပစ္ပြဲကို ႏိုင္ငံေရးမပတ္သက္ဖို႔ ထပ္တလဲလဲေတာင္းဆိုေန ေလရဲ႕။ ဒါေပမဲ့ ဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့စိတ္ကူးပါ၊ သမိုင္းကိုျပန္ၾကည့္ရင္ ၁၉၃၆ ခု ဘာလင္အိုလံပစ္ကို ဟစ္တလာက ၀ါဒ ျဖန္႔ခ်ိေရး အတြက္ စအသံုးခ်ခဲ့တယ္။ ၁၉၆၈ ခု မကၠ ဆီကိုအိုလံပစ္မွာေတာ့ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု ရဲ႕လူမည္းအားကစားသမား ႏွစ္ေယာက္က အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ လူျဖဴလူမည္းခြဲျခားေရး၀ါဒ ကန္႔ကြက္တဲ့ ဆႏၵျပမႈကို ဆုယူေနရင္းနဲ႔လုပ္ခဲ့တယ္။

ဟန္ေဂရီေတာ္လွန္ေရးကို ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စုက ေသြးေခ်ာင္းစီးႏွိမ္နင္းခဲ့တာကို ကန္႔ကြက္တဲ့ အေနနဲ႔ နယ္သာလန္၊ စပိန္၊ ဆြစ္ဇာလန္တို႔က ၁၉၅၆ ခု မဲလ္ဘုန္းအိုလံပစ္ကိုသပိတ္ ေမွာက္ခဲ့သလို ဆူးအက္ တူးေျမာင္း အေရးအခင္းမွာ ၿဗိတိန္၊ ျပင္သစ္နဲ႔ အစၥေရးတို႔ရဲ႕ စြက္ဖက္မႈကို ကန္႔ကြက္တဲ့အေနနဲ႔လဲ ကေမၻာဒီးယား၊ အီဂ်စ္၊ အီရတ္၊ လက္ဘႏြန္တို႔က အဲဒီ မဲလ္ဘုန္း အိုလံပစ္ကို သပိတ္ေမွာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အသားအေရာင္ခြဲတဲ့ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံကို ပါ၀င္ခြင့္ျပဳလို႔ ၁၉၇၂ ခု ျမဴးနစ္အိုလံပစ္ပြဲနဲ႔ ၁၉၇၆ ခု မြန္ထရီယယ္အိုလံပစ္ပြဲေတြကို အာဖရိကႏိုင္ငံ (၂၈) ႏိုင္ငံက သပိတ္ေမွာက္ခဲ့တယ္။ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကလည္း ႏိုင္ငံတကာအိုလံပစ္ ေကာ္မတီ (အိုင္အိုစီ)က တ႐ုတ္တႏိုင္ငံတည္းမူကို လက္မခံလို႔ဆိုၿပီး ၁၉၇၆ အိုလံပစ္ ကို သပိတ္ေမွာက္ခဲ့တယ္။ ဒီ့အရင္ကလည္း တိုင္၀မ္(တ႐ုတ္ျဖဴ)ကို တ႐ုတ္ႏိုင္ငံအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ ၿပိဳင္ပြဲ ၀င္ခြင့္ေပးထားလို႔ဆိုၿပီး အိုလံပစ္ပြဲေတြမွာ ၀င္ၿပိဳင္ဖို႔ဖိတ္တာေတြကို တ႐ုတ္(နီ)က ၁၉၅၂ အိုလံ ပစ္ ကစၿပီးေတာက္ေလွ်ာက္ သပိတ္ေမွာက္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၄ က်မွ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံဟာ ကမၻာ့အိုလံပစ္ ၿပိဳင္ပြဲေတြ မွာ စတင္ပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၈၀ ခု ေမာ္စကိုအိုလံပစ္ကိုေတာ့ အေမရိကန္ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ႏိုင္ငံ (၆၂)ႏိုင္ငံက အာဖဂန္နစၥတန္ အေရးေၾကာင့္ သပိတ္ေမွာက္ခဲ့သလို ၁၉၈၄ ခု ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိအိုလံပစ္ပြဲကိုေတာ့ ဆိုဗီယက္႐ုရွ ေခါင္း ေဆာင္တဲ့ (၁၅)ႏိုင္ငံက ၈၀ ခုႏွစ္အတြက္ လက္စားေခ်တဲ့အေနနဲ႔ သပိတ္ေမွာက္ခ့ဲတယ္။ အာဖဂန္ကိစၥ ေၾကာင့္ ေမာ္စကိုအိုလံပစ္ကို သပိတ္ေမွာက္တဲ့အထဲမွာ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမတႏိုင္ငံလည္း ပါခဲ့ပါတယ္။

၁၉၇၂ ျမဴးနစ္အိုလံပစ္မွာဘဲ ပါလက္စတိုင္းအၾကမ္းဖက္သမားေတြက အစၥေရးအားကစားသမားေတြကို ၀င္ေရာက္ ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့အတြက္ အစၥေရးအားကစားသမား (၁၁) ေယာက္၊ ဂ်ာမန္ရဲ (၁) ေယာက္၊ အၾကမ္းဖက္သမား (၅) ေယာက္ ေသခဲ့တယ္။ ၁၉၉၆ အတၱလန္ တာအိုလံပစ္မွာေတာ့ အေမရိကန္ အၾကမ္း ဖက္သမားတေယာက္ကဗံုးခြဲလို႔ လူႏွစ္ေယာက္ေသ (၁၁၁) ေယာက္ဒဏ္ရာခဲ့တယ္။

၂၀၀၈ ဧၿပီ(၂၄)ရက္မွာ အိုင္အိုစီက ႏိုင္ငံအသီးသီးက အိုလံပစ္ေကာ္မတီေတြဆီ တရား၀င္စာတေစာင္ ပို႔ခဲ့ ရာမွာ အိုလံပစ္ပြဲေတာ္၀င္းအတြင္း ဘယ္ေနရာမွာမဆို အားကစားသမားေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးသေဘာထား ေဖာ္ ထုတ္မႈကို တားျမစ္ထားပါတယ္။ စကားအားျဖင့္ (သို႔မဟုတ္) စာအား ျဖင့္ လြတ္လပ္စြာေဖာ္ျပမႈတင္မက အသံတိတ္ အမူအရာဟန္ပန္အားျဖင့္ ေဖာ္ျပမႈကိုပါတားျမစ္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အိုင္အိုစီက အိုလံ ပစ္ ပဋိညာဥ္စာတမ္း ပုဒ္မ ၅၁/၃ ကို ရည္ ၫႊန္းၿပီး “ မည္သည့္ အိုလံပစ္ပြဲခင္းမ်ား သို႔မဟုတ္ ၿပိဳင္ပြဲကြင္း မ်ား သို႔မဟုတ္ အျခားေနရာမ်ားတြင္မွ ဆႏၵျပမႈ သို႔မဟုတ္ ႏိုင္ငံေရး၀ါဒျဖန္႔မႈ သို႔မဟုတ္ ဘာသာေရး၀ါဒ ျဖန္႔မႈ သို႔မဟုတ္ လူမ်ဳိး ေရး၀ါဒျဖန္႔မႈမွန္သမွ်ကို ခြင့္မျပဳ ” လို႔ ေထာက္ျပထားပါတယ္။ ဒါဟာ အင္မတန္႔ကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ အဓိပၸာယ္ေကာက္လို႔ရတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ပုဂၢိဳလ္တဦးတေယာက္ကျဖစ္ေစ ဒါမွမဟုတ္ ပုဂၢိဳလ္တစုကျဖစ္ေစ ျပဳလုပ္တဲ့လုပ္ရပ္ေတြ၊ တံု႔ျပန္မႈေတြ၊ သေဘာထားေတြ သို႔မဟုတ္ ဘယ္လို ေဖာ္ျပပံု မ်ဳိးမဆို အႀကံဳး၀င္ေနၿပီး အဲဒီလူေတြရဲ႕ပံုသဏၭာန္ အျပင္အဆင္အ၀တ္အစား ကိုယ္ဟန္မူရာ၊ စာျဖင့္ထုတ္ ျပန္ ေၾကညာခ်က္၊ ႏႈတ္အားျဖင့္ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ေတြ အားလံုး ပါ၀င္ပါတယ္။

ေဂ်ာ့ေအာ္၀ဲလ္ေရးတဲ့ “ ၁၉၈၄ ” ၀တၴဳဆံဆံ မေနာကံျပစ္မႈေတြကို အိုင္အိုစီက စာရင္းထုတ္ျပန္တာဟာ တိဘက္အေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ၊ ျမန္မာ့အေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကို တ႐ုတ္အလိုက် ဟန္႔တားဖို႔ရည္ရြယ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပင္သစ္အားကစားသမားေတြက “ ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ ကမၻာႀကီးအတြက္ ” လို႔ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ေရးထားတဲ့ ရင္ထိုးတံဆိပ္ေတြ တပ္ဖို႔ႀကံရြယ္ထားတာေတာင္ ပိတ္ပင္ခံရဖို႔ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ေျခ ဟန္ လက္ဟန္ျပတာမ်ဳိး၊ မ်က္ႏွာအမူအရာ ျပတာမ်ဳိးကိုပါ အေရးယူႏိုင္တဲ့ အေျခအေနျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိန္ တံုး ကလည္း ၿဗိတိန္နဲ႔ နယူဇီလန္ႏိုင္ငံ အိုလံပစ္ေကာ္မတီေတြက ဒီလို အမိန္႔မ်ဳိးေတြ ထုတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ လူထုဖိအားေတြေၾကာင့္ အဲဒီအိုလံပစ္ေကာ္မတီေတြ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ခဲ့ရပါတယ္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံကေတာ့ အားကစားသမားေတြဟာ တျခားႏိုင္ငံသားေတြလိုဘဲ ပီကင္းအပါအ၀င္ ဘယ္ ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔အညီ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႔ လြတ္လပ္စြာေဖာ္ထုတ္ခြင့္ရွိရမယ္လို႔ ရပ္တည္ထားပါ တယ္။ (၁၉၆၈ ခုတံုးကေတာ့ အိုလံပစ္ပြဲမွာဆႏၵျပတဲ့ လူမည္းအားကစား သမားႏွစ္ေယာက္ကို အေမရိကန္ အိုလံပစ္ေကာ္မတီက ရာသက္ပန္အားကစားၿပိဳင္ခြင့္ ပိတ္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။)

အိုင္အိုစီက အဲသလုိမီးစိမ္းျပၿပီးတဲ့ေနာက္ ဇြန္(၄)ရက္မွာ ပီကင္းအိုလံပစ္ပြဲေတာ္ဦးစီး ေကာ္မတီက အိုလံ ပစ္ပြဲလာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြအတြက္ ေရွာင္ရန္ ေဆာင္ရန္ စည္းကမ္းခ်က္ေတြ တသီႀကီးထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီထဲမွာ ေဟာ္တယ္မွာ မတည္းတဲ့သူေတြ ရဲစခန္းမွာ ဧည့္စာရင္း တုိင္ရမယ္၊ အေဆာက္အဦးျပင္ပ ေလဟာ ျပင္မွာ မအိပ္ရ၊ အိုလံပစ္လက္မွတ္ ၀ယ္ထားသူ တိုင္းကို ဗီဇာအလိုအေလ်ာက္ မထုတ္ေပးႏိုင္၊ အိုလံပစ္ ပြဲခင္းအတြင္း ႏိုင္ငံေရး ဘာသာေရး လူမ်ဳိးေရး ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ား ေအာ္ဟစ္ျခင္း နဖူးစည္းစာတန္းမ်ား ပိုစတာမ်ား ကိုင္ေဆာင္ျခင္း မျပဳရ၊ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံေတာ္အလံကို မီး႐ႈိ႕ျခင္း ဖ်က္ဆီးျခင္း မလုပ္ရ၊ ‘ စိတ္ေရာဂါ ’ ရွိသူမ်ား မလာရ၊ တိဘက္အေၾကာင္း လံုး၀ပါးစပ္မဟရ စသည္တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစည္းကမ္းခ်က္ေတြ ကို အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ မထုတ္ဘဲ တ႐ုတ္ဘာသာနဲ႔ဘဲ ထုတ္တာလည္း ထူးဆန္းေနပါတယ္။

အိုင္အိုစီကေတာ့ မိမိတို႔ဟာ ႏိုင္ငံေရးအသြင္မေဆာင္တဲ့ အိုလံပစ္အစဥ္အလာကို ထိန္းသိမ္း ရပ္ခံေနတာ သာ ျဖစ္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အိုလံပစ္ပဋိညာဥ္ထဲမွာ “ အားကစားျဖင့္ လူသား၏ သဟဇာတက် ေျပ ျပစ္ေခ်ာေမြ႔စြာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးကို အက်ဳိးေဆာင္ၿပီး လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ ထိန္းသိမ္းခိုင္ျမဲေရးႏွင့္ဆိုင္သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာလူ႔ေဘာင္ ျဖစ္ထြန္းေရးကို အားေပး ျမႇင့္တင္ရန္ ” လို႔လည္း အတိအလင္းေၾကညာထား ပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ႏိုင္ငံေရးဘဲ မဟုတ္ပါလား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရခ်င္ရင္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးရပါတယ္၊ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာခုိင္ျမဲဖို႔ဆိုရင္ တရားမွ်တမႈ၊ လြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးတို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

အိုင္အိုစီက ၂၀၀၈ ခု အိုလံပစ္ပြဲအိမ္ရွင္အျဖစ္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကိုေရြးခဲ့စဥ္တံုးက အေၾကာင္း တခ်က္က ဒီ အိုလံပစ္ပြဲေၾကာင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမွာ လူ႔အခြင့္အေရးအေျခအေနတိုးတက္ေအာင္ အားေပးႏိုင္လိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ စဥ္းစားခ်က္နဲ႔ေရြးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ အိုင္အိုစီက ၿငိမ္း ခ်မ္းစြာတိုက္ပြဲဆင္မႈေတြကို ပိတ္ပင္ ေနတာဟာ (၁၉၃၆ ခု ဟစ္တလာရဲ႕ ဘာလင္အိုလံပစ္တံုး ကလို) တ႐ုတ္ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးေၾကာ္ျငာဆံဆံ ၀ါဒျဖန္႔ပြဲႀကီး အက်ဳိးအတြက္သာျဖစ္ၿပီး အားကစားၿပိဳင္ဆိုင္မႈထက္ အမ်ားႀကီးပိုအေရးႀကီးတဲ့ တန္ဖိုးစံေတြ ကို ေျမျမႇဳပ္စေတးပစ္ရာ ေရာက္ေနပါတယ္။

“ အိုလံပစ္ဆိုတာ လူ႔သဘာ၀နဲ႔ ပတ္သက္ေနတယ္”လို႔ ယခင္ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အေထြေထြအတြင္း ေရးမႉး ေက်ာက္က်ိယန္ရဲ႕ အႀကံေပးအရာရွိေဟာင္း ေပါက္တံုးကိုယ္တိုင္က ေျပာပါတယ္၊ “ ဒီေတာ့ အိုလံပစ္ကို လူ႔အခြင့္အေရး နဲ႔ ခြဲျခားပစ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဗ် ” တဲ့။ တကယ္ေတာ့ တ႐ုတ္ဟာ သူ႔တုိင္းျပည္မွာ အိုလံပစ္ပြဲလုပ္ဖို႔ ေလွ်ာက္လႊာမတင္မီ ကတည္းက အဲဒါကို စဥ္းစားခဲ့ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ အခုေတာ့ တ႐ုတ္အစိုးရဟာ ပီကင္းအိုလံပစ္နဲ႔ ျမန္မာ့ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး၊ တိဘက္ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး ေတြ၊ ဆူဒန္ႏိုင္ငံ ဒါဖာလူသတ္ပြဲေတြ ခ်ိတ္ဆက္မိမွာကို အႀကီးအက်ယ္ စိုးရိမ္ေၾကာက္လန္႔ေနၿပီး အဲဒါမ်ဳိး ခ်ိတ္ဆက္တာဟာ “ တာ၀န္မဲ့ လုပ္ရပ္ ” ျဖစ္တယ္လို႔ ေသြး႐ူးေသြးတန္းေျပာေနပါတယ္။

ျမန္မာ့အေရးနဲ႔ တိဘက္အေရးေတြေၾကာင့္ ပီကင္းအိုလံပစ္ပြဲ ကို သပိတ္ေမွာက္ဖို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဘယ္ဆု ရွင္ ေတာင္အာဖရိက ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ဘုန္းေတာ္ႀကီးဒက္စမြန္တူးတူးက လႈံ႕ေဆာ္ထားပါတယ္။ ေနာ္ေ၀း ၀န္ႀကီး ခ်ဳပ္ေဟာင္း ဘြန္ဒီ၀စ္ကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံအေျခအေနကို အာ႐ံုစိုက္လာေအာင္ ပီကင္းအိုလံပစ္ကို ကမၻာက အသံုးခ်ရမယ္လို႔ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအၿပီး ၂၀၀၇ ေအာက္တိုဘာလမွာ ေဆာ္ၾသခဲ့ပါတယ္။ ပီကင္း အိုလံပစ္ပြဲဟာ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕အိမ္နီးခ်င္း ျမန္မာႏိုင္ငံအေျခအေန တိုးတက္လာေစႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းျဖစ္ႏိုင္ တယ္လို႔ ေနာ္ေ၀း ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းက ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ အိုလံပစ္ပြဲ မတိုင္မီမွာေရာ အိုလံပစ္ပြဲ ကာလအတြင္းမွာပါ အိုလံပစ္နဲ႔ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး လႈပ္ရွားမႈေတြလုပ္ရမယ္လို႔ ေအာ္စလို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးဗဟိုဌာနရဲ႕ လက္ရွိအႀကီးအကဲျဖစ္ေနတဲ့ ဘြန္ဒီ၀စ္က ဆိုပါတယ္။ အားကစားနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး ကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား ခြဲျခားရမယ္ဆိုတဲ့ ေခတ္ေဟာင္းအျမင္ဟာ ဒီေန႔ ေခတ္ကမၻာနဲ႔ မကိုက္ညီေတာ့ဘူးလို႔ ဘြန္ဒီ၀စ္က ေျပာပါတယ္။

ဂါမဏိ

ရည္ညႊန္း၊တိုင္းမဂၢဇင္း၊ ၾသဂုတ္ ၂၀၊ ၂၀၀၇၊ေနာ္ေ၀ပို႔စ္၊ ေအာက္တိုဘာ ၂၊ ၂၀၀၇၊၀ါရွင္တန္ပို႔စ္ သတင္းစာ၊ ေမ ၁၁၊ ၂၀၀၈၊

ဂမ္ဘာရီဆိုတဲ့ ဂန္ဘလား

ဂါမဏိ

ျမန္မာႏိုင္ငံျပႆနာကို ဝင္ေရာက္ကူညီေျဖရွင္းေပးႏိုင္ဖို႔ဆိုၿပီး ကုလအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္က ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား ႏိုင္ငံသား အီဘရာဟင္ဂမ္ဘာရီကို ၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္ကစလို႔ ကုလအထူးတမန္အျဖစ္ ခန္႔ထားခဲ့ပါတယ္။

ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားႏိုင္ငံသမိုင္းမွာ အၾကမ္းၾကဳတ္အရက္စက္ဆံုးနဲ႔ ျခအစားဆံုး စစ္အာဏာရွင္ ဆံနီအဘာခ်ာ အစိုးရလက္ထက္ (၁၉၉၃-၉၈) မွာ ဂမ္ဘာရီ ဘာလုပ္ခဲ့သလဲ။ အဲဒီကာလတေလွ်ာက္လံုးမွာ ဂမ္ဘာရီဟာ အဘာခ်ာစစ္အစိုးရရဲ႕ ကုလသမဂၢဆိုင္ရာ အျမဲတမ္းကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဘာခ်ာစစ္အုပ္စုရဲ႕ လူသတ္ဝါဒေတြကို ႏိုင္ငံတကာမ်က္ႏွာစာမွာ ပညာသားပါပါနဲ႔ ကြၽမ္းက်င္ပါးနပ္စြာ ကာကြယ္ေပးခဲ့တယ္။ အင္မတန္႔ကို တက္တက္ႂကြႂကြ စိတ္အားထက္ထက္သန္သန္နဲ႔ စိတ္ပါလက္ပါ ကိုယ္စားျပဳေပးခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ အထက္ကခိုင္းလို႔ တာဝန္အရ ဝတ္ေက်တန္းေက်လုပ္ရတာ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ “ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား လူမ်ဳိးေတြ လိုအပ္ေနတာ ဒီမိုကေရစီ မဟုတ္ဘူးဗ်၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ စားလို႔မွ မရတာ။ အခုအခ်ိန္မွာ ဒီမိုကေရစီက ဦးစားေပး မဟုတ္ဘူး” လို႔ ဂမ္ဘာရီ အဲဒီတံုးကေျပာခဲ့ပါေသးတယ္။

အဘာခ်ာအစိုးရအေပၚ တကမၻာလံုးကေန ဖိအားေတြတိုးလာတဲ့အခါ ဂမ္ဘာရီဟာ အဘာခ်ာအာဏာရွင္ စနစ္ကို ကာကြယ္ေပးရာမွာနဲ႔ ဖိအားကိုလမ္းလႊဲေပးရာမွာ ပိုနာမည္ဆိုး၊ ပိုျပင္းထန္လာခဲ့တယ္။ ၁၉၉၅ ခု ႏိုဝင္ဘာလမွာ နာမည္ေက်ာ္စာေရးဆရာလည္းျဖစ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးသမားလည္းျဖစ္တဲ့ အိုဂိုနီ တိုင္းရင္းသား လူထုေခါင္းေဆာင္ ကင္ဆာ႐ိုဝီဝါကို မတရားအမႈဆင္ဖမ္းၿပီး ေသဒဏ္ေပးလိုက္လို႔ တကမၻာလံုးက ကန္႔ကြက္ ႐ႈတ္ခ်တဲ့အခါ ဂမ္ဘာရီက ကင္ဆာ႐ိုဟာ “သာမန္ရာဇဝတ္သား” တေယာက္သာ ျဖစ္တယ္၊ လူသတ္သမားျဖစ္တယ္လို႔ စီအဲန္အဲန္႐ုပ္သံအစီအစဥ္တခုမွာ သမုတ္ခဲ့ပါတယ္။ (ေနာက္ပိုင္းမွာ ေတာ့ ဒီလိုမေျပာခဲ့ရပါဘူးလို႔ ေျဖရွင္းခဲ့တယ္။) ကင္ဆာ႐ိုတို႔ (၉)ေယာက္ကို ဥပေဒ နည္းလမ္းတက် တရား႐ံုးတင္စစ္ေဆးခဲ့တာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေရွ႕ေနေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ခုခံကာကြယ္ ေလွ်ာက္လဲခြင့္ ရခဲ့ေၾကာင္း ဂမ္ဘာရီက ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အျပင္တရား႐ံုးမွာ အမႈမစစ္ဘဲ အထူးခံု႐ံုးမွာ စစ္တာ၊ အမႈစစ္ပံုကို ကန္႔ ကြက္တဲ့အေနနဲ႔ ေရွ႕ေနအားလံုးနီးနီး ႏုတ္ထြက္သြားတာ၊ တရားလိုျပ သက္ေသေတြကို စစ္အစိုးရကေငြ ေပးၿပီး သက္ေသထြက္ခိုင္းတာ၊ အယူခံခြင့္ မရတာေတြကိုေတာ့ ထည့္မေျပာပါဘူး။ ကင္ဆာ႐ိုနဲ႔ အိုဂိုနီတိုင္း ရင္းသားေခါင္းေဆာင္ (၈)ဦး ေသဒဏ္ေပးမႈကို ဆန္႔က်င္တဲ့ ကမၻာ့ႏိုင္ငံ ေတြကိုသြားၿပီး ေသဒဏ္ကိစၥ လက္ခံဖို႔ စည္း႐ံုးနားခ်တာေရာ ေရနံလက္နက္အားကိုးနဲ႔ အၾကပ္ကိုင္တာေရာ လုပ္ခဲ့တဲ့ အဓိက ႏိုင္ဂ်ီးရီး ယားသံတမန္ (၂)ေယာက္က ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားႏိုင္ငံရဲ႕ ကုလသမဂၢဆိုင္ရာသံအမတ္ဂမ္ဘာရီနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ႀကီး တြမ္အစ္ကီမီ တို႔ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ ႏိုင္ငံတခ်ဳိ႕ကို နားခ်လို႔မရခဲ့ေပမဲ့ တခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံ ေတြကိုေတာ့ ပါးစပ္ပိတ္သြားေအာင္ ေအာင္ျမင္စြာ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဂမ္ဘာရီဟာ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား ဘ႑ာေရးဌာနကိုပိုင္တယ္၊ သူ႔မွာ အဘာခ်ာစစ္အုပ္စုကို ကာကြယ္ေပးရာမွာ ဘာမဆိုလုပ္ႏိုင္ဖို႔ အကန္႔ အသတ္မဲ့ရင္းျမစ္ေတြရွိတယ္လို႔ သတင္းေတြ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

၁၉၉၈ ခုမွာ အာဏာရွင္အဘာခ်ာတေယာက္ ျပည့္တန္ဆာ (၂)ေယာက္နဲ႔ ေပ်ာ္ပါးေနရင္း ဗိုင္ယာဂရာ (ကာမအားေဆး) ေဆးလြန္လို႔ေသသြားၿပီးေနာက္ ဒီမိုကေရစီ တစံုတရာေပၚလာၿပီး၊ အဘာခ်ာရဲ႕ မိုက္ေဖာ္ ဆိုးဖက္ ေတြကို စံုစမ္းစစ္ေဆးမႈေတြလုပ္ခဲ့ရာမွာ ဂမ္ဘာရီ လြတ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ရွင္းလင္းေျဖၾကားတာေတြ မလုပ္ခဲ့ရပါဘူး။ အရွက္ခြဲ ႐ႈတ္ခ်ခံရမယ့္အစား ကုလအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ ကိုဖီအာနန္ကေခၚယူ သူေကာင္းျပဳ ေပးၿပီး လက္ေထာက္ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ေတာင္ ျဖစ္လာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုဖီအာနန္႔သား ကုိဂ်ဳိ အာနန္ဟာ အဘာခ်ာစစ္အစိုးရနဲ႔ေပါင္းၿပီး ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားေရနံလုပ္ငန္း ထဲ ပတ္သက္ေနလို႔ ကိုဖီအာနန္ ကိုယ္တိုင္က ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားမွာ ဒီမိုကေရစီ ရွိမရွိကုိ စိတ္မဝင္စားခဲ့ပါဘူး။ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား ႏိုင္ငံၿမိဳ႕ေတာ္ ေလးဂို႔စ္မွာ ကိုဂ်ဳိ အာနန္ရဲ႕ ဧရာမဇိမ္ခံတိုက္အိမ္ႀကီး အထင္အရွားရွိပါတယ္။ ကိုဂ်ဳိအာနန္နဲ႔ အဘာခ်ာနဲ႔ ေရနံလုပ္ငန္းေတြၾကားမွာ အဓိကဂ်ိတ္ဆက္က ဂမ္ဘာရီျဖစ္တယ္လို႔လည္း သတင္းေတြထြက္ခဲ့ပါတယ္။ (ကိုဖီ အာနန္႔သားဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ဆဒၵမ္ဟူစိန္လက္ထက္ အီရတ္ကိုပိတ္ဆို႔ အေရးယူထားခ်ိန္မွာ ကုလရဲ႕ ပိတ္ဆို႔ေရးဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေဖာက္ဖ်က္ၿပီး အၾကံအဖန္နည္းနဲ႔ေအာက္လမ္းကဝင္ စီးပြားေရး ေသာင္းက်န္းခဲ့ပါေသးတယ္။)

အဘာခ်ာေသၿပီးေနာက္မွာ ကိုဖီအာနန္က ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားကိုသြားၿပီး ၁၉၉၃ သမတေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရ ခဲ့တဲ့ (အဘာခ်ာအာဏာသိမ္းလို႔ သမတမျဖစ္လိုက္ရတဲ့) အာဘီယိုလာကို ၉၃ ေရြးေကာက္ပြဲမင္းဒိတ္ စြန္႔လႊတ္ဖို႔ ေျဖာင္းျဖခဲ့ရာမွာလည္း ဂမ္ဘာရီက ကိုဖီအာနန္ကို အရင္မိတ္ဆက္ သေဘာထားခ်ေပးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အာဘီယိုလာခမ်ာ အဘာခ်ာေသေပမဲ့ သမတမျဖစ္လိုက္ဘဲ ေထာင္ထဲမွာဘဲ ေသသြားခဲ့ပါ တယ္။

ဒါေတြေၾကာင့္လည္း ၂ဝဝ၈ ခုထဲမွာ ဂမ္ဘာရီကို ႏိုင္ဂ်ာျမစ္ဝကြၽန္းေပၚ ထိပ္သီးအစည္းအေဝးရဲ႕ ပဲ့ကိုင္ ေကာ္မတီဥကၠဌအျဖစ္ ခန္႔ဖို႔ကို ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားျပည္သူေတြက အျပင္းအထန္ကန္႔ကြက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ၂ဝဝ၅ တံုးက လည္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံ နယူးေယာက္တကၠသိုလ္ မက္ဒ္ဂါအဲဗားစ္ေကာလိပ္ အာဏာပိုင္ ေတြက ဂမ္ဘာရီကို လာေဟာေျပာ ပို႔ခ်ေပးဖို႔ ဖိတ္ခဲ့တဲ့အခါ နယူးေယာက္မွာရွိတဲ့ ျပည္ပေရာက္ ႏိုင္ဂ်ီး ရီးယားအသိုင္းအဝိုင္းက ကန္႔ကြက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဂမ္ဘာရီလို စစ္အာဏာရွင္ေဒါက္တုိင္က လူမႈအခြင့္အေရးအေၾကာင္း ပို႔ခ်မွာဟာ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ဘီးလိုျဖစ္ေနတယ္ဆိုၿပီး ကန္႔ကြက္ခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ အဘာခ်ာလက္ထက္မွာ ဂမ္ဘာရီဟာ သတင္းစာ တုိက္ေတြ၊ စာအုပ္တိုက္ေတြ ပိတ္ပစ္တာကို ဆင္ေျခေပး ကာကြယ္ေပးခဲ့ၿပီး လြတ္လပ္စြာထုတ္ေဖာ္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ သင္းပင္းဖြဲ႔စည္းခြင့္၊ အလုပ္သမားအခြင့္အေရး၊ ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရးတို႔ကို ပိတ္ပင္တဲ့အမိန္႔ေတြ၊ ဥပေဒေတြ ထုတ္ျပန္တာကိုလည္း ရပ္ခံကာကြယ္ ေလွ်ာက္လဲေပးခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ပုဆိန္က ေမ့ႏိုင္ေပမဲ့ သစ္ပင္က ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ဘူးလို႔ ႏုိင္ဂ်ီးရီးယား ျပည္သူေတြက ဆိုပါတယ္။ ကင္ဆာ႐ိုဝီဝါ ဆိုတဲ့နာမည္ဟာ ဂမ္ဘာရီရဲ႕ တသက္တာကို ထာဝစဥ္ေျခာက္ လွန္႔ေနလိမ့္မယ္၊ ဂမ္ဘာရီရဲ႕ ေသြးစြန္း ထားတဲ့သမိုင္းဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား လူ႔အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူေတြက ေျပာထားပါတယ္။

အဲဒီဂမ္ဘာရီဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ ကုလအထူးကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ၂ဝဝ၈ ၾသဂုတ္လ (၂ဝ)ရက္တံုးက ရန္ကုန္မွာ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဗဟိုေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲကို လြတ္လပ္တရား မွ်တေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး နအဖ အေျခခံဥပေဒ၊ နအဖဆႏၵခံယူပြဲ၊ နအဖလမ္းျပ ေျမပံုေတြကို အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ ဘက္ကေန ႐ူးေၾကာင္မူးေၾကာင္နဲ႔ေျပာခဲ့တာ ဘာမ်ားဆန္းပါသလဲ။ သူ႔ဆရာ ဘန္ကီမူးကိုယ္တုိင္က နာဂစ္မုန္တိုင္း ကယ္ဆယ္ေရးကိစၥသက္သက္အတြက္ ဗမာျပည္ကိုလာ တယ္ဆိုၿပီး သန္းေရႊနဲ႔ေတြ႔တဲ့အခါ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးေလးနဲ႔ လမ္းျပေျမပံုကို အျမန္ဆံုးၿပီးေျမာက္ေအာင္ျမင္ သြားေအာင္လုပ္ဖို႔ ခယဝယလုပ္ခဲ့ေသးတယ္ မဟုတ္ပါလား။

ဒါေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သတင္းစာနဲ႔ တီဗြီမွာပါဖို႔ ဓာတ္ပံုအ႐ိုက္ခံရ႐ံု၊ ဝါဒျဖန္႔ခံရ႐ံုသက္သက္ အတြက္ ဂမ္ဘာရီနဲ႔ေတြ႔ဆံုရတာကို သပိတ္ေမွာက္တာဟာ လံုးဝမွန္ကန္ပါတယ္။ ေဒၚစုကိုယ္တိုင္က ဒီလို ရွင္းရွင္း ျပတ္ျပတ္ သေဘာထားေပးေနမွေတာ့ က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြအေနနဲ႔လည္း အခုလိုကြဲလြယ္ ေမွာက္လြယ္တဲ့ ဂမ္ဘလားေတြ၊ လင္ဘန္းေတြကို အားကိုးမေနဘဲ ကိုယ့္လူထု၊ ကိုယ့္တပ္မေတာ္ ေအာက္ေျခ တပ္မွႈးတပ္သားေတြ စြမ္းအားနဲ႔သာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ ျမန္မာ့ေျမကေန အၿပီးအပိုင္ တိုက္ထုတ္ရမွာျဖစ္ပါေၾကာင္း။

ဂါမဏိ

ဂ်ီႏိုဆိုက္ဒ္

ဂါမဏိ

ေမ (၂)ရက္ႏွင့္ (၃)ရက္က အင္အားျပင္းထန္မႈအဆင့္ ၾကယ္ ၄ ပြင့္ရွိ၍ တနာရီ မိုင္ ၁၂ဝ ႏႈန္းျဖင့္ နာဂစ္ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္း တိုက္ခတ္ခဲ့ရာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လူ (၂)သိန္းခန္႔ ေသသည္ဟု ကုလသမဂၢႏွင့္ အန္ဂ်ီအိုမ်ားက ခန္႔မွန္းၾကသည္။ နအဖ က ၁၃၃၆၅၅ ေယာက္ေသဆံုး ေပ်ာက္ဆံုးေနသည္ဟု ဆိုသည္။ အမည္ မေဖာ္လို သည့္ နအဖအစိုးရ အရာရွိႀကီးတဦးကမူ ေသဆံုးသူ အေရအတြက္ ၆ သိန္းေက်ာ္ သည္ဟု တရားမဝင္ ေျပာျပသည္။ ဤသို႔ မုန္တိုင္းႀကီးမ်ား တုိက္ခတ္မႈဒဏ္ခ်က္ ကို အျခားဘဝတူ တတိယ ကမၻာ့ ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ေသာအခါ ယခုလို ေတြ႔ရသည္။

လြန္ခဲ့သည့္ ၁၇ ႏွစ္ျဖစ္ေသာ ၁၉၉၁ ခုက ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္း (ၾကယ္ ၅ ပြင့္၊ တနာရီ မိုင္ ၁၆ဝ) တြင္ လူ ၁၃၅ဝဝဝ (တသိန္းသံုးေသာင္းခြဲ) ေသခဲ့့သည္။ သို႔ေသာ္ ၂ဝဝ၇ ႏိုဝင္ဘာလက ဆီဒါ ဆုိင္ကလုန္း (ၾကယ္ ၅ ပြင့္၊ တနာရီ မိုင္ ၁၆ဝ)ေၾကာင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္တြင္ လူ ၁ဝဝဝဝ (တေသာင္း) ခန္႔သာေသခဲ့သည္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံတြင္လည္း ၁၉၉၉ ႏိုဝင္ဘာလက ၾသရစ္သ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္း (ၾကယ္ ၅ ပြင့္၊ တနာရီ မိုင္ ၁၆ဝ) တိုက္ရာ လူ ၁ဝဝဝဝ (တေသာင္း) ေသခဲ့သည္။ ၂ဝဝ၆ ႏိုဝင္ဘာလက ဒူးရင္းတိုင္ဖြန္းမုန္တိုင္း (ၾကယ္ ၄ ပြင့္၊ တနာရီ မိုင္ ၁၄ဝ) တိုက္၍ ဖိလစ္ပိုင္ႏွင့္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံတို႔တြင္ လူ ၁၅ဝဝ ေသခဲ့သည္။ ၂ဝဝ၄ မတ္လမွာ ဂါဖီလို ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္း (ၾကယ္ ၅ ပြင့္၊ တနာရီ မိုင္ ၁၆ဝ) တုိက္၍ အာဖရိကတိုက္ မာဒါဂါစကာႏိုင္ငံတြင္ လူ ၄ဝဝ နီးပါး ေသခဲ့သည္။

လြန္ခဲ့သည့္ ၃၈ ႏွစ္ျဖစ္ေသာ ၁၉၇ဝ က အေရွ႕ပါကစၥတန္ ဆိုင္ကလုန္း (ၾကယ္ ၃ ပြင့္၊ တနာရီ ၁၁၅ မိုင္) တြင္ လူ ၅ သိန္း ေသခဲ့သည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ ၄ဝ ျဖစ္ေသာ ၁၉၆၈ ခု ေမလက ရခိုင္ျပည္ တျပည္လံုးကို စိစိညက္ညက္ ေၾကသြားေစခဲ့သည့္ ထိုေခတ္က နာမည္ေက်ာ္ ရခိုင္ေလမုန္တိုင္းႀကီး (ၾကယ္ ၄ ပြင့္၊ တနာရီ မိုင္ ၁၅ဝ) တြင္ လူ ၁ဝဝဝ ေက်ာ္သာ ေသခဲ့သည္။ လူ ၁၈ဝဝ ေက်ာ္ ေသသျဖင့္ အႀကီးအက်ယ္ နာမည္ပ်က္ သိကၡာက်သြားေသာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၏ ၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ကက္ထရီနာ ဟာရီကိန္း မုန္တိုင္းမွာ ၾကယ္ ၅ ပြင့္ အဆင့္ရွိၿပီး တနာရီ ၁၇၅ မိုင္ႏႈန္း တိုက္ခတ္ခဲ့သည္။

ဤအခ်က္မ်ားကိုၾကည့္လွ်င္ ၂ဝ ရာစု အကုန္ႏွင့္ ၂၁ ရာစု အစပိုင္း၌ ဆင္းရဲ ေခတ္ေနာက္က်သည့္ တတိယကမၻာ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ၂ဝ ရာစု အလယ္ပိုင္းႏွင့္ ယွဥ္ပါက ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေလမုန္တိုင္းဒဏ္ ခံႏိုင္ရည္ျပင္ဆင္မႈ တိုးတက္လာသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႁခြင္းခ်က္ျဖစ္ေနသည္။ ၾကယ္ ၄ ပြင့္အဆင့္၊ တနာရီ မိုင္ ၁၂ဝ ဆုိင္ကလုန္းမုန္တိုင္း တခုေၾကာင့္ ပံုမွန္အားျဖင့္ ၂၁ ရာစုဆန္း တတိယကမၻာ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံတြင္ လြန္ေရာကြၽံေရာ လူ ၁ဝဝဝဝ ခန္႔သာ ေသႏိုင္သည္။

သို႔ေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ စစ္အာဏာရွင္စနစ္၏ ယုတ္ညံ့မႈ၊ ကိုယ္က်ဳိးၾကည့္မႈမ်ားေၾကာင့္ ကာကြယ္ ကယ္တင္ ႏိုင္ရမည့္ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူ႔အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ မလိုအပ္ဘဲ အလြန္အကြၽံ ဆံုး႐ံႈးခဲ့ရသည္။ မုန္တိုင္းႀကိဳ တင္ သတိေပးစနစ္ ညံ့ဖ်င္း (သို႔) မရွိ၊ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ေရး အေဆာက္အဦစနစ္ ညံ့ဖ်င္း (သို႔) မရွိ၊ ပညာေပးစနစ္မ်ား ညံ့ဖ်င္း (သို႔) မရွိ။ ဤသို႔ျဖင့္ နအဖႏွင့္ နာဂစ္လက္ေအာက္တြင္ အလြန္ဆံုးအားျဖင့္ ေသဆံုးသူ ၁ဝဝဝဝ (၁ ေသာင္း) မွာ နာဂစ္ေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး၊ ယင္းထက္ပိုလြန္၍ ေသဆံုးသူမ်ားမွာ မေသသင့္ဘဲႏွင့္ နအဖစစ္အုပ္စု ပေယာဂေၾကာင့္ ေသဆံုးရျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ထို႔အျပင္ ႏိုင္ငံတကာ အကူအညီမ်ားႏွင့္ ျပည္တြင္း အကူအညီမ်ားကို ပိတ္ပင္ျခင္း၊ အကန္႔အသတ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ခ်မွတ္ျခင္းတို႔ ေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ အသက္မ်ား ထပ္မံဆံုး႐ႈံးရျခင္း၊ မလိုအပ္ဘဲ ႐ုပ္ခႏၶာအရႏွင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ထိခိုက္နစ္နာ ပ်က္စီးျခင္းမ်ားလည္း ႀကီးႀကီးမားမား ရွိေနသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း အဓမၼလုပ္အားေပးမႈ အပါအဝင္ လူ႔အခြင့္အေရး ဆံုး႐ႈံးရမႈမ်ား၊ စီးပြားေရး အခြင့္ အလမ္း ဆံုး႐ႈံးရမႈမ်ားေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ၂ သန္း ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ တရားမဝင္ ေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္လုပ္ ေနရကာ မေလးရွားႏိုင္ငံတြင္လည္း ၅ သိန္းႏွင့္ ၁ သန္းၾကား ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္ကိုင္ေနရသည္။

ဤသို႔ တရားမဝင္ ေရႊ႕ေျပာင္းကူးဝင္လာၾကရာ၌ ၂ဝဝ၈ ဧၿပီ ၉ ရက္က ထိုင္းႏိုင္ငံ ရေနာင္းမွ ထိုင္း ေတာင္ပိုင္းသို႔ ခိုးပို႔သည့္ ကြန္တိန္ကားထဲ ေလမြန္းၿပီး ျမန္မာ ၅၄ ေယာက္ ေသခဲ့ရသည္။ ၂ဝဝ၇ ဒီဇင္ဘာ ၂ဝ ရက္ကလည္း ေကာ့ေသာင္းမွ ရေနာင္းသို႔ ခိုးကူးသည့္ စက္ေလွေမွာက္၍ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ခ်င္းလူမ်ဳိး ၄၅ ေယာက္ေသခဲ့ရသည္။ ၂ဝဝ၈ မတ္ ၂ ရက္က ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ႐ိုဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိး ေလွစီးေျပး ဒုကၡသည္ ၅ဝ ပင္လယ္ထဲ ေမ်ာေနသည္ကို သီရိလကၤာေရတပ္က ေတြ႔ရွိ ကယ္ဆယ္ခဲ့ရသည္။ ႏွစ္ပတ္ၾကာ ေမ်ာေနစဥ္အတြင္း အစာေရစာျပတ္၍ လူ ၂ဝ ေသခဲ့ရသည္။ ၂ဝဝ၈ မတ္ ၈ ရက္ကလည္း ႐ိုဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိး ေလွစီးေျပး ဒုကၡသည္ ၁၂ဝ ပါ စက္ေလွတစီး ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ထဲ နစ္ျမဳပ္ခဲ့ရာ ၅ ေယာက္သာ အသက္ရွင္ခဲ့သည္။ ၂ဝဝ၇ ဇြန္လက ထိုင္းႏိုင္ငံ တာ့ခ္ခ႐ုိင္ ဝန္ေက်ာက္တြင္ တရားမဝင္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားကို ခိုးပို႔သည့္ ကားေမွာက္၍ ၂၅ ေယာက္ ေသခဲ့ရသည္။

ဤလထဲမွာပင္ တာ့က္ခ႐ိုင္အတြင္း ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား ခိုးပို႔သည့္ ကားတိုက္၍ ၁ဝ ေယာက္ ေသေသးသည္။ ၂ဝဝ၆ ေအာက္တိုဘာလတြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံ သင္းဘူရီေဒသ၌ အလားတူ လူေမွာင္ခိုကား ေမွာက္၍ ၅ ေယာက္ေသကာ ၂၈ ေယာက္ ဒဏ္ရာရခဲ့သလို ၂ဝဝ၇ ေအာက္တိုဘာတြင္လည္း ပက္ခ်္ဘူရီအရပ္တြင္ လူေမွာင္ခိုကား ေမွာက္၍ တရားမဝင္ ျမန္မာအလုပ္သမား ၈ ေယာက္ေသကာ ၁၄ ေယာက္ ဒဏ္ရာရခဲ့ျပန္သည္။ ၂ဝဝ၈ ဇန္နဝါရီ ၁၅ ရက္တြင္မူ ကန္ခ်နဘူရီေဒသ ေရေလွာင္ကန္ကို ခိုးျဖတ္ေနေသာ လူေမွာင္ခိုေလွ ေမွာက္၍ ကေလးငယ္မ်ား အပါအဝင္ ျမန္မာ ၇ ေယာက္ ေသခဲ့သည္။ ၂ဝဝ၈ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၇ ရက္တြင္မူ ရေနာင္းမွ ဟတ္ယိုင္သြား လူေမွာင္ခိုကားကို ထိုင္းလံုျခံဳေရးက ပစ္ခတ္၍ ၉ ႏွစ္သား ရခိုင္ကေလး ေမာင္ဦးမင္းစိုးေသၿပီး ၃ ဦး ဒဏ္ရာရခဲ့သည္။

နအဖစစ္အစိုးရ လက္ထက္တြင္ ကရင္ျပည္၌ ရြာေပါင္း ၃ဝဝဝ ေက်ာ္ ဖ်က္ဆီးခံရၿပီး ကရင္အရပ္သား ၃ဝဝဝ ေက်ာ္ အသတ္ခံရသည္။ ကရင္ျပည္၊ မြန္ျပည္ႏွင့္ တနသၤာရီေဒသတို႔တြင္ ျပည္သူ ၆ သိန္းေက်ာ္မွာ ျပည္တြင္းအိုးအိမ္မဲ့ ဒုကၡသည္ IDP ျဖစ္ေနၿပီး ရြာပံုး ရြာေရွာင္မ်ားတြင္ ေနရာအတည္တက်မရွိ လွည့္လည္ေရႊ႕ေျပာင္း ေနထိုင္ေနရသည္။ ကရင္ျပည္တြင္ ၁၉၈၈ ႏွင့္ ၂ဝဝ၄ ၾကား၌ အနည္းဆံုး ကရင္အမ်ဳိးသမီး ၁၂၅ ေယာက္ မုဒိမ္းက်င့္ခံရသည္။ ကရင္နီျပည္တြင္လည္း ျပည္သူ ၁ သိန္းနီးပါးမွာ အလားတူ အိုးအိမ္မဲ့ဒုကၡသည္ ျဖစ္ေနသည္။ ဤေဒသမ်ားတြင္ ၅ ႏွစ္ေအာက္ကေလး ေသႏႈန္းမွာ ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုး ပ်မ္းမွ်ႏႈန္းထက္ ႏွစ္ဆေက်ာ္ေနသည္။

ရွမ္းျပည္တြင္မူ ရြာေပါင္း ၂ဝဝဝ ခန္႔ဖ်က္ဆီးခံရၿပီး ရွမ္းျပည္သူ ၂ဝဝဝ ခန္႔ အသတ္ခံရသည္။ ရွမ္း လူထု ၄ သိန္း ျပည္တြင္းအိုးအိမ္မဲ့ ဒုကၡသည္ ျဖစ္ေနသည္။ ၁၉၉၆ ႏွင့္ ၂ဝဝ၁ ၾကား၌ အနည္းဆံုး အမ်ဳိးသမီး ၆၂၅ ေယာက္ မုဒိမ္းက်င့္ခံရသည္။ ဤသည္မွာ လက္လွမ္းမွီသေလာက္ ေကာက္ယူရရွိသည့္ စာရင္းသာ ျဖစ္သည္။ တကယ္တမ္းအားျဖင့္ ကရင္ျပည္၊ ကရင္နီျပည္၊ ရွမ္းျပည္တို႔တြင္ မုဒိမ္းက်င့္ခံရသည့္ အမ်ဳိး သမီး အေရအတြက္၊ အသတ္ခံရသည့္ ျပည္သူလူထု အေရအတြက္တုိ႔မွာ အထက္ပါ စာရင္းမ်ားထက္ မ်ားစြာပိုသည္။ အိုးအိမ္ အတည္တက်မရွိ ေတာထဲေတာင္ထဲ လွည့္ပတ္ေရွာင္ပုန္း ေနၾကရသျဖင့္ ငွက္ဖ်ား၊ တီဘီ၊ အာဟာရခ်ဳိ႕တဲ့မႈႏွင့္ ေရာဂါဘယ အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ေထာင္ေသာင္းခ်ီ၍လည္း မေသသင့္ ဘဲေသေနၾကရသည္။ ကရင္၊ ကရင္နီ၊ မြန္၊ ရွမ္း ျပည္သူလူထု ႏွစ္သိန္းေက်ာ္မွာ ထိုင္းနယ္စပ္သို႔ နယ္စပ္ေက်ာ္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ားအျဖစ္ ေရာက္ရွိေနရသည္။

၂ဝဝ၇ စက္တင္ဘာလက သံဃာေတာ္တို႔၏ လႈပ္ရွားမႈကို နအဖစစ္အစိုးရက ရက္ရက္စက္စက္ ၿဖိဳခြင္းခဲ့ရာ ဗုဒၶဘာသာ သံဃာေတာ္ ၁၅ ပါးအပါအဝင္ ဆႏၵျပသမား ၁ဝဝ နီးပါး အသတ္ခံခဲ့ရသည္။ ၁၉၈၈ ခုေနာက္ပိုင္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွ အက်ဥ္းေထာင္မ်ားအတြင္း၌လည္း ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ၁၅ဝ နီးပါး ေသဆံုး ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ေထာင္ႏွင့္ေသာင္းႏွင့္ ခ်ီေသာ သာမန္ရာဇဝတ္ အက်ဥ္းသားမ်ားလည္း အက်ဥ္းေထာင္မ်ား၊ ရဲဘက္စခန္းမ်ား၊ ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္မ်ား၌ ေသဆံုးခဲ့ၾက၊ ေသဆံုးေနၾကသည္။

စင္စစ္အားျဖင့္ နအဖစစ္အာဏာရွင္တို႔၏ ေပၚလစီမ်ား၊ လုပ္ရပ္မ်ား၊ ေတြးေခၚစဥ္းစားမႈမ်ားမွာ ညံ့ဖ်င္းျခင္း၊ မွားယြင္းေနျခင္းမွ် မဟုတ္ေပ။ ဆရာျမသန္းတင့္ ေျပာဖူးသည့္ ဆိုးယုတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ Evil ျဖစ္သည္။ ဟစ္တလာ အပါအဝင္ ကမၻာေပၚမွ အဆိုးဆံုး အာဏာရွင္မ်ားႏွင့္ ထပ္တူထပ္မွ် ျဖစ္သည္။ သံဃာကိုပင္ ေျဗာင္အတိအလင္း သတ္ရဲေသာ ဗမာျပည္အာဏာရွင္တို႔အတြက္ မလုပ္ႏိုင္စရာ ဆိုးယုတ္မႈဟူသည္ ဘာမွမရွိ။

ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံတြင္ ခမာနီအစိုးရလက္ထက္ ၁၉၇၅ မွ ၁၉၇၉ အထိ ေလးႏွစ္အတြင္း ျပည္သူ ၂ သန္း ေသခဲ့ရာ လူငါးေသာင္းမွ ရွစ္ေသာင္းမွာ အသတ္ခံရျခင္းျဖစ္ၿပီး က်န္တသန္းေက်ာ္မွာ ခမာနီအစိုးရ ေပၚလစီမ်ားေၾကာင့္ ငတ္ျပတ္ဖ်ားနာ ပင္ပန္းဆင္းရဲ၍ ေသၾကရျခင္း ျဖစ္သည္။ အေရွ႕တီေမာ ႏိုင္ငံတြင္လည္း အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံက ၁၉၇၅ မွ ၁၉၉၉ အထိ တိေမာသား ၂ ေသာင္းကို သတ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အင္ဒိုနီးရွား အစိုးရေၾကာင့္ ျဖစ္ရသည့္ ငတ္ျပတ္ပင္ပန္းမႈႏွင့္ ေရာဂါဘယမ်ားေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ တိေမာသား ၉ ေသာင္းေသခဲ့သည္။

အီရတ္အာဏာရွင္ ဆဒၵန္ဟူစိန္က ၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ ကာ့ဒ္တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိး ၅ ေသာင္းကို ဓာတု လက္နက္ျဖင့္ လူမ်ဳိးတံုး စစ္ဆင္ေရး လုပ္ခဲ့သည္။ ရဝမ္ဒါႏိုင္ငံ၌ အာဏာရွင္အစိုးရႏွင့္ လက္ပါးေစတို႔က ၁၉၉၄ ဧၿပီလမွ ဇူလိုင္လအထိ ရက္ေပါင္း ၁ဝဝ အတြင္း လူ ၈ဝဝဝဝဝ (ရွစ္သိန္း)ကို သတ္ပစ္ခဲ့သည္။ ၁၉၉၂-၉၅ မွာ ဆားဘီးယားႏွင့္ ၾသဇာခံ ေဘာ့စ္နီးယား ခြဲထြက္ဆာ့ဘ္တို႔က ေဘာ့စ္နီးယား - ဟာဇီ ဂိုဗီးနား တြင္ မြတ္ဆလင္မ်ားအေပၚ လူမ်ဳိးတံုး စစ္ဆင္ေရး လုပ္ခဲ့သည္။ ၁၉၉၅ ဇူလိုင္လက ဆဘရင္ နီကာၿမိဳ႕တြင္ ေဘာ့စ္နီးယား အရပ္သား ၈ဝဝဝ ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မလာဒစ္ ဦးစီးေသာ ဆားဘီးယားတပ္က သတ္ပစ္ခဲ့သည္။ လူမ်ဳိးတံုးသတ္ပြဲမ်ား အဓိက က်ဴးလြန္သည့္ ဆာ့ဘ္လက္မရြံ႕တပ္ဖြဲ႔ အမည္မွာ စေကာ္ပီယံ ဟူ၏။

ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း နာဇီဂ်ာမဏီႏိုင္ငံက ဂ်ဴးလူမ်ဳိး ၆ သန္း၊ ဆိုဗီယက္ျပည္သူ ၂၅ သန္းႏွင့္ ေသာင္းႏွင့္ခ်ီေသာ ဥေရာပျပည္သူမ်ားကို ေသေစခဲ့သည္။ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ငတ္ျပတ္မႈဒဏ္၊ ေရာဂါဘယဒဏ္တို႔ျဖင့္ အသက္ဆံုးရျခင္း ျဖစ္သည္။ စစ္ႀကီးအၿပီး၌ ဂ်ာမန္ဖက္ဆစ္ ေခါင္းေဆာင္ မ်ားအား ႏ်ဴရင္ဘတ္ စစ္ခံု႐ံုးမွာ ခံု႐ံုးတင္စစ္ေဆး အျပစ္ေပးခဲ့သည္။ ဂ်ီႏိုဆိုက္ဒ္ (လူမ်ဳိးတံုး သုတ္သင္မႈ) ဆိုေသာ အယူအဆသည္ ဥပေဒပိုင္းအရ ထိုအခ်ိန္မွ အစျပဳခဲ့ၿပီးေနာက္ ကုလသမဂၢက ၁၉၄၈ ခုတြင္ ဂ်ီႏိုဆိုက္ဒ္ ကြန္ဗင္းရွင္း စာခ်ဳပ္ကို အေသအခ်ာ ေရးဆြဲျပ႒ာန္းခဲ့ရာ ၁၉၅၁ ခုမွာ စတင္အသက္ဝင္ခဲ့ၿပီး ယခုအခါ ျမန္မာအပါအဝင္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံ ၁၃ဝ ေက်ာ္က လက္ခံအတည္ျပဳထားသည္။ ဤသေဘာတူစာခ်ဳပ္ ပုဒ္မ ၂ တြင္ ဂ်ီႏိုဆိုက္ဒ္ကို ယခုလို အဓိပၸာယ္ဖြင့္ထားသည္။

“ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ လူအုပ္စု သို႔မဟုတ္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးဆုိင္ရာ လူအုပ္စု သို႔မဟုတ္ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ လူအုပ္စုတခုကို တခုလံုးေသာ္လည္းေကာင္း၊ တစိတ္တပိုင္းေသာ္လည္းေကာင္း ဖ်က္ဆီးပစ္ရန္ ရည္ရြယ္ ခ်က္ျဖင့္ ေအာက္ပါလုပ္ရပ္မ်ားကို က်ဴးလြန္ျခင္း။

(က) ယင္းလူအုပ္စု အဖြဲ႔ဝင္မ်ားကို သတ္ျဖတ္ျခင္း၊ (ခ) ယင္းလူအုပ္စု အဖြဲ႔ဝင္မ်ားကို ႐ုပ္ခႏၶာပိုင္းအရ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စိတ္ပိုင္းအရ ေသာ္လည္းေကာင္း ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ထိခိုက္နစ္နာေစျခင္း၊ (ဂ) တခုလံုးအရ သို႔မဟုတ္ တစိတ္တပိုင္းအရ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ပ်က္စီးမႈျဖစ္ေစရန္ အေသအခ်ာ စီစဥ္ ထားသည့္ ဘဝအေျခအေနမ်ားကို ယင္းလူအုပ္စုအေပၚ၌ သက္ေရာက္ေစျခင္း၊ (ဃ) ယင္းလူအုပ္စု အတြင္း ကေလးေမြးဖြားမႈမ်ားကို တားျမစ္ရန္ ရည္ရြယ္သည့္ အစီအမံမ်ား ခ်မွတ္ျခင္း၊ (င) ယင္းလူ အုပ္စုမွ ကေလးသူငယ္မ်ားကို အျခားလူစုသို႔ အတင္းအဓမၼ ေရႊ႕ေျပာင္းပစ္ျခင္း။”
၁၉၉၄ ခု ရဝမ္ဒါႏိုင္ငံဆိုင္ရာ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ခံု႐ံုးက ဂ်ီႏိုဆိုက္ဒ္ကို ယခုလို ထပ္မံခ်ဲ႕ထြင္၍ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုခဲ့သည္။

“လူအုပ္စုတခုကို မေသ႐ံုတမယ္ မဝေရစာ ေကြၽးထားျခင္း၊ ေနအိမ္မ်ားမွ စနစ္တက် ေမာင္းထုတ္ျခင္း၊ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈကို အနိမ့္ဆံုး လိုအပ္ခ်က္ထက္ ႏွိမ့္ခ်ပစ္ျခင္း။... ယင္းလူအုပ္စုကို တခုလံုးအရ သို႔မဟုတ္ တစိတ္တပိုင္းအရ ဖ်က္ဆီးပစ္ရန္ အထူးရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ မုဒိမ္းမႈ၊ လိင္ကိစၥ အၾကမ္းဖက္မႈ က်ဴးလြန္ျခင္း။”

ဂ်ီႏိုဆိုက္ဒ္ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ အပိုဒ္ခြဲ (ခ) မွာ မႏုႆေဗဒ ပညာရွင္ ကဗ်ာဆရာ ေဖသက္နီ ေျပာခဲ့ဖူးသည့္ မဲန္တယ္လ္ဂ်ီႏိုဆိုက္ဒ္ ေခၚ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ ဂ်ီႏိုဆိုက္ဒ္ကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္သည္။ ျပည္သူ ျပည္သားမ်ား၏ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ ခံယူခ်က္မ်ား၊ က်င့္ဝတ္တန္ဖိုးမ်ား၊ စာရိတၱ စာရဏတရားမ်ားကို ဖ်က္ဆီးပစ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ နအဖလက္ထက္တြင္ ကိုယ္က်ဳိးၾကည့္ အက်င့္ပ်က္မႈမ်ား ႏိုင္ငံႏွင့္အဝွမ္း ထိန္းမႏိုင္ သိမ္းမရ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ႀကီးထြားေနသည္။ သာမန္ျပည္သူထဲမွ ျဖစ္လာေသာ ရယက၊ ၾကံ့ဖြတ္၊ စြမ္းအားရွင္၊ မီးသတ္တို႔သည္ စစ္အာဏာရွင္တို႔ထံမွ အ႐ိုးအရင္းေလး ရဖို႔အတြက္ ဇာတ္တူ သားျဖစ္ေသာ ျပည္သူလူထုကို ရက္ရက္စက္စက္ စားကုန္ၾကသည္။ ဤသို႔ စာရိတၱ စာရဏ ပ်က္ျပားမႈမ်ား တႏိုင္ငံလံုး လႊမ္းမိုးႀကီးစိုးေနရာ နယ္စပ္ေက်ာ္လြန္၍ ဒုကၡသည္စခန္းမ်ား၊ အတုိက္အခံ အဖြဲ႔မ်ားထဲမွာပင္ ရင္ေမာတုန္လႈပ္ဖြယ္ လႈိက္စားေနသည္။

ဂ်ီႏိုဆိုက္ဒ္သည္ လူသားမ်ဳိးႏြယ္ ဆန္႔က်င္ေရး ရာဇဝတ္မႈမ်ား၏ အစိတ္အပိုင္းျဖစ္ၿပီး စစ္ကာလ အတြက္သာမက စစ္မျဖစ္သည့္ ကာလအတြက္လည္း အက်ဳံးဝင္သည္။

ဂ်ီႏိုဆိုက္ဒ္ က်ဴးလြန္သည့္ အာဏာရွင္ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ လူ႔အသက္ကို တန္ဖိုးမထားသည့္ သေဘာထား ဓေလ့ထံုးတမ္းမ်ား ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနၿပီး အာဏာရွင္ ဘက္ေတာ္သားတို႔က က်န္ႏိုင္ငံသားတို႔အား ဘာသာကြဲ ဒိ႒ိမ်ား၊ အ႐ိုင္းအစိုင္းမ်ား၊ သ႐ုပ္ပ်က္မ်ား၊ ဥပေဒေဘာင္ ျပင္ပကလူမ်ား၊ ေအာက္တန္းစား လူမ်ဳိးမ်ား၊ ခြဲထြက္ေရး သမားမ်ား၊ ေသာင္းက်န္းသူ အဖ်က္သမားမ်ား၊ မင္းမဲ့ဝါဒီမ်ား၊ အၾကမ္းဖက္သမားမ်ား၊ နယ္ခ်ဲ႕ လက္ပါးေစမ်ား၊ ပုဆိန္႐ိုးမ်ား၊ လူတန္းစား ရန္သူမ်ား၊ တန္ျပန္ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား စသျဖင့္ တံဆိပ္အမ်ဳိးမ်ဳိး သမုတ္ၿပီး ဂ်ီႏိုဆိုက္ဒ္ကို က်ဴးလြန္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ကိုယ့္အတြက္ကိုမူ ျမင့္ျမတ္ေသာ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ေနသူမ်ား၊ ျမင့္ျမတ္ေသာ လူမ်ဳိးမ်ား၊ အမ်ဳိးဘာသာသာသနာ သန္႔ရွင္းတည္တံ့ေရးကို ေစာင့္ထိန္းသူမ်ား၊ အသိအျမင္ ျပည့္ဝရင့္က်က္သူမ်ား၊ တိုင္းျပည္ကို အဓိက ေစာင့္ေရွာက္ေနရသူမ်ား၊ ႏိုင္ငံအတြက္ အဓိက အနစ္နာခံေနသူမ်ား၊ အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား၊ စစ္မွန္သည့္ ေတာ္လွန္ေရး သမားမ်ား စသည္ျဖင့္ မိမိတို႔ ကိုယ္မိမိ သတ္မွတ္ၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ ျပည္သူ၊ ႏိုင္ငံေတာ္၊ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ၊ အမ်ဳိးသား၊ မ်ဳိးခ်စ္၊ ဝံသာႏု၊ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးဟူေသာ စကားလံုးမ်ားကို ဆိုင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္ ေရလဲႏွင့္ သံုးေလ့ရွိသည္။

ဂ်ာမန္ဆိုရွယ္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီႏွင့္ ဂ်ာမန္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတို႔က နာဇီအာဏာရွင္အစိုးရကို အၾကမ္း မဖက္ေရးနည္း၊ လက္နက္ကိုင္ပုန္ကန္နည္း၊ လွ်ဳိ႕ဝွက္လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္နည္း စသည့္နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၄၄ ခုတြင္ ဒီမိုကေရစီလိုလားသူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားဦးစီး၍ ဂ်ာမန္စစ္တပ္က ဟစ္တလာကို ဗံုးခြဲလုပ္ၾကံ အာဏာသိမ္းရန္ အထိပင္ စီစဥ္ခဲ့သည္။ မေအာင္ျမင္ခဲ့။ ေနာင္တြင္ ဘူလ္ေဂးရီးယား သမၼတ ျဖစ္လာမည့္ ဂ်ာမန္ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္းေဆာင္ ဒီမီထေရာ့ဗ္ (႐ိုက္ခ်္စတက္ လႊတ္ေတာ္ မီး႐ႈိ႕မႈျဖင့္ အမႈဆင္ အဖမ္းခံရၿပီးေနာက္ တရားခြင္၌ ကမၻာေက်ာ္ေလွ်ာက္လဲခ်က္ ေပးခဲ့သူ)သည္ ကြန္ျမဴနစ္ပီပီ ျပည္တြင္းမွ ျပည္သူ႔အင္အားကို အဓိကထားၿပီး နာဇီအာဏာရွင္စနစ္ ျဖဳတ္ခ်ေရး အယူအဆကို ရပ္တည္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ အေမရိကန္-အဂၤလိပ္- ႐ုရွား မဟာမိတ္ စစ္အင္အားျဖင့္ ဂ်ာမန္အာဏာရွင္စနစ္ ျဖဳတ္ခ်ေရးကို တက္ႂကြစြာ လႈပ္ရွား အက်ဳိးေဆာင္ ေပးသူ ျဖစ္သြားသည္။ အီတလီ ဖက္ဆစ္အာဏာရွင္တို႔ကို လည္း အီတလီ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ အီတလီ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၊ အက္ရွင္ပါတီ၊ ခရစ္ယာန္ ဒီမိုကရက္ပါတီ စသည္တို႔က လက္နက္ကိုင္တုိက္ပြဲ အပါအဝင္ သ႑ာန္အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ဆန္႔က်င္အံတုခဲ့ၾကသည္။ အလားတူ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္တို႔ကိုလည္း ဂ်ပန္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီႏွင့္ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ားက လွ်ဳိ႕ဝွက္အံတုခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေနာက္ဆံုးတြင္ အေမရိကန္၊ ၿဗိတိန္၊ ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စုတို႔မွ (အဏုျမဴဗံုး အပါအဝင္) စစ္ေရးနည္းလမ္းျဖင့္သာ ဂ်ာမန္၊ အီတလီ၊ ဂ်ပန္ ဖက္ဆစ္အာဏာရွင္တို႔ကို ဇီဝိန္ေႁခြပစ္ႏိုင္ခဲ့သည္။

သည္ဘက္ေခတ္တြင္လည္း ဂ်ီႏိုဆိုက္ က်ဴးလြန္သည့္ အဆိုးဆံုး အာဏာရွင္တို႔ကို ျပင္ပမွ အင္အား သံုးသည့္နည္းျဖင့္သာ နိဂံုးခ်ဳပ္ေစႏိုင္ခဲ့သည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ကေမၻာဒီးယား၊ ရဝမ္ဒါ၊ အေရွ႕တိေမာ၊ ေဘာ့စ္နီးယား- ဟာဇီဂိုဗီးနား၊ ကိုဆိုဗို၊ လိုင္ေဘးရီးယား၊ ဆီယာရာလီယြန္း၊ ေဟတီ၊ ပနားမား၊ အီရတ္၊ အာဖဂန္နစၥတန္ စသည့္ ဥပမာမ်ား အထင္အရွားရွိေနသည္။ မည္သူမွ် ျငင္းမရႏိုင္သည့္ သက္ေသ သာဓကမ်ားျဖစ္သည္။ (ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာမ်ားတြင္သာ ျငင္းစရာမ်ား ေပၚတတ္သည္။ သို႔ရာတြင္ နဂိုမူလ အာဏာရွင္ ျပႆနာေလာက္ မႀကီးေတာ့သည္မွာ ေသခ်ာသည္။)

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ျပည္တြင္းမွ အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရးသမား အတိုက္အခံမ်ား၊ ျပည္သူမ်ား၏ လႈပ္ရွား မႈမ်ားကိုမူ လံုးဝပစ္ပယ္၍ မရ။ ဤျပည္တြင္းလႈပ္ရွားမႈမ်ား ရွိမွသာ ျပည္ပမွ အင္အားသံုး စြက္ဖက္မႈ အတြက္ လမ္းခင္းလမ္းျပရာ ေရာက္မည္ျဖစ္သည္။

ကေမၻာဒီးယားမွ ခမာနီခြဲထြက္ သူပုန္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ေသာ ဟင္ဆာရင္ႏွင့္ ဟြန္ဆင္၊ ဘုရင့္ဂိုဏ္း သူပုန္ေခါင္းေဆာင္ မင္းသားႀကီး သီဟာႏု၊ ရဝမ္ဒါ မ်ဳိးခ်စ္တပ္ဦး သူပုန္အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ေပါလ္ကာဂါမီ၊ အေရွ႕တိေမာမွ ဖရီတီလင္ သူပုန္အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဂတ္စ္မာအိုႏွင့္ ဟိုေဆးရားမို႔စ္ဟိုတာ၊ ေဘာ့စ္နီးယားမွ ေရြးေကာက္ခံသမၼတ အလီယာ အီဇက္ဘီဂိုဗစ္ခ်္၊ ကိုဆိုဗို လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္မေတာ္ သူပုန္အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဟာရွင္သက္ဆီႏွင့္ အဂင္ခ်ီကူး၊ လိုင္ေဘး ရီးယား ညီၫြတ္ေရး ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးႏွင့္ ဒီမိုကေရစီေရး သူပုန္အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဆီကူကြန္နယ္ႏွင့္ ေသာမတ္နင္မလီ၊ ဆီယာရာလီယြန္းမွ ေရြးေကာက္ခံသမၼတ ကက္ဘာ၊ ေဟတီမွ ေရြးေကာက္ခံသမၼတ ဘုန္းေတာ္ႀကီး အာရစၥတိဒ္၊ အာဖဂန္နစၥတန္မွ သူပုန္ေခါင္းေဆာင္ ရွားမာဆြဒ္ စသူတို႔ ရွိ၍သာ ျပင္ပမွ အင္အားသံုး ဝင္ေရာက္ႏိုင္ျခင ျဖစ္သည္။ ႁခြင္းခ်က္အားျဖင့္ အခ်ဳိ႕အာဏာရွင္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ မဟာ ဗ်ဴဟာ ေျမာက္ တူးေျမာင္း၊ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ ေရနံစသည့္ ထူးျခားခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ျပင္ပမွ အင္အားသံုး ဝင္ေရာက္ျခင္းလည္း ရွိသည္။

ထူးျခားခ်က္မွာ အာဏာရွင္ကို ျပည္တြင္းအင္အားစုမ်ားက လက္နက္ကိုင္ အၾကမ္းပတမ္းနည္း ျဖင့္ အံုးအံုးၿခိမ့္ၿခိမ့္ တံု႔ျပန္ရင္ဆိုင္ ပြက္ေလာ႐ိုက္ေနေသာ high-intensity conflict ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ျပည္ပမွ အင္အားသံုးဝင္ေရာက္မႈ ပိုလုပ္ေလ့ရွိသည္။ ျမန္ျမန္ပြဲျပတ္ေလ့ ရွိသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ျပည္တြင္း လႈပ္ရွားမႈ လံုးဝမရွိ (သို႔မဟုတ္) မျပင္းထန္သည့္ low- intensity conflict အာဏာရွင္ႏိုင္ငံကို ျပင္ပမွ အင္အားသံုး စြက္ဖက္ ပြဲသိမ္းေပးျခင္း ျပဳေလ့မရွိ။ အထူးသျဖင့္ အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အံတုသည့္ နည္းလမ္းမ်ားကို လည္းေကာင္း၊ ဒိုင္ယာေလာ့ကို မဟာဗ်ဴဟာအျဖစ္လည္းေကာင္း စြဲစြဲျမဲျမဲ က်င့္သံုး ေနသည့္ အာဏာရွင္ ႏိုင္ငံမ်ားကို ျပင္ပမွ အင္အားသံုး စြက္ဖက္ျခင္း မရွိေပ။ သို႔ရာတြင္ တဖက္မွ ၾကည့္ပါက ယင္းကဲ့သို႔ အာဏာရွင္ႏိုင္ငံမ်ားမွာ ၾကယ္ ၂ ပြင့္ ၾကယ္ ၃ ပြင့္အဆင့္ အာဏာရွင္ႏိုင္ငံမ်ား ေလာက္သာ ျဖစ္တတ္ၿပီး ျပည္တြင္းအင္အား သက္သက္ျဖင့္ အာဏာရွင္စနစ္မွ ဒီမိုကေရစီသို႔ ကူးေျပာင္း ႏိုင္စြမ္းရွိၾကသည္။

သို႔ျဖစ္၍ ကမၻာေပၚမွ အာဏာရွင္မ်ားအနက္ ဆိုးယုတ္မႈအဆင့္ ၾကယ္ ၄ ပြင့္ ၾကယ္ ၅ ပြင့္အထိ ေရာက္သြားသည့္ ဂ်ီႏိုဆိုက္ အာဏာရွင္မ်ားကို ျပင္ပမွ စစ္ကူအင္အားမ်ားကသာ ပြဲသိမ္းေပးႏိုင္ေၾကာင္း ေလ့လာေတြ႔ရွိရၿပီး ျပည္တြင္းအင္အားစုမ်ားက အာဏာရွင္ကို ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တန္ျပန္ တိုက္ပြဲဝင္ေလ၊ ျပည္ပမွစစ္အင္အားမ်ား အျမန္ဆံုး ဝင္ေရာက္ကူညီႏိုင္ေရးကို လႈံ႔ေဆာ္အားေပးရာ ေရာက္ေလျဖစ္သည္။ ဤနည္းျဖင့္သာ ဂ်ီႏိုဆိုက္အာဏာရွင္ကို force out လုပ္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းအင္အားစုမ်ားက မည္သည့္တိုက္ပြဲမွ ဆူပြက္လႈပ္ရွားမေနဘဲ ပါးစပ္မွ ထုိင္ေအာ္ေန႐ံုမွ်ျဖင့္ မည္သည့္ႏိုင္ငံျခား စစ္တပ္မွ ဝင္တိုက္ေပးလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါေၾကာင္း။

ဂါမဏိ

Saturday, November 15, 2008

၀ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ပိုင္ဆိုင္မႈကို အေမရိကန္ ထိန္းခ်ဳပ္

ဇာနည္
ေသာၾကာေန႔၊ ႏုိဝင္ဘာလ 14 2008 18:54 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

ခ်င္းမိုင္။ ။ မူးယစ္ေဆး၀ါး ထုတ္လုပ္ ေရာင္းခ်ေနေသာေၾကာင့္ "၀" ျပည္ ေသြးစည္းညီညြတ္ေရး တပ္မေတာ္ ထိပ္သီး ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ သူတို႔ႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေသာ ကုမၸဏီမ်ား ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ေသာ တားျမစ္ အေရးယူမႈ ျပဳလုပ္လုိက္ေၾကာင္း ၾကာသပေတးေန႔က ထုတ္ျပန္ေသာ အေမရိကန္အစိုးရ၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္တြင္ ပါရွိသည္။

ဘိန္းရာဇာတဦးျဖစ္ေသာ ေ၀ေရွာက္ခန္ အပါအ၀င္ "၀" ျပည္ ေသြးစည္းညီညြတ္ေရး တပ္မေတာ္ (UWSA)မွ ပုဂၢိဳလ္ ၂၆ ဦးႏွင့္ ရန္ကုန္အဲယားေ၀း၊ ဟုန္ပမ္း ကုမၸဏီမ်ား အပါအ၀င္ ကုမၸဏီ ၁၇ ခုတို႔ကို မူးယစ္ေဆး၀ါးဆိုင္ရာ ကင္းပင္း အက္ဥပေဒအရ သူတို႔၏ အေမရိကန္ႏုိင္ငံတြင္းရွိ ပိုင္ဆိုင္မႈ ေငြႏွင့္ ပစၥည္းမ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းႏွင့္ ဆက္သြယ္မႈ တားျမစ္သည္ဟု အေမရိကန္ အစိုးရ ဘ႑ာေရးဌာန၏ ႏိုင္ငံျခား ပိုင္ဆိုင္မႈ ထိန္းခ်ဳပ္ဌာန (OFAC) ၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္က ေဖာ္ျပထားသည္။

"ဒီေန႔ OFAC က 'ဝ' စစ္ဗိုလ္ၾကီးေတြနဲ႔ သူတို႔ ေငြေၾကးကို ဦးတည္ျပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ၾကီးမားတဲ့ မူးယစ္ေဆး ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္မႈကို ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္တယ္။ တျခားတိုင္းျပည္ေတြကလဲ ဒီလိုမ်ိဳးလုပ္ၾကဖို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္" ဟု ဟမ္မရယ္က ေျပာသည္။

ေ၀ေရွာက္ခန္၏ ညီႏွစ္ဦးျဖစ္ေသာ ေဝေ႐ွာက္ေလာင္ ႏွင့္ ေဝေ႐ွာက္ရင္၊ UWSA၏ စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္တဦးျဖစ္ေသာ ေပါင္ယုဆိုင္ႏွင့္ ညီအစ္ကို ၅ ဦး၊ ဟုိခ်န္တင္ႏွင့္ ရွီခူနန္တို႔အပါအ၀င္ သူတို႔၏ မိသားစု၀င္မ်ားႏွင့္ သူတို႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းလုပ္ကိုင္ေနေသာ ျမန္မာ၊ ထိုင္း၊ စင္ကာပူ၊ ေဟာင္ေကာင္ႏွင့္ တ႐ုတ္တို႔မွ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္မ်ား ျဖစ္သည္ဟု ေၾကညာခ်က္တြင္ ပါရွိသည္။

"UWSA ဟာ အေ႐ွ႕ေတာင္အာရွတခြင္မွာ မူးယစ္ေဆး၀ါးေတြ ထုတ္လုပ္ေနတဲ့၊ ျဖန္႔ခ်ီ ကုန္သြယ္မႈ ျပဳလုပ္ေနတဲ့ အၾကီးဆံုးႏွင့္ အာဏာ အရွိဆံုး အဖြဲ႕စည္းတခု ျဖစ္တယ္" ဟု OFACမွ ဒုညႊန္ၾကားေရးမႉး ဘာဘရာ စီ ဟမ္မရယ္က ေၾကျငာခ်က္တြင္ ေျပာၾကားသည္။

တားျမစ္ခံရေသာ ကုမၸဏီမ်ားတြင္ ဟုန္ပန္း ကုမၸဏီလုပ္ငန္းစု လက္ေအာက္မွ ဟုန္ပန္းအမည္ႏွင့္ လွ်ပ္စစ္ပစၥညး္၊ ေက်ာက္မ်က္တူးေဖာ္ေရး၊ အထည္အလိပ္လုပ္ငန္း၊ ကုန္သြယ္လုပ္ငန္း၊ ေမြးျမဴေရး ထုတ္ကုန္လုပ္ငန္းမ်ား၊ စင္ကာပူႏွင့္ ျမန္မာရွိ တက္ခမ္း ေဆာက္လုပ္ေရး ကုမၸဏီ၊ တက္ခမ္း ေက်ာက္မ်က္ ကုမၸဏီ၊ ရန္ကုန္အဲေ၀း ေလေၾကာင္းလိုင္း၊ Vest Spectrum (S) pte., Ltd. တရုတ္ႏိုင္ငံမွ Dehong Thailong Hotel Co., Ltd၊ ထိုင္းႏိုင္ငံမွ Sangsiri Kankaset Company Limited ႏွင့္ Khum Thaw Company Limited တို႔ပါ၀င္သည္။

ကင္းပင္းအက္ဥပေဒမွ တားျမစ္ခ်က္မ်ားကို ခ်ဳိးေဖာက္လွ်င္ အဖြဲ႔စည္းလိုက္ ပါ၀င္ ပတ္သက္မႈအတြက္ ေငြဒဏ္ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ဆယ္သန္း အထိ၊ တဦးခ်င္း ပါ၀င္ပတ္သက္မႈအတြက္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၅ သန္းအထိႏွင့္ ေထာင္ဒဏ္ ႏွစ္ ၃၀ အထိ ျပစ္ဒဏ္မ်ား က်ခံရႏိုင္သည္။

အေမရိကန္ အစိုးရက ေ၀ေရွာက္ခန္ကို ဖမ္းမိလွ်င္ ေဒၚလာ ၂သန္းအထိ ဆုခ်ီးျမွင့္မည္ဟု ထုတ္ျပန္ထားသည္။ သမတ ဘုရွ္က ၂၀၀၅ ခုတြင္ ေ၀ေရွာက္ခန္တို႔ ညီအစ္ကို ၃ ဦးႏွင့္ ေပါင္ယုဆိုင္ ညီအစ္ကို ၅ ဦးတို႔ကို ဘိန္းရာဇာ စာရင္းတြင္ ထပ္မံ ထည့္သြင္း ေၾကျငာခဲ့သည္။

လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ေ၀ေရွာက္ခန္သည္ UWSA ၏ အၾကီးတန္း စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ျဖစ္သည္။ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံ ယူနန္ျပည္သားျဖစ္သူ ေ၀ေရွာက္ခန္သည္ တ႐ုတ္-ျမန္မာ နယ္စပ္သို႔ ေရာက္ရွိလာျပီးေနာက္ ဘိန္းဘုရင္ ခြန္ဆာ၏ ဘ႑ာထိန္းအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။ ၁၉၈၀ တြင္မူ ခြဲထြက္ျပီးေနာက္ ကိုယ္ပိုင္ ဘိန္းအင္ပါယာမ်ားကို တည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္။ ေ၀ေ႐ွာက္ခန္ ညီအစ္ကိုမ်ားသည္ ၁၉၈၉တြင္ ေပါင္ယုဆိုင္ ညီအစ္ကိုမ်ား၏ UWSA ႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ မူးယစ္ေဆး၀ါးေမွာင္ခိုလုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ကိုင္ခဲ့ျပီး အၾကီးတန္း အရာရွိ တဦးအျဖစ္ ပါ၀င္ခဲ့သည္။

ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ လက္ေအာက္ခံ ျဖစ္ခဲ့ရာမွ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ မတ္လအတြင္းတြင္ အင္အား ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ႏွင့္ ခြဲထြက္ျပီး UWSA ဟု ၀ မ်ားက ထူေထာင္ခဲ့သည္။ မ်ားမၾကာမီ စစ္အစိုးရႏွင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ ေရးထုိးခဲ့သည္။

အပစ္ခတ္ ရပ္စဲျပီးေနာက္တြင္ ရွမ္းျပည္နယ္အေရွ႕ပိုင္းက်ိဳင္းတံုျမိဳ႕ ေျမာက္ဖက္ရွိ ပန္ဆန္းမွ ေျမာက္ဖက္ ယိင္းခ်န္းေဒသအထိ တရုတ္ - ျမန္မာ နယ္စပ္ကို '၀' အထူးေဒသ (၂) ဟု သတ္မွတ္ေနထိုင္သည္။

ဤပံုအား ဒီေနရာတြင္ ပံုႀကီးခ်ဲ႕ၾကည့္ႏိုင္ပါသည္။
Ref: မဇၥၽိမ

တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူ ၁၆ ဦးကုိ ေထာင္ဒဏ္ ၁၆ ႏွစ္ထိ ခ်မွတ္ျပန္

ႏုိဝင္ဘာလ 14 2008

ခ်င္းမုိင္။ ။ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ပါတီ၀င္အမ်ားစုအပါအ၀င္ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူ ၁၆ ဦးကို ယေန႔တြင္ တရား႐ံုးအသီးသီးက ၁၆ ႏွစ္အထိ ရွည္လ်ားေသာ ေထာင္ခ်မႈမ်ား ျပဳလုပ္လိုက္ျပန္သည္။

တံခါးပိတ္က်င္းပသည့္ ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္ တရား႐ံုးက ေဒါပံုၿမိဳ႕နယ္မွ ကုိေက်ာ္ဇင္၀င္းကို ေထာင္ဒဏ္ ၁၆ ႏွစ္ ခ်မွတ္လိုက္ျပီး ေမာင္ေက်ာ္ေက်ာ္လင္းကို ၁၃ ႏွစ္၊ မၾကည္ၾကည္၀ါကို ၁၁ ႏွစ္ႏွင့္ ကိုေနဇာမ်ဳိး၀င္း (ေဒါပံု)၊ ကိုေအာင္ေဇာ္ဦး (ေတာင္ႀကီး) တို႔အား ေထာင္ဒဏ္ ၅ ႏွစ္စီ ခ်မွတ္လိုက္သည္။

အင္းစိန္ေထာင္တြင္း အထူးတရား႐ံုးက လႈိင္သာယာၿမိဳ႕နယ္မွ ပါတီ၀င္လူငယ္ ကုိသန္းေဇာ္ျမင့္၊ ကုိစန္း၀င္း ၊ ကုိသန္႔ဇင္မ်ဳိး တို႔ကို ၉ ႏွစ္ခဲြႏွင့္ ေဒၚငယ္မ၊ ကိုေက်ာ္စိုး၀င္း ၊ ကိုသိုက္မင္းတို႔အား ၇ ႏွစ္ခဲြစီ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္သည္။

"အဖမ္းခံရသူ မိသားစုေတြက လာၿပီးေတာ့ ေထာင္အ၀မွာ ေစာင့္နားေထာင္တယ္ေလ… ဒီကေန ေထာင္အရာရွိတဦးကုိ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေမးခိုင္းၾကည့္တယ္။ သူတို႔ကုိ ႏွစ္ ဘယ္ေလာက္ ခ်လိုက္တယ္ေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ သူတို႔ သိခဲ့ရတာ" ဟု ေထာင္ခ်ခံရသူတဦး၏ မိသားစု၀င္တဦးက မဇၩိမကို ေျပာသည္။

ကိုေနဇာမ်ိဳး၀င္း၏ ဖခင္က "သားသမီး အဖမ္းခံရေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာေပါ့။ ၀မ္းနည္းျခင္း ေတာ့ မရွိပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔က သူတို႔ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ သူတို႔ ေရြးခ်ယ္ရာလမ္း ေပါ့ဗ်။ သူတို႔ ဒီလမ္းကုိ ေလွ်ာက္တဲ့ ကိစၥျဖစ္လို႔ ဒီလိုျဖစ္တာပါပဲ" ဟု ေျပာသည္။

ထို႔အျပင္ အင္းစိန္ အထူးတရားရုံးမွ မႏၱေလးတုိင္း အန္အယ္ဒီ ပါတီ၀င္မ်ားျဖစ္သည့္ ဦးေရႊေမာင္း၊ ကို၀ဏၰေအာင္၊ ကုိေဇာ္၀င္းတို႔အား ႏိုင္ငံေတာ္ လံုျခံဳေရးကုိ ထိခုိက္ပ်က္ျပားေစရန္ လႈံ႕ေဆာ္မႈျဖင့္ တဦးလွ်င္ ၄ ႏွစ္စီ ခ်မွတ္သည္။

သူတို႔ အကုန္လံုးပင္ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္၀င္မ်ား ျဖစ္ၾကျပီး ယမန္ႏွစ္က ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ
စီတန္းလွည့္လည္ ေမတၱာပို႔ေသာ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ပါ၀င္ခဲ့၍ ဖမ္းဆီးခံရသူျခင္း သုိ႔မဟုတ္ ႏို္င္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား လႊတ္ေျမာက္ေရး ဆုေတာင္းပြဲမ်ားတြင္ ပါ၀င္၍ အဖမ္းခံရျခင္း ျဖစ္သည္။

ထို႔အျပင္ ဒဂံုၿမိဳ႕နယ္မွ ကိုတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔အား ေတာင္ဒဂံုတရားရံုးတြင္ ယေန႔ ညေန ၃ နာရီခန္႔က ေထာင္ဒဏ္ ၂ ႏွစ္စီ ခ်မွတ္ခဲ့သည္။

ကိုတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔သည္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဧၿပီလအတြင္းက စစ္အစိုးရက ေမလအတြင္း ျပဳလုပ္မည့္ ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ဆႏၵခံယူပဲြအား ဆန္႔က်င္သည့္အေနျဖင့္ NO အကီီ် ၀တ္ဆင္ကာ သႀကၤန္တြင္ လည္ပတ္သည့္အတြက္ ဖမ္းဆီးခံရသူမ်ား ျဖစ္သည္။

ယေန႔ စီရင္ခ်က္ ခ်သူမ်ားထဲမွ ကိုစန္း၀င္း၊ ကိုသန္႔ဇင္မ်ဳိး၊ ကိုေက်ာ္စိုး၀င္းတို႔သည္ ယမန္ေန႔ ကလည္း စြဲဆိုထားေသာ အမႈအခ်ဳိ့ျဖင့္ စီရင္ခ်က္ ခ်ခံရသူမ်ားျဖစ္ျပီး ယေန႔တြင္လည္း အမႈတြဲမ်ားျဖင့္ ေထာင္ဒဏ္ တိုးခံရသူမ်ား ျဖစ္သည္။

သန္းထုိက္ဦး

Ref: မဇၨၽိမ

Friday, November 14, 2008

နအဖရဲ႕ ႏ်ဴကလီးယားအိပ္မက္ (၂)

ဂါမဏိ

ယူေရနီယမ္လႈပ္ရွားမႈမ်ား
ဗမာျပည္ရဲ႕ ယူေရနီယမ္သတၱဳသုိက္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အရင္သတင္းေတြကို အတည္ျပဳေပးတဲ့ ေနာက္ထပ္အခ်က္ အလက္ေတြ ထပ္ထြက္လာပါတယ္။ စီးပြားေရးအရ တြက္ေျခကိုက္တဲ့ ယူေရနီယမ္သတၱဳ႐ိုင္းဟာ ေက်ာက္ၿဖံဳး၊ ေဖာင္း ျပင္နဲ႔ ေက်ာက္ဆင့္ ေဒသေတြမွာ ရွိေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ တနသၤာရီေတာင္ပိုင္း၊ ကရင္နီျပည္ (လြဳိင္ေကာ္ေဒသ)၊ ကခ်င္ျပည္ မိုးညႇင္း နဲ႔ ရွမ္းျပည္ ေတာင္ႀကီးအေနာက္ဖက္ေတြမွာလည္း ယူေရနီယမ္ စမ္းသပ္ရွာေဖြေနပါတယ္။ ယူေရနီယမ္ သတၱဳ႐ိုင္း ႀကိတ္ခြဲမႈကိုေတာ့ သပိတ္က်ဥ္းမွာ လုပ္ေဆာင္ေနပါၿပီ။ ဒါ့အျပင္ ႀကိတ္ခြဲၿပီးယူေရနီယမ္ (အဝါေရာင္ ကိတ္မုန္႔)ကို ယူ-၂၃၅ အဆင့္ေရာက္ေအာင္ သန္႔စင္ျမႇင့္တင္ဖို႔ လုပ္ငန္းစဥ္တခုကိုလည္း သပိတ္က်ဥ္းမွာ စလုပ္ေနၿပီ လို႔ သတင္းရပါတယ္။ အခုအခါမွာ ဒီသပိတ္က်ဥ္းမွာ လုပ္ေနတာ အားလံုးကို ႏ်ဴကလီးယားတပ္ရင္း ၁ လို႔ ရည္ၫႊန္း သံုးစြဲေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။

၂၀၀၆ ခု ႏွစ္ဦးပိုင္းတံုးက အဝါေရာင္ကိတ္မုန္႔ကို ေျမာက္ကိုးရီးယားႏိုင္ငံကို ေရာင္းခ်ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း အတည္ျပဳ သတင္းရခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၆ ဇူလိုင္မွာေတာ့ စစ္အစိုးရဟာ ေျမာက္ကိုးရီးယား ဆီကေန ယူေရနီယမ္သန္႔စင္ အဆင့္ျမႇင့္ ရာမွာသံုးဖို႔နဲ႔ ပလူတိုနီယမ္ ထုတ္လုပ္ရာမွာပါ သံုးဖို႔ ႏ်ဴကလီးယား ဓာတ္လႈံ႔ ကရိယာေတြ ဝယ္ယူခဲ့ပါတယ္။ ဒီစက္ကရိ ယာအေၾကာင္းကို က်ေနာ္တို႔ တိတိက်က် မသိေသးေပမဲ့ တျခားသတင္း အခ်က္အလက္ေတြအရ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ႏိုင္တာကေတာ့ စင္ထရီဖ်ဴ႕ဂ်္ (ဗဟိုဆြဲအားကရိယာ)ေတြ ပါဝင္ပါလိမ့္မယ္။ ေျမာက္ကိုးရီးယား ႏ်ဴကလီးယားပါရဂူ အနည္းဆံုး တေယာက္ေလာက္ကေတာ့ အခု သပိတ္က်ဥ္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ အတည္ျပဳႏိုင္တဲ့ သတင္းကေတာ့ လြန္ေက်ာ္နားက စက်င္ေတာင္မွာ ႏ်ဴကလီးယားနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ စစ္ဘက္ သုေတသန ဌာနတခု တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ေက်ာ္ေဒသမွာလည္း ႏ်ဴကလီးယားတပ္ရင္း တရင္းထားတယ္လို႔ သတင္းရထားပါတယ္။ ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕နယ္မွာေတာ့ အရပ္ဘက္ သုေတသနဌာနတခု ဖြင့္ထားပါတယ္။ ေမၿမိဳ႕မွာလည္း ႐ုရွား ႏ်ဴကလီးယား ပါရဂူေတြက ျပည္ေတာ္ျပန္လာတဲ့ ပညာေတာ္သင္ေတြကို မြမ္းမံသင္ တန္းေတြ ေပးေနပါတယ္။

စစ္ဘက္ေခတ္မွီေရးနဲ႔ ေနျပည္ေတာ္ကာကြယ္ေရး
နအဖ ဟာ ေခတ္မွီလက္နက္ေတြ ဝယ္ယူရရွိဖို႔နဲ႔ မိမိရဲ႕လက္နက္ကိုင္တပ္ေတြကို ေခတ္မွီေအာင္လုပ္ဖို႔ အႀကီးအက်ယ္ ႀကိဳးစား ေနပါတယ္။ အဲဒီလုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြထဲက ထူးထူးျခားျခား ဝယ္ယူမႈေတြကို ေအာက္ပါအတိုင္း ေဖာ္ထုတ္သိရွိရပါတယ္။

၂၀၀၂ ခုမွာ နအဖဟာ ေျမာက္ကိုးရီးယားႏိုင္ငံက ၁၂၂ မမ ေဟာင္ဝစ္ဇာ အေျမာက္ႀကီးေတြ ဝယ္ခဲ့ပါတယ္။ တ႐ုတ္ ႏိုင္ငံ ေျမာက္ပိုင္း စက္မႈ ေကာ္ပိုေရးရွင္းဆီက ေလတပ္သံုး အႀကီးစားေရဒါ ၁၅ ခု ဝယ္ခဲ့ၿပီး မဂၤလာဒံု ေလတပ္စခန္း၊ နမ့္စန္ေလတပ္စခန္း၊ ရခိုင္ျပည္ အမ္းၿမိဳ႕နယ္ နတ္ေရကန္ေတာင္ထိပ္ ေရဒါစခန္း၊ ဟိုင္းႀကီးကၽြန္း ေရဒါစခန္း၊ ကိုကိုးကၽြန္း ေရဒါစခန္းတို႔မွာ တပ္ဆင္ ေနရာခ်ခဲ့ပါတယ္။ ပင္လယ္ျပင္နဲ႔ ကမ္းေျခ လံုျခံဳေရးအတြက္လည္း ဧရာဝတီတိုင္း ထဲက ျပင္ဝိုင္း၊ တိတ္စြန္းနဲ႔ တာပင္ေမွာ္ကၽြန္းမ်ား၊ ရခိုင္ျပည္ထဲက ကၽြန္းသာယာ၊ ေမယု၊ မာန္ေအာင္နဲ႔ နံ႔သာကၽြန္းမ်ား၊ တနသၤာရီတိုင္းထဲက ကၽြန္း(၈)ကၽြန္းတို႔မွာ ေရတပ္သံုး ေရဒါေတြ တပ္ဆင္ခဲ့တယ္။ နအဖဟာ ႐ုရွားႏိုင္ငံကေန ၂၀၀၂ ခုထဲမွာဘဲ အမ္အိုင္ဂ်ီ-၂၉ (၁၀)စီးဝယ္ခဲ့ၿပီး ၂၀၀၅ ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ ဒံုးပ်ံပစ္စင္ေတြနဲ႔ ဒံုးပ်ံတင္ထရပ္ကားေတြ၊ ၂၀၀၆ ႏိုဝင္ဘာမွာ ၁၂၂ မမဒံုးပ်ံေတြနဲ႔ ၂၄၀ မမဒံုးပ်ံေတြ ဝယ္ခဲ့ပါတယ္။

နအဖဟာ ေရတပ္က စစ္ဗိုလ္ေတြကို အိႏၵိယနဲ႔ ႐ုရွားႏိုင္ငံေတြမွာ သင္တန္း တက္ခိုင္းထားပါတယ္။ အိႏၵိယမွာ သေဘၤာပံုစံတုနဲ႔ ေလ့က်င့္ေရး Ship Simulator သင္တန္း၊ ႐ုရွားမွာ ေရျပင္မွေရျပင္ အေျမာက္ပစ္နဲ႔ ဒံုးက်ည္ပစ္ သင္တန္းေတြ တက္ရပါတယ္။ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာမွာ နအဖဟာ သေဘၤာပစ္ ဒံုးက်ည္ပစ္စင္ (၂၈)ခုနဲ႔တကြ ဆက္စပ္ဒံုးက်ည္ေတြကို အသုတ္လိုက္ ခြဲဝယ္ခဲ့ပါတယ္။ အိႏၵိယနဲ႔တ႐ုတ္ ႏွစ္ႏိုင္ငံစလံုးက ဗမာျပည္ကုိ လက္နက္ေတြ ေရာင္းလည္းေရာင္း၊ ေပးလည္းေပးေနပါတယ္။

၂၀၀၇ ခုမွ အိႏၵိယႏိုင္ငံက နအဖကို ၇၆ မမ နဲ႔ ၇၅ မမ ေတာင္ေပၚပစ္အေျမာက္ေတြနဲ႔ ေလေၾကာင္းရန္ကာကြယ္ေရး တပ္ရင္း (၁၀)ရင္းအတြက္ ၁၂၀ မမ ေလယာဥ္ပစ္ အေျမာက္ေတြ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၀ ခုမတိုင္ခင္က ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အေျမာက္စခန္း ဌာနခ်ဳပ္ (ဝါ) အေျမာက္တပ္မ (၂)ခုဘဲရွိခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၄ ခုေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ အေျမာက္တပ္မ (၁၀)ခုနဲ႔ ဒံုးပ်ံတပ္မ (၁)ခုအထိ တိုးခ်ဲ႕ခဲ့ပါတယ္။

စစ္႐ံုးခ်ဳပ္ကို ပ်ဥ္းမနားေရႊ႕ၿပီးတဲ့ေနာက္ တိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ဖို႔ ဖိုင္ဘာေအာ့ပ္တစ္ (အလင္းဖန္မွ်င္) ႀကိဳးေတြ အသံုးျပဳခဲ့ပါတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ ကာကြယ္ေရးစည္းေၾကာင္း၊ ရန္ကုန္တိုင္းက ေရဒါစခန္းေတြ၊ ေလတပ္စခန္းေတြ၊ ေရတပ္စခန္းေတြ စသည္ျဖင့္ မဟာဗ်ဴဟာက်တဲ့ ေနရာေတြကို ဆက္သြယ္ဖို႔ ဂြင္က်ယ္ကြန္ယက္ WAN တခုကို သံုးပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ပ်ဥ္းမနား ကာကြယ္ေရးအတြက္ စကခ ၆ ရဲ႕တပ္ရင္း (၁၀)ရင္းကို ေဒသထဲမွာ ခ်ထားပါတယ္။ ပဲခူး႐ိုးမနဲ႔ တဆက္တည္းျဖစ္တဲ့ ပ်ဥ္းမနား ေတာင္ညိဳမွာ ေလယာဥ္ပစ္ တပ္ရင္းတရင္းထားၿပီး ေနာက္ေလယာဥ္ပစ္ တပ္ရင္းတရင္းကိုေတာ့ ဝဲႀကီးနဲ႔ သာဝတၳိအေရွ႕ဘက္မွာ ခ်ထားပါတယ္။ ေလယာဥ္ပစ္ ဒံုးက်ည္တခ်ဳိ႕ကိုလည္း ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႕ေပၚမွာ အေျခစိုက္ထားပါေသးတယ္။ ေနျပည္ေတာ္အတြက္ အပိုေဆာင္း လံုျခံဳေရးအျဖစ္ သံခ်ပ္ကာ တပ္ရင္း (၂)ရင္းကို ေပ်ာ္ဘြယ္နဲ႔ ပ်ဥ္းမနားၾကားမွာ တပ္ခ်ထားၿပီး အေျမာက္တပ္ရင္း (၃)ရင္းနဲ႔ အေျမာက္စခန္း ဌာနခ်ဳပ္ အမွတ္ ၉၀၁ ကို ပဲခူးတိုင္း ေဘာနက္ႀကီး-ဘုရားႀကီး ေဒသမွာ ခ်ထားပါတယ္။

အခ်က္ျပ ဆက္သြယ္မႈ လံုျခံဳေရးအတြက္ နအဖဟာ မိမိကိုယ္ပိုင္ ဝါယာလက္ (ႀကိဳးမဲ့) ဆက္သြယ္ေရးစနစ္ေတြ ေဖာ္ထုတ္ ေနပါတယ္။ ၂၀၀၆ ခုမတိုင္ခင္က XD-D6M ဆက္သြယ္ေရး စက္ေတြကို သံုးခဲ့တယ္။ ဒီစက္ေတြဟာ လႈိင္းႏႈန္း .၀၁ မီတာကေန ၉၉ မီတာအထိ လႊင့္ႏိုင္ ဖမ္းႏိုင္ၿပီး ဆက္သြယ္မႈကို အလြယ္တကူ ၾကားျဖတ္ဖမ္းယူလို႔ ရႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ နအဖဟာ တပ္မေတာ္ ပင္မ ဆက္သြယ္ေရး အလုပ္႐ံုကို စက္ကရိယာသစ္ေတြ ထုတ္လုပ္ေပးဖို႔ ၫႊန္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၆ ခုမွာေတာ့ ပင္မ ဆက္သြယ္ေရး အလုပ္႐ံုက တ႐ုတ္နည္းပညာ အကူအညီနဲ႔ ႀကိဳးမဲ့ ဆက္သြယ္ေရး စက္အသစ္တမ်ဳိး ထုတ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို 2006M1 လို႔ ယာယီ နာမည္ေပးထားပါတယ္။ စက္အသစ္ေတြဟာ လႈိင္းႏႈန္း .၀၀၀၀၁ မီတာကေန .၀၀၀၀၉ မီတာအထိ ထုတ္လႊင့္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီစက္သစ္ေတြနဲ႔ ပို႔လႊတ္တဲ့ သတင္းေတြကို ၾကားျဖတ္ဖမ္းဖို႔ အေတာ့္ကို ခက္ခဲတယ္လို႔ ၾကားရပါတယ္။

နအဖဟာ ၇၆ မမ နဲ႔ ၁၂၀ မမ အေျမာက္ေတြ၊ ေမာ္တာေတြ၊ ၂၅ ေပါင္ဒါအေျမာက္နဲ႔ ၁၀၅ မမ ေဟာင္ဝစ္ဇာ အေျမာက္ေတြ အတြက္လည္း ကိုယ္တုိင္ ခ်ိန္ရြယ္ပစ္ခတ္တဲ့ စနစ္ကို အစားထိုးဖို႔ ကြန္ပ်ဴတာေဆာ့ဖ္ဝဲ တီထြင္ေဖာ္ထုတ္ ေနပါတယ္။ ေျမျပင္ကေရာ ေဝဟင္ကပါ အကဲခတ္ စနစ္ေတြအတြက္ ေဆာ့ဝဲ သုေတသနကိုလည္း ေဆာင္ရြက္ေနပါ တယ္။

ကပစ ၁၆ နဲ႔ ၁၉ ကို အႀကီးအက်ယ္ ျပန္လည္မြမ္းမံ ျပင္ဆင္ပစ္လိုက္ၿပီး အပိုပစၥည္းေတြ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ထားပါတယ္။ (တ႐ုတ္လက္နက္နဲ႔ ႐ုရွားလက္နက္ေတြဟာ အပိုပစၥည္းေတြနဲ႔ ပံုမွန္အစားထိုး လဲလွယ္ဖို႔လိုတဲ့ နာမည္ပ်က္ရွိၿပီး အပူပိုင္း ရာသီဥတုမွာ လက္နက္ေတြကလည္း ပိုပ်က္စီး ယိုယြင္းလြယ္ပါတယ္။) တာလတ္ပစ္ဒံုးပ်ံေတြ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ နအဖဟာ တ႐ုတ္နဲ႔ ေျမာက္ကိုးရီးယား ပါရဂူေတြနဲ႔ ကပစ ၁၄ ကို ျပင္ဆင္ မြမ္းမံခဲ့ပါတယ္။ ကပစ ၁၄ ကို ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္မွာ မေကြးတိုင္း ငဖဲၿမိဳ႕နယ္မွာ တည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီး အခု လည္ပတ္ ထုတ္လုပ္ေနၿပီလို႔ ယူဆရပါတယ္။ အဲဒီစက္႐ံုမွာ ခန္႔မွန္းေျခအားျဖင့္ စစ္အင္ဂ်င္နီယာ ၃၀၀၀ ေလာက္ အလုပ္လုပ္ေနပါတယ္။ (မွတ္ခ်က္။ အရင္က နအဖအေနနဲ႔ တာလတ္ပစ္ဒံုးပ်ံေတြ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ ငါးႏွစ္ေလာက္ ၾကာအံုးမယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ခန္႔မွန္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါက ႐ုရွားလုပ္ ပဲ့ထိန္းဒံုးပ်ံေတြကို ဆိုလိုတာျဖစ္လို႔ သီးျခားစီမံကိန္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။)

နိဂံုး
နအဖအေနနဲ႔ ႏ်ဴကလီးယား လက္နက္ေတြကို သဲႀကီးမဲႀကီး ႀကိဳးပမ္းေနတာဟာ (တျခားစီမံကိန္းႀကီးေတြလည္း ရွိေသးတယ္) ထိုင္းႏိုင္ငံ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ တကမၻာလံုးက အထူးစိုးရိမ္ ပူပန္သင့္ပါတယ္။ ထိုင္းအစိုးရနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္း အဝိုင္းက စစ္အုပ္စု အေပၚ ေခ်ာ့ျမႇဴေရးေပၚလစီ က်င့္သံုးေနတာကို လံုးဝေျပာင္းျပန္ လွန္ပစ္ဖို႔လိုပါတယ္။ နအဖဟာ အဆိုးဆံုး အႏၲရာယ္ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ရပ္တန္႔ပစ္ရပါမယ္။ ႐ုရွားနဲ႔ တ႐ုတ္ ဗီတိုအာဏာေတြ ပါေနတဲ့ လံုျခံဳေရး ေကာင္စီဟာ ကိုင္တြယ္ႏိုင္စြမ္း မရွိတဲ့အတြက္ တျခား ေရြးစရာ ေျဖရွင္းခ်က္ ရွိရပါမယ္။ တကယ့္လက္ေတြ႔ ေျဖရွင္းႏိုင္တာက အေမရိကန္ တခုဘဲရွိၿပီး သူ႔တႏိုင္ငံတည္းကျဖစ္ေစ သို႔မဟုတ္ တျခား စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြနဲ႔ (ထိုင္းႏိုင္ငံ?) ပူးတြဲ၍ျဖစ္ေစ ျမန္မာႏိုင္ငံက ျပည္သူေတြ မိမိတို႔ဖာသာ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေနတာကို ကူညီေပးဖို႔ လမ္းတခုဘဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ လိုအပ္သမွ် ဘာနည္းလမ္းဘဲျဖစ္ျဖစ္ အသံုးျပဳရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ရည္ၫႊန္း။ ။ အာဏာရွင္ေစာင့္ၾကည့္ေရးအဖြဲ႔ Dictator Watch မွ Roland Watson ေရး ၂၀၀၈ ၾသဂုတ္ ၇ ရက္စြဲပါ ႐ုရွား-ျမန္မာ ႏ်ဴကလီးယားေထာက္လွမ္းခ်က္ အစီရင္ခံစာ

နအဖရဲ႕ ႏ်ဴကလီးယားအိပ္မက္ (၁)

ဂါမဏိ

နအဖရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္
ဗမာႏိုင္ငံဟာ ၂၀၂၀ ခုႏွစ္မွာ ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ေတြ ထုတ္လုပ္ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းမယ္လို႔ ဗမာစစ္ အစိုးရရဲ႕ သိပၸံနဲ႔ နည္းပညာ ဝန္ႀကီးဆိုသူ ဦးေသာင္းက ၂၀၀၁ ခု ေမလအတြင္းက ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ကာကြယ္ ေရးတကၠသိုလ္မွာ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒီရည္မွန္းခ်က္ ေအာင္ျမင္ထေျမာက္သြားရင္ နအဖစစ္အုပ္စုဟာ အေရွ႕ေတာင္ အာရွမွာ စစ္အင္အား အေတာင့္ဆံုး ႏိုင္ငံ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဗမာျပည္ဟာလည္း "စတုတၳျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္" အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းသြားၿပီး ထိုင္းႏိုင္ငံကို စစ္ေရးအရ ၿခိမ္းေျခာက္ႏိုင္စြမ္း ရွိလာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ နအဖဟာ ႏိုင္ငံတကာ လံုျခံဳေရးနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး အႏၲရာယ္ျပဳ ၿခိမ္းေခ်ာက္ေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။ နအဖရဲ႕ အသစ္စက္စက္ (၁၀) မီဂါဝပ္ ႏ်ဴကလီးယား ဓာတ္ေပါင္းဖိုကို ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ သုေတသန လုပ္ငန္းအတြက္ ရည္ရြယ္တယ္လို႔ ေၾကညာထားတာဟာ လိမ္ညာမႈ သက္သက္သာျဖစ္ပါတယ္။

စီမံကိန္းေနာက္ခံ
နအဖရဲ႕ ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ ထုတ္လုပ္ေရးစီမံကိန္းဟာ ၁၉၉၀ ခု နဝတေခတ္မွာ စတင္ခဲ့ပါတယ္။ နဝတဟာ ႏ်ဴကလီးယား နည္းပညာ ေဖာ္ထုတ္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ႐ူပေဗဒပါေမာကၡ ဦးဖိုးေစာနဲ႔ တုိင္ပင္ ေဆြးေႏြးခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခား ပညာေတာ္သင္ေစလႊတ္ဖို႔ လူေရြးခ်ယ္ေရး ကိစၥလည္း ေဆြးေႏြးခဲ့ပါတယ္။ ႏ်ဴကလီးယား နည္းပညာအတြက္ ဗိုလ္ေလာင္းေတြ ေလ့က်င့္ ေမြးျမဴဖို႔ အစီအစဥ္ကိုေတာ့ ၁၉၉၇ ခု စစ္တကၠသိုလ္ ဗိုလ္ေလာင္း အပတ္စဥ္ ၄၂ နဲ႔ စတင္ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ မတိုင္ခင္မွာ နအဖဟာ ႐ုရွားႏ်ဴကလီးယား ပညာရွင္ေတြကို ဖိတ္ေခၚၿပီး ဓာတ္ေပါင္းဖို တည္ေဆာက္ေရး၊ ေနရာေရြးခ်ယ္ေရး၊ ပညာေတာ္သင္ေတြ ေစလႊတ္ေရးကိစၥေတြ ေဆြးေႏြး ခဲ့ၾကပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ သတင္းရင္းျမစ္ကရတာက စစ္အုပ္စုဟာ ႏ်ဴကလီးယား နည္းပညာရဖို႔ ပထမဦးစြာ အိႏၵိယႏိုင္ငံကို အရင္ ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့တယ္၊ အိႏၵိယကလည္း ပညာေတာ္သင္ေတြ လက္ခံဖို႔ေတာင္ သေဘာတူခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဓာတ္ေပါင္း ဖို လည္ပတ္မႈကို ႀကီးၾကပ္ေရးနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ေရးကိုပါ အိႏၵိယက ေတာင္းဆိုလာလို႔ နအဖက ဒီခ်ဥ္းကပ္မႈကို နားပစ္လိုက္ ပါတယ္။

နအဖဟာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ အကူအညီနဲ႔ ႐ုရွားနဲ႔ သေဘာတူညီမႈ ရခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ႏ်ဴကလီးယား လက္နက္ေတြ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ေအာင္ နည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႔ ႀကိဳးစားဖို႔ တ႐ုတ္အစိုးရက နအဖစစ္အုပ္စုကို အၾကံေပးခဲ့ၿပီး ရည္မွန္း သတ္မွတ္ကာလ ၂၀၂၀ ေရာက္လို႔မွ ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ မထုတ္လုပ္ႏိုင္ေသးရင္ ဝယ္ယူဖို႔ အၾကံေပးခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၃ ခုမွာ စစ္အစိုးရဟာ ေျမာက္ကိုးရီးယားကို စစ္ဗိုလ္ အေယာက္(၃၀)ေစလႊတ္ၿပီး ႏ်ဴကလီးယား နည္းပညာ ေလ့လာ သင္ယူေစခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၆ မွာေတာ့ ဓာတ္ေပါင္းဖို တည္ေဆာက္ေရး အတြက္ လိုအပ္တဲ့ စက္ယႏၲရားေတြကို ေျမာက္ကိုးရီးယားဆီက စတင္ဝယ္ယူခဲ့ပါတယ္။ နအဖနဲ႔႐ုရွား ဆက္ဆံေရး ပ်က္ျပားသြားလို႔ ႏ်ဴကလီးယား စီမံကိန္း ရပ္သြားတာမ်ဳိး မျဖစ္ရေအာင္ ေျမာက္ကိုးရီးယားနဲ႔ လမ္းေဖာက္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

နအဖဟာ ႏိုင္ငံျခား ပညာေတာ္သင္ေတြ စရိတ္အပါအဝင္ ႏ်ဴကလီးယားနည္းပညာ ရႏိုင္ဖို႔အတြက္ သဘာဝ သယံဇာတ ေတြကို ေရာင္းထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ (အတည္ျပဳႏိုင္တဲ့ သတင္းတရပ္အရ ႐ုရွား တႏိုင္ငံတည္းမွာတင္ ပညာေတာ္သင္ ၄၆၀၀ ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။) သယံဇာတေတြ ေရာင္းထုတ္တဲ့ အထဲမွာ ကခ်င္ျပည္ ဖားကန္႔ေဒသ ကသိုင္းေတာင္ က တူးေဖာ္တဲ့ သံ႐ိုင္းတန္ခ်ိန္ ၂၀၀၀၀ ပါတယ္လို႔လည္း သတင္းရခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အမ်ား သိၾကတဲ့ အတိုင္း နအဖဟာ ၂၀၀၅ ခုမွာ ဘ႑ာေရး ျပႆနာေတြ ၾကံဳခဲ့ရၿပီး ႐ုရွားနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ စီမံကိန္းကို ရပ္နားလိုက္ ရပါတယ္။ အခက္အခဲေတြ ေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ စီမံကိန္းကိုျပန္စခဲ့ပါတယ္၊ အခု အခါမွာေတာ့ နအဖဟာ ဘ႑ာေရးအရ ခုိင္မာေနပါၿပီ။ (ဒီလိုကံဇာတာတက္လာတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက သိသာပါတယ္။ ရတနာ ဓာတ္ေငြ႔ ပိုက္လိုင္းေၾကာင့္ ဗမာ အစိုးရအတြက္ အနိမ့္ဆံုးအားျဖင့္ ႏွစ္စဥ္ ေဒၚလာသန္း ၂၀၀၀ ဝင္ေငြရေနပါတယ္။)

နအဖဟာ အီရန္ႏိုင္ငံကေနလည္း အကူအညီရဖို႔ လွ်ဳိ႕ဝွက္ႀကိဳးပမ္းခဲ့တယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ဘက္က သတင္းထပ္ရခဲ့ ပါတယ္။ ဒီသတင္းက တျခားသတင္းရင္းျမစ္ေတြကရထားတဲ့ ဆက္ဆံမႈသတင္းကို အတည္ျပဳလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကလည္း ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္မွာ ဓာတ္ေပါင္းဖိုကိုင္တြယ္ေရးဆိုင္ရာ ပါရဂူအဆင့္ပညာသင္ဖို႔ ပညာ ေတာ္သင္ေတြ စလက္ခံေပးခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ပန္႔အကူအညီနဲ႔ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ မႏၲေလးတကၠသိုလ္နဲ႔ ေမၿမိဳ႕ စစ္ တကၠသိုလ္ေတြမွာ ႏ်ဴကလီးယားသိပၸံဌာနသစ္ေတြ ဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါတယ္။

႐ုရွားေရာက္ပညာေတာ္သင္
၂၀၀၁ ခုမွာ ပထမအသုတ္ ပညာေတာ္သင္ စစ္ဗိုလ္ ၁၅၀ ကို စင္းလံုးငွား အယ္႐ိုဖလုတ္ ေလယာဥ္ေတြနဲ႔ မႏၲေလး တံတားဦး ေလဆိပ္ကေန ႐ုရွားႏိုင္ငံကို ေစလႊတ္ခဲ့ပါတယ္။ နအဖပညာေတာ္သင္ေတြဟာ ကိုယ္သင္မယ့္ ဘာသာရပ္ ေပၚမူတည္ၿပီး ေမာ္စကိုနဲ႔ စိန္႔ပီတာစဘာ့ဂ္ၿမိဳ႕ေတာ္ ေတြမွာရွိတဲ့ တကၠသိုလ္နဲ႔ သိပၸံဌာနအမ်ဳိးမ်ဳိးမွာ တက္ေရာက္ ပညာသင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းေတြထဲမွာ --

ေမာ္စကိုအင္ဂ်င္နီယာ႐ူပေဗဒတကၠသိုလ္ MEPHI
ေမာ္စကိုအီလက္ထရြန္းနစ္နည္းပညာတကၠသိုလ္ MIET
ေမာ္စကိုေလေၾကာင္းနည္းပညာတကၠသိုလ္ MATI
ေမာ္စကိုေလေၾကာင္းသိပၸံ MAI
ေဘာမင္းေမာ္စကိုအစိုးရနည္းပညာတကၠသိုလ္ BMSTU
ေမာ္စကိုအပူနည္းပညာတကၠသိုလ္ MITT
ေမာ္စကိုေဆာက္လုပ္ေရးအင္ဂ်င္နီယာသိပၸံ MISI
ေမာ္စကိုအစိုးရသတၱဳတူးေဖာ္ေရးတကၠသိုလ္ MSMU စသည္တို႔ ပါဝင္ပါတယ္။

MEPHI က ႏ်ဴကလီးယားသိပၸံသင္ေပးၿပီး MIET က ဒံုးပ်ံလမ္းေၾကာင္းထိန္းပညာ၊ MAI က ေလေၾကာင္းနဲ႔ အာကာသ ပညာေတြ၊ MATI က ၿဂိဳလ္တုလႊတ္ႏိုင္တဲ့ ဒံုးပ်ံတည္ေဆာက္ေရးနည္းပညာကို သင္ေပးပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဥမင္ လႈိင္ေခါင္းတူး ဘာသာရပ္၊ ယူေရနီယမ္သတၱဳတူးေဖာ္ေရး ဘာသာရပ္ နဲ႔ ယူေရနီယမ္ သတၱဳ႐ိုင္းသန္႔စင္ေရး ဘာသာရပ္ ေတြအတြက္ သီးျခားသင္တန္းေတြလည္း ရွိပါတယ္။

ဒီပညာေတာ္သင္ အမ်ားအျပားဟာ မေပ်ာ္ၾကဘူးလို႔ အတည္ျပဳ သတင္းရထားပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ႐ုရွားကို ဇြတ္အတင္း ေစလႊတ္ခံရတယ္၊ လစာက တအားနည္းတယ္၊ ရာသီဥတုက ၾကမ္းလြန္းလို႔ ဒုကၡေရာက္ရတယ္၊ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈက ခ်ဳိ႕ငဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ေမာ္စကိုက ဗမာ သံ႐ံုးကိုသြားၿပီး တိုင္တန္း တင္ျပၾက၊ အိမ္ျပန္ခြင့္ရဖို႔ အသနားခံၾကေပမဲ့ (ထိုစဥ္က) ကကလွမ္းက သူတို႔ကို အပတ္စဥ္ ၫႊန္ၾကားခ်က္ေတြပို႔ၿပီး သင္တန္းၿပီးေအာင္ တက္ဖို႔နဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ (ဝါ) ႏ်ဴကလီးယား လက္နက္ထုတ္လုပ္ေရးကို ျဖည့္ဆီးဖို႔ဘဲ တိုက္တြန္းခဲ့ပါတယ္။ တခါေတာ့ (ထိုစဥ္က) ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ႀကီးဦးဝင္းေအာင္ ကိုယ္တိုင္လာၿပီး ပညာေတာ္သင္ စစ္ဗိုလ္ေတြကို ပညာဆံုးခန္းတိုင္သင္ဖို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သိပၸံပညာရွင္ ႐ုရွားမ တေယာက္ကို လက္ထပ္ၿပီး ဗမာျပည္ျပန္လာႏိုင္သူ ဘယ္သူ႔မဆို ဆု ခ်ီးျမႇင့္ ဂုဏ္ျပဳမယ္ဆိုတဲ့ ဒုတပ္ခ်ဳပ္ေမာင္ေအးရဲ႕ အမွာစကားကိုလည္း ပါးလိုက္ပါေသးတယ္။

၂၀၀၂ ခုမွာလည္း စစ္ေထာက္ခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဝင္းျမင့္နဲ႔ ေရတပ္ဦးစီးခ်ဳပ္၊ ေလတပ္ဦးစီးခ်ဳပ္နဲ႔ ပို႔ေဆာင္ေရးဝန္ႀကီးတို႔ဟာ ႐ုရွားႏိုင္ငံကိုသြားၿပီး ဝယ္ထားတဲ့ အမ္အိုင္ဂ်ီ-၂၉ တိုက္ေလယာဥ္ေတြကို ဗမာျပည္ ျပန္ေမာင္းလာဖို႔အတြက္ နအဖ ေလတပ္ ေလယာဥ္မႉး အေယာက္ ၂၀ သင္တန္းေပးဖို႔ ကိစၥ စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အေနနဲ႔ ေလယာဥ္တင္ သေဘၤာေတြ ေရငုပ္သေဘၤာေတြ ဝယ္ဖို႔ လို မလိုလည္း ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပါတယ္။ ၂၀၀၂ ဇူလိုင္လမွာ နအဖ သိပၸံနဲ႔နည္း ပညာဝန္ႀကီး ေမာင္ေသာင္း ႐ုရွားႏိုင္ငံကိုသြားၿပီး ႏ်ဴကလီးယား ဓာတ္ေပါင္းဖို ဝယ္ယူတည္ေဆာက္ေရး သေဘာတူ စာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ထိုးခဲ့ ပါေတာ့တယ္။

ဓာတ္ေပါင္းဖိုတည္ေနရာ
က်ေနာ္တို႔ဟာ အရင္ကေတာ့ ဓာတ္ေပါင္းဖို တည္ေနရာကို သပိတ္က်ဥ္းနားက ေက်ာက္ပုထိုးလို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို အတည္မျပဳႏိုင္ေသးေပမဲ့ နအဖက တည္ေနရာ လွ်ဳိ႕ဝွက္ထားဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့အေၾကာင္း ေနာက္ထပ္သတင္းေတြ ရခဲ့ပါ တယ္။ ဓာတ္ေပါင္းဖို တည္ေဆာက္ဖို႔ ပညာရပ္ သင္တန္းတက္ထားတဲ့ ပညာရွင္ေတြေတာင္ စက္႐ံုတည္ေနရာကို သိခြင့္မရၾကပါဘူး။ ၂၀၀၆ ဇြန္လမွာေတာ့ သတင္းေပါက္ၾကားမႈ တခုျဖစ္ခဲ့ၿပီး စီမံကိန္းမွာပါတဲ့ အရာရွိေတြ ေနျပည္ ေတာ္ေခၚၿပီး စစ္ေၾကာ ေမးျမန္းခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဘာတင္းလ္လစ္တနာရဲ႕ ၂၀၀၆ ဇူလိုင္ထုတ္ အာရွတိုင္းမ္ ေဆာင္းပါးေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ လစ္တနာက မေကြးၿမိဳ႕အေရွ႕ဘက္က နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕နားမွာ ေျမာက္ကိုးရီးယားပညာ ရွင္ေတြ ေတြ႔ခဲ့တယ္လို႔ သတင္းေရးခဲ့လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

အခုေတာ့ ဒီ ၁၀ မီဂါဝပ္ ဓာတ္ေပါင္းဖိုကို မေကြးတိုင္း ၿမိဳင္ၿမိဳ႕နယ္ထဲမွာ တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္ (သို႔မဟုတ္) တည္ ေဆာက္ဖို႔ ရည္ရြယ္ခဲ့တယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔သိရပါၿပီ။ ဒါ့အျပင္ ဒီဓာတ္ေပါင္းဖိုဟာ ေရေလး heavy water ကိုသံုးမွာ ျဖစ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ပလူတိုနီယမ္ အဆင့္ထိ ထုတ္ႏိုင္မယ္ဆိုတာလည္း သိရပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အခုဆိုရင္ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ဓာတ္ေပါင္းဖိုစက္႐ံုေနရာ ႏွစ္ခုရွိေနပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ၿမိဳင္ၿမိဳ႕နယ္ နဲ႔ ေက်ာက္ပုထိုး တို႔ဘဲျဖစ္ပါတယ္။ အခုလို ကြဲျပားေနရတဲ့ အေၾကာင္းတခုကေတာ့ နအဖဟာ နဂိုမူလက စက္႐ံုကို မေကြး ေဒသမွာတည္ဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ေပမဲ့ ဧရာဝတီ မဂၢဇင္းက ေဖာ္ျပခဲ့သလို ငလ်င္စက္ကြင္းျဖစ္ေနလို႔ အစီအစဥ္ေျပာင္း လိုက္တာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ မေကြးေဒသဟာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခတခု ျဖစ္ျမဲျဖစ္ေနၿပီး သပိတ္က်ဥ္းမွာျဖစ္ဖို႔ ေတာ့ အင္မတန္ အလားအလာမ်ားေနပါတယ္။

ရည္ၫႊန္း။ ။ အာဏာရွင္ေစာင့္ၾကည့္ေရးအဖြဲ႔ Dictator Watch မွ Roland Watson ေရး ၂၀၀၈ ၾသဂုတ္ ၇ ရက္စြဲပါ ႐ုရွား-ျမန္မာ ႏ်ဴကလီးယားေထာက္လွမ္းခ်က္ အစီရင္ခံစာ

..............................

ျမန္မာ စံေတာ္ခ်ိန္

သတင္း၀က္ဆိုဒ္မ်ား

ျပည္တြင္း မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္မ်ား

အဖဲြ႔အစည္းမ်ား

ဘာသာေရး

ဆရာေတာ္မ်ား

အေထြေထြဘေလာ့ဂ္မ်ား

နည္းပညာဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား

ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား

တိုင္းရင္းသားမ်ားဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား

ေလ့လာစရာစာအုပ္စင္မ်ား

ရုပ္ရွင္ႏွင့္ ဗီြဒီယိုမ်ား

သီခ်င္းမ်ား

Counter

Visitors

ဆက္သြယ္လိုပါက

My Blog List

Sunday, November 16, 2008

Saturday, November 15, 2008

Friday, November 14, 2008

ဖတ္စရာမ်ား

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာ၏ အတၳဳပၸတၱိ

ၾကပ္ေျပးနန္းတြင္းအေၾကာင္း

သုေတသန စာတမ္းမ်ား

Blog Archive

ဥေရာပ ခရီးစဥ္မ်ား

အြန္လိုင္း ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ ကြန္ဗာတာ

Facebook Fans Page

Subscribe To

Followers

ပညာေရးအတြက္

ႏိုင္ငံတကာေက်ာင္းမ်ား

စာေပရသ

Our Blogger Templates Web Design