Sunday, May 11, 2008
Friday, May 9, 2008
တျပည္ေထာင္စနစ္ စစ္အစုိးရဖြဲ႔စည္းပုံကုိ ရဲရဲ၀့ံ့၀့ံ ဆန္႔က်င္ႀကရန္ RCSS ဥကၠဌ တုိက္တြန္း
ေသာၾကာေန႕၊ 09 ေမလ 2008
မနက္ျဖန္က်င္းပေတာ့မည့္ နအဖစစ္အစုိးရ၏ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒမူႀကမ္း လူထုဆႏၵခံယူပြဲတြင္ သွ်မ္းျပည္လူထု ၉၉ ရာခုိင္ႏႈန္း က ကန္႔ကြက္မဲ ေပးခ်င္ေနႀကေသာ္လည္း ေထာင္ဒဏ္ ေငြဒဏ္ အျပစ္ဒဏ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ခ်ခံရမည့္အေရး ေတြးေႀကာက္ေနႀကသည္ကုိ သွ်မ္းျပည္ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးေကာင္စီ RCSS သွ်မ္းျပည္တပ္မေတာ္ SSA ဥကၠဌ ဗုိလ္မွဴးႀကီးယြက္စစ္က အားေပးစကား ေျပာႀကားခဲ့သည္။
“ေထာက္ခံမဲ ျခိမ္းေျခာက္ထည့္ခုိင္းေနတဲ့ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒဟာ ျပည္သူ႔ကုိယ္စားလွယ္ေတြ မပါဘဲ နအဖ ပင္တုိင္ေရး အေျခခံဥပေဒမူႀကမ္း ျဖစ္တယ္။ ကုိယ္က ေႀကာက္ျပီး သူတုိ႔ ျခိမ္းေျခာက္ခုိင္းေစတဲ့အတုိင္း ေထာက္ခံမဲ ထည့္လုိက္ရင္ ေရရွည္ဒုကၡေရာက္ဖုိ႔ လုပ္လုိက္သလုိ ျဖစ္မယ္။ ေရွ႕ဆက္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ဆက္လက္ရွိေအာင္ လုပ္ေပးလုိက္သလုိ ျဖစ္မယ္။ လက္နက္ကုိင္တုိက္တာ မဟုတ္တဲ့ တရားေသာနည္းလမ္းနဲ႔ တုိက္ရင္ ဘာမွေႀကာက္စရာမလုိဘူး။ ႀကက္ေျခခတ္ ထည့္သင့္ပါတယ္”။
“လက္နက္ကုိင္ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ေတြလဲ နအဖ အေျခခံဥပေဒကုိ ေထာက္ခံလုိက္ရင္ ေရြးခ်ယ္စရာလမ္း ၂ လမ္းဘဲရွိတယ္။ လက္နက္ ခ်မလား? ေသနတ္ကုိင္တုိက္ပြဲ ဆက္၀င္မလား? ဒီတစ္ခ်ီမွာ က်ေနာ္တုိ႔ ပူေပါင္းတုိက္ပြဲ၀င္လုိက္ရင္ စစ္အစုိးရ ခံႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ အကယ္၍ ေထာက္ခံမဲ ထည့္ေပးလုိက္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ျပည္သူလူထုကုိ နအဖစစ္သားေတြ ဆက္လက္အႏုိင္က်င့္ သတ္ျဖတ္ဖုိ႔ ေထာက္ခံေပးလုိက္သလုိ ျဖစ္သြားမယ္။ ဒါေႀကာင့္ ႀကက္ေျခခတ္ ကန္႔ကြက္ ျခစ္သင့္ပါတယ္” - ဟု ေျပာပါသည္။
ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံ မဟုတ္ေသာေႀကာင့္ ကန္႔ကြက္မဲထည့္ပါက အႏၱရာယ္ ရွိႏုိင္ေသာ္လည္း စည္းလုံးျခင္းသည္ အင္အားဆုိသည့္အတုိင္း ေသြးစည္းညီညြတ္ႀကပါက ေႀကာက္စရာ မလုိေႀကာင္း စ၀္ယြက္စစ္က ေျပာပါသည္။
လက္ရွိအေျခအေနအရ “ကန္႔ကြက္မဲ ထည့္ပါက စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဆက္လက္ရွိသြားမည္” ဟူေသာ စစ္အာဏာပုိင္မ်ား မဲဆြယ္ စည္းရုံးေနမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဗုိလ္မွဴးႀကီးယြက္စစ္က -
“ဒါေတြက အေတြးသက္သက္သာ ျဖစ္တယ္။ အကယ္၍ စစ္အုပ္စုက အႏုိင္ရသြားရင္ က်ေနာ္တို႔ တုိင္းရင္းသားေတြကုိ ဒီ့ထက္မက ေသြးခြဲစိတ္ျဖာ ဖ်စ္ညႇစ္ ဖိႏွိပ္ဦးမယ္။ သန္းေရႊနဲ႔ ေမာင္ေအးတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္က မင္းသား၀တ္စုံ၀တ္မယ္။ သူရေရႊမန္းတုိ႔ကုိ စစ္တပ္ အေနနဲ႔ ဆက္ထားမယ္။ မူလစစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပုံ အတုိင္းဘဲ ဆက္ျဖစ္သြားမယ္။ ေနာက္တစ္ခုက သူတုိ႔ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးထားတဲ့ ဥပေဒေတြအားလုံးဟာ လုံး၀ တစ္ျပည္ေထာင္စနစ္ (ဗမာျပည္) သာျဖစ္တယ္။ ျပည္ေထာင္စုပုံစံ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မႀကာေတာ့တဲ့ကာလမွာ ဗမာျပည္လုံးလုံး ျဖစ္သြားမဲ့ ဥပေဒေတြ ျဖစ္တယ္” ဟု ေျပာပါသည္။
သွ်မ္းျပည္သူလူထု မိဘျပည္သူအေပါင္းအား စ၀္ယြက္စစ္က “အပစ္ရပ္ ၁၃ ဖဲြ႔ စုေပါင္းျပီး အေျခခံဥပေဒျပင္ဖုိ႔ တင္ျပတာ၊ ျပင္ခြင့္ မရကတည္းက ျပည္သူလူထုအေရးအတြက္ ေရးဆြဲထားတာ မဟုတ္ဘဲ စစ္အုပ္စုအတြက္ ေရးဆြဲထားတာ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ သိသိသာသာႀကီးပါ။ ဒါေႀကာင့္ စစ္အစုိးရေရးဆြဲတဲ့ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒကုိ ျပည္သူလူထုတုိ႔ တေသြးတသံတည္း ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ဆန္႔က်င္ႀကဖုိ႔ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္” - ဟု ေမလ ၇ ရက္ ဖုန္းျဖင့္ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းရာတြင္ စ၀္ယြက္စစ္က ေျပာႀကားသည္။
Ref: သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္
Wednesday, May 7, 2008
Sunday, April 27, 2008
နအဖ ဖြဲ႔စည္းပံုေထာက္ခံမဲ ႏွင့္ တိုင္းရင္းသား အပစ္ရပ္ၿငိမ္းအဖြဲ႔မ်ား
ရဲေဘာ္ထြန္းလင္း (၂၆-၄-၂၀၀၈)
နအဖသည္ ယခင္ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီး ၿပီးသည့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစု လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႔မ်ားကို အသံုးခ်ကာ ၎တို႔စိတ္တိုင္းက် ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒကို ေရးဆြဲခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ ယင္းဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒကို တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစု အဖြဲ႔မ်ားမွလည္း မိမိတို႔၏ သေဘာထား ဆႏၵမ်ားကို ေရးဆြဲ အတည္ျပဳႏိုင္ေရး တင္ျပ ထားရွိခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္သည္။ သိုေသာ္ ယခုဆိုလွ်င္ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစု အဖြဲ႔မ်ား၏ တင္ျပခ်က္မ်ားကို လစ္လ်ဴရႈ႕ကာ စစ္အစိုးရ စိတ္တိုင္းက် ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒကို ေရးဆြဲ ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။
ယခုလည္း နအဖမွ က်င္းပျပဳလုပ္လာေတာ့မည့္ ေမလ (၁၀)ရက္တြင္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒ အတည္ျပဳ ႏိုင္ေရး ဆႏၵခံ ယူပြဲတြင္ တုိင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစု အဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ လူမ်ိဳးစု အဖြဲ႔အစည္း ေဒသမ်ားရွိ ျပည္သူ လူထုမ်ားကို အသံုးခ်ကာ ၎တို႔အတြက္ ေထာက္ခံမဲ ရရွိေရးကို ျပဳလုပ္ေနလွ်က္ ရွိေနသည္။
ယခုအခ်ိန္ထိ နအဖအေနျဖင့္လည္း လက္နက္ကိုင္ အပစ္ရပ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဖြဲ႔မ်ား၏ မဲေပးေရး သေဘာထား ဆႏၵကို ထုတ္ျပန္ ေၾကညာျခင္း မရွိေသးသလို တိုင္းရင္းသား ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဖြဲ႔အစည္း မ်ားမွလည္း နအဖ၏ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ အတည္ျပဳႏိုင္ေရး ဆႏၵမဲ ေပးပြဲတြင္ မိမိတို႔၏ အေျခခံေဒသရွိ ျပည္သူလူထုမ်ား၊ မိမိတို႔ တပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ား အေပၚ ေထာက္ခံရန္ (သို႔မဟုတ္) ကန္႔ကြက္ရန္ ဆိုသည့္ တရား၀င္ သေဘာထား ထုတ္ျပန္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ထုတ္ျပန္ ေပးထားျခင္း မရွိေသးေခ်။
သို႔ေသာ္လည္း နအဖအေနျဖင့္ အပစ္ရပ္ တိုင္းရင္းသား ၿငိမ္းအဖြဲ႔ပိုင္ နယ္ေျမမ်ားတြင္ မဲရံုမ်ားႀကိဳတင္ သတ္မွတ္ ေပးထားၿပီး မဲေပးပိုင္ခြင့္ ဦးေရမ်ားကို လ်ိဳ႕၀ွက္အေၾကာင္းၾကား တရား၀င္ ထုတ္ျပန္ေပးထားၿပီး ျဖစ္သည္။ ဤကဲ့သို႔ ထုတ္ျပန္ေပးၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ အခ်ိဳ႕တိုင္းရင္းသား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မ်ား အေနျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ အတည္ျပဳႏိုင္ေရး ဆႏၵမဲေပးရန္အေပၚ အခ်ိဳ႕အဖြဲ႔မ်ားသည္ မိမိပိုင္ နယ္ေျမအတြင္း ေထာက္ခံမဲကိုသာ ေပးရန္အတြက္ ျပည္သူလူထုႏွင့္ မိမိတပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ား အေပၚ ညြန္ၾကားထားရွိၿပီး အခ်ိဳ႕အဖြဲ႔မ်ား အေနျဖင့္ ျပည္သူလူထုႏွင့္ တပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ား အေပၚ မည့္သည့္ လမ္းညြန္မႈမွ် မျပဳလုပ္ပဲ ျပည္သူလူထုႏွင့္ တပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ား၏ သေဘာဆႏၵ အတိုင္းသာ လုပ္ေဆာင္ ေစလိုသည့္သေဘာ မိမိတို႔ဘာသာ ဆံုးျဖတ္ၾကေစရန္ ဆိုသည့္ သေဘာျဖင့္ မည္သို႔မွ် ညြန္ၾကားျခင္းမ်ား မရွိေၾကာင္းကိုလည္း ေတြ႔ရွိရသည္။
တရုတ္-ျမန္မာနယ္စပ္ေဒသရွိ အပစ္ရပ္ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕မ်ားတြင္္ ျပည္သူလူထုနွင့္ မိမိတပ္ဖြဲ႔ ၀င္မ်ားအေပၚ နအဖ၏ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒကို ေထာက္ခံမဲေပးရန္ ကခ်င္အထူးေဒသ(၁) NDAK ဦးဇဂုန္တိန္႔ယိန္း အဖြဲ႔ႏွင့္ ရွမ္းအထူးေဒသ (၅) KDA မထုေနာ္ အဖြဲ႔တို႔ အေနျဖင့္ ေထာက္ခံမဲသာ ေပးၾကရန္ ညြန္ၾကား ထားရွိၾကသည္။ ကခ်င္အထူးေဒသ (၁) ဦးဇဂုန္တိန္႔ယိန္း အဖြဲ႔ နယ္ေျမအတြင္းတြင္ ဆႏၵမဲ ေပးပိုင္ခြင့္ရွိသူ (၃၆၉၄)ဦး၊ မဲရံုစုစုေပါင္း (၄)ရံုအျဖစ္ နအဖမွ သတ္မွတ္ ထားရွိေပးထားသည္။ နအဖ၏ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေထာက္ခံပြဲ အတြက္ အဓိက ေထာက္ခံမဲရမည့္ ေဒသ ျဖစ္သလို ေထာက္ခံမဲ ေပါင္းလည္း (၃၆၉၄) ရရွိမွာ ျဖစ္ပါသည္။ ရွမ္းအထူးေဒသ(၅) KDA မထုေနာ္ အဖြဲ႔ အေနျဖင့္လည္း မဲေပးႏိုင္ခြင့္ ရွိသူႏွင့္ မဲရံု အေရအတြက္ကို မသိရွိေသာ္လည္း ၎တို႔အဖြဲ႔ သည္လည္း ဦးဇဂုန္တိန္႔ယိန္း အဖြ႔ဲကဲ့သို႔ပင္ နအဖ၏ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံံဥပေဒ အတြက္ အဓိက ေထာက္ခံမဲရမည့္ ေဒသလည္း ျဖစ္ေနပါသည္။
ကခ်င္အထူးေဒသ(၁) KIO အဖြဲ႔၊ ရွမ္းအထူးေဒသ (၁) ကိုးကန္႔ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေရးပါတီ (KDUP) အဖြဲ႔၊ ရွမ္းအထူးေဒသ (၂) “၀”အမ်ိဳးသား ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေရးပါတီ (WNDP) အဖြဲ႔၊ SSA(N)အဖြဲ႔ ႏွင့္ ဦးစိုင္းလင္း ဦးေဆာင္ေသာ ရွမ္းအထူးေဒသ (၄) တို႔သည္ နအဖ၏ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ အတည္ျပဳေရး ေထာက္ခံမဲ ေပးျခင္းကို မည္သည့္ သေဘာထားမွ် ထုတ္ျပန္ထားျခင္း မရွိသလို မိမိတို႔ ေဒသအတြင္းရွိ ျပည္သူလူထုမ်ားႏွင့္ တပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ား ကိုလည္း မည္သည့္ သေဘာထားမွ်ခ်ျပ ထုတ္ျပန္ ေပးထားျခင္း မရွိၾကပါ။
ကခ်င္အထူးေဒသ(၁) KIO အဖြဲ႔ နယ္ေျမအတြင္းတြင္ ဆႏၵမဲေပးပိုင္ခြင့္ရွိသူ (၃၂၆၆၉)ဦး၊ မဲရံုစုစုေပါင္း (၆၃)ရံုအျဖစ္ နအဖ မွ သတ္မွတ္ထားရွိ ေပးထားေၾကာင္း သိရွိရသည္။ ရွမ္းအထူးေဒသ(၁) ကိုးကန္႔အဖြဲ႔ အေနျဖင့္ မဲေပးပိုင္ခြင့္ရွိသူ ဦးေရ စုစုေပါင္း (၇၂၀၀၀)သတ္မွတ္ထားရွိ ေပးထားၿပီး မဲရံုေပါင္း (၂၀)အထိ သတ္မွတ္ ေပးထားသည္။ နအဖ အေနျဖင့္ မိမိတို႔၏ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဖြဲ႔စည္းပံု အတည္ျပဳေရး အတြက္ ေထာက္ခံမဲ အသင့္သင့္ ရရွိသြားႏိုင္ေပသည္။
ရွမ္းအထူးေဒသ(၁) ကိုးကန္႔ေဒသသည္ လြန္ခဲ့သည့္ ၂၀၀၀ခုႏွစ္တြင္ ကိုးကန္႔ အဖြဲ႔အတြင္း အာဏာ သိမ္းမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ နအဖ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို အဓိက စိုးမိုး ခ်ယ္လွယ္လာခဲ့ေသာ ေဒသလည္း ျဖစ္သည္။ ကိုးကန္႔ ေဒသသည္ အဓိက တရုတ္လူမ်ိဳးမ်ား အမ်ားဆံုး ေနထိုင္ရာေဒသ ျဖစ္ၿပီး ယင္းေဒသ အေနျဖင့္ ယခုျပဳတ္က် သြားၿပီး ျဖစ္ေသာ ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ခင္ညြန္႔ လက္ထက္တြင္ နအဖမွ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးမ်ား ျပဳလုပ္ေနခ်ိန္တြင္ ကိုးကန္႔ေဒသ အျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးခဲ့ေသာ ေဒသျဖစ္သည္။ ယခု လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရးတြင္လည္း နအဖအေနျဖင့္ ၎တို႔ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ အတည္ျပဳ နိုင္ေရးအတြက္ ကိုးကန္႔ေဒသ အတြင္းရွိ တရုတ္ လူမ်ိဳးမ်ားအား အသံုးခ်၍ ေထာက္ခံမဲ ရယူ လိုေနေပသည္။
တဖက္အေနျဖင့္လည္း ယခုလို ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒ အတည္ျပဳေရးတြင္ မိမိတို႔ အေနျဖင့္ ဆႏၵမဲ ေပးပိုင္ခြင့္ဦးေရ မ်ားမ်ား ရရွိေရးႏွင့္ မဲရံုမ်ား မ်ားျပားစြာ ကိုးကန္႔ ေဒသအတြင္း ျဖစ္ေပၚေရး၊ မိမိနယ္ေျမ အတည္ ျပဳႏိုင္ေရးကိုသာ အဓိက က်ေနေပသည္။ သို႔အတြက္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အၾကားတြင္ နအဖ အေနျဖင့္ ၎တို႔အတြက္ ေထာက္ခံမဲ အေတာ္အတန္ ရရွိႏိုင္ေသာ ေဒသျဖစ္ေနေပသည္။
၎ကိုးကန္႔အဖြဲ႔ႏွင့္ ဆန္က်င္ဘက္ အေနျဖင့္ နယ္ေျမအားျဖင့္လည္း အလြန္ က်ယ္ျပန္႔လွ်က္ ရွိၿပီး ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ မူရင္း တိုင္းရင္းသားမ်ားလည္း ျဖစ္သည့္ SSA(N) အဖြဲ႔ နယ္ေျမအတြင္း နအဖ၏ မဲေပးပိုင္ခြင့္ ဦးေရးကို (၅၃၀၀)သာ သတ္မွတ္ ေပးထားၿပီး မဲေပးပိုင္ခြင့္ နယ္ေျမအျဖစ္ ေက်းရြာစီရင္စု (၆)စုသာ သတ္မွတ္ ေပးထားသည္။ နအဖ၏ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အတည္ မျဖစ္ႏိုင္ေရးအတြက္ မ်ားစြာ ကန္႔ကြက္မဲ ရရွိႏိုင္ေသာ ေဒသလည္း ျဖစ္ေနသည္။ သို႕အတြက္ နအဖအေနျဖင့္ ကန္႔ကြက္မဲ အမ်ားစ ုျဖစ္ေပၚႏိုင္ေသာ SSA(N) အဖြဲ႔တို႔၏ နယ္ေျမမ်ားႏွင့္ မဲေပးပိုင္ခြင့္ရွိသူ ျပည္သူလူထုမ်ား သတ္မွတ္ ေပးျခင္းသည္ မ်ားစြာ နည္းပါးလွ်က္ ရွိေနသည္။ ယခုကဲ့သို႔ နအဖ၏ မဲေပးပိုင္ခြင့္ လူဦးေရ သတ္မွတ္ခ်က္ မ်ားႏွင့္ မဲေပးပိုင္ခြင့္ ေက်းရြာစီရင္စုမ်ား သတ္မွတ္ ေပးခ်က္မ်ားအေပၚ လက္ေတြ႔ မိမိတို႔ အမ်ိဳးသား အေရး အတြက္ ဦးေဆာင္မႈျပဳေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ အေပၚ မ်ားစြာတည္မွီလွ်က္ ရွိေနေပလိမ့္မည္။
ယခု ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒအတည္ျဖစ္ေရးသည္ နအဖ သက္စိုးရွည္ေစေရး အတြက္ မ်ားစြာ အေရးပါေနသည့္ အတြက္ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစု အဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ လူမ်ိဳးစု ေဒသခံ ျပည္သူမ်ားကို အသံုးခ်ကာ ၎တို႔၏ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ အတည္ျဖစ္ေစေရး အတြက္ ေထာက္ခံမဲ ရရွိရန္ အလြန္ လိုအပ္ေနေပသည္။ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုအဖြဲ႔မ်ား ေဒသရွိ ျပည္သူလူထုမ်ား၏ ေထာက္ခံမဲ မ်ားသည္လည္း တႏိုင္ငံလံုး စစ္အစိုးရ အသက္ရွင္ သက္စိုးရွည္္ မရပ္တည္ႏိုင္ေရး အတြက္ မ်ားစြာ အေရးပါလွ်က္ ရွိေနပါသည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသား ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဖြဲ႔မ်ား အေနျဖင့္လည္း ယခုလို အခ်ိန္အခါတြင္ မိမိတို႔၏ ေထာက္ခံမႈျဖင့္ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ တည္တံ့ခိုင္ၿမဲေရး အတြက္ သမိုင္းမွာ မက်န္ရွိေစပဲ ျပည္သူလူထုအား တိက်ေသာ ႏိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္မႈကို ရယူကာ စစ္အာဏာရွင္ သက္စိုးရွည္မည့္ ဤဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒကို ၀ိုင္း၀န္းတြန္းလွန္ ကန္႔ကြက္သြားၾကရန္ အလြန္ လိုအပ္လွေပေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါသည္။
Ref: လူထုအသံ
...
Sunday, February 17, 2008
တိတ္ဆိတ္ေျမမွ တုိက္ပဲြေခၚသံ
ဂါမဏိ
၁၉၆၂ ခု မတ္လ (၂) ရက္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ တရား၀င္ ေရြးေကာက္ခံ အစုိးရကုိ စစ္အာဏာရွင္ တစုက လက္နက္ကုိင္ အဓမၼ နည္းျဖင့္ ျဖဳတ္ခ်ခဲ့ရာ အာရွတုိက္၏ မီး႐ႉးတန္ေဆာင္မွာ အေမွာင္ ေခတ္ႀကီး အတြင္း သက္ဆင္း သြားခဲ့သည္။
အာရွတုိက္တြင္ ပညာေရးအဆင့္အျမင့္ဆံုးႏုိင္ငံတခု ျဖစ္ခဲ့သည့္ ျမန္မာျပည္သည္ နိမ့္က်လွသည့္ ပညာေရး အဆင့္အတန္း ရသြားသျဖင့္ ျပည္တြင္း ပညာေရးမွာ လံုး၀ တန္ဖုိးမဲ့ သြားခဲ့သည္။ အဆင့္ျမင့္ ပို႔ကုန္ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ အာရွတြင္ နာမည္တလံုး ရထား သည့္ႏုိင္ငံမွာ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံအားလုံးမွ အရည္အေသြး နိမ့္ပစၥည္းမ်ား သြန္ခ်ရာ ျဖစ္လာသည္။ အားကစား၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ အႏု ပညာတုိ႔ ေတာက္စား ခဲ့ေသာႏုိင္ငံသည္ မည္သုိ႔မွ ႏုိင္ငံ့သိကၡာ မဆယ္ႏုိင္ေတာ့ေသာ ႏုိင္ငံ ျဖစ္သြားသည္။
မဆလစစ္အာဏာရွင္စနစ္၏ ေနာက္ဆံုးႏွစ္မ်ား၌ လိမ္ညာ မိႈင္းတိုက္မႈမ်ား၊ တပါတီစနစ္၏ ႏုိင္ငံေရး ဖိႏွိပ္မႈမ်ားက ႏုိင္ငံကုိ အလင္းေရာင္မဲ့ေစသလို စစ္အာဏာရွင္ စနစ္၏ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ ကုိယ္က်ဳိးၾကည့္ စီးပြားေရး ေပၚလစီမ်ားကလည္း ကမၻာ့ အဆင္း ရဲဆုံးႏုိင္ငံဘ၀သုိ႔ တြန္းခ်ခဲ့သည္။ ၁၉၈၈ မတ္-ဇြန္-ၾသဂုတ္လမ်ား တြင္မူ ခ်မ္းေျမ့ေပ်ာ္ရႊင္ သန္႔စင္သည့္ ႏုိင္ငံ ျပန္လည္ ထူေထာင္ ဖုိ႔ ေက်ာင္းသားမ်ား ေခၚရာေနာက္ ျပည္သူမ်ား တခဲနက္ လိုက္ခဲ့ၾကသည္။ ထုိမွသည္ … ၁၉၈၈ ခု ၾသဂုတ္လ (၂၆) ရက္တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ အမ်ဳိးသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ေသြးပီ သစြာ သမုိင္း၏ ေတာင္းဆုိမႈကုိ နာခံ၍ ျပည္သူ႔ရင္ခြင္သုိ႔ ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္။
ဤသုိ႔ျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း (၃၀) အတြင္း ပထမဆံုး ေသာ လြတ္လပ္သည့္ ပါတီစံုေရြးေကာက္ ပြဲမွတဆင့္ ၁၉၉၀ ခု ေမလ (၂၇) ရက္တြင္ ျပည္သူ႔ရင္ႏွစ္တုိ႔အား ေအာင္ပြဲပန္းတုိင္ လွမ္းျမင္ႏုိင္ေစသည္ အထိ လြတ္လပ္ငွက္က လမ္းျပခဲ့ပါသည္။
က်မအိမ္ ….
က်မေမြးဖြားခဲ့ရာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခံခဲ့ရာ
တခ်ိန္က ခ်မ္းေျမ့သာယာ
အခုေတာ့ ေမွာင္မုိက္တုန္လႈပ္စရာအျပည့္။
က်မမိသားစု …
က်မ အတူႀကီးျပင္းခဲ့ရာ
တခ်ိန္က လန္းဆန္းေပ်ာ္ရႊင္
အခုေတာ့ ေၾကာက္ရြံ႕ေခ်ာက္ခ်ားလ်က္။
က်မ သူငယ္ခ်င္းမ်ား …
က်မ ေပါင္းသင္းခဲ့ရာ
တခ်ိန္က သန္႔စင္ရႊင္ျပ
အခုေတာ့ ႏွလံုးေၾကကြဲ အသက္ရွင္။
လြတ္လပ္ငွက္ …
လြတ္ေျမာက္ခါစ
တခ်ိန္ကေလွာင္ခ်ဳိင့္ထဲ
အခုေတာ့ သံလြင္ခက္ခ်ီ ပ်ံသန္းေန
က်မခ်စ္တဲ့ႏုိင္ငံအတြက္။
လြတ္လပ္တဲ့ျမန္မာျပည္ဆီ ပ်ံေနတဲ့ လြတ္လပ္ငွက္ပါ။
လြတ္လပ္ငွက္ (၁၉၈၉)
မဆလတျဖစ္လည္း န၀တစစ္အာဏာရွင္လက္သစ္တို႔က ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္မ်ား ၎တုိ႔ ေမွ်ာ္မွန္းသလုိ ျဖစ္မလာေသာ အခါ ပထမတြင္ မလိမ့္တပတ္၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ႐ူးသလုိေပါသလုိ၊ ေနာက္ဆံုး၌ ေျဗာင္ အတိအလင္း ရလဒ္မ်ားကုိ ျငင္းဆန္ေတာ့ သည္။ ၁၉၉၀ ခု ဇူလုိင္ (၂၉) ရက္ ဂႏၵီ အစည္းအေ၀း လြန္ေျမာက္ၿပီး ေနာက္တြင္ ဒီမုိကေရစီ အလင္းစမွာ လံုး၀ေမွာင္ က်သြား ၿပီး တႏုိင္ငံလံုး တဆင့္ျမင့္ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ေအာက္၌ အသံတိတ္ဆိတ္ သြားေစခဲ့သည္။
စစ္အာဏာတည္တံ့ခုိင္ၿမဲေရးကုိ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ တဆင့္ တိုးေစသည့္ အခါ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး စနစ္ သဏၭာန္ေပါင္းစံု ဖြံ႔ၿဖိဳး ထြန္းကားလာေတာ့သည္။ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔၏အတၱကုိ ကာကြယ္ျမႇင့္တင္ရန္အလို႔ငွာ တႏုိင္ငံလံုး၏ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ စည္ပင္၀ ေျပာမႈတုိ႔ကုိ ဖိခ်ပစ္လုိက္ပါေတာ့သည္။ ၁၉၈၈ ခု ၾသဂုတ္ (၈) ရက္ႏွင့္ ၁၉၉၀ ခု ေမ (၂၇) ရက္၏အသံမ်ားကုိ တိတ္ဆိတ္ သြားေစခ့ဲပါသည္။
သို႔ေသာ္ …
ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ အဓမၼအသံဆိတ္ခံရၿပီးေနာက္ ၁၉၉၅ ဇူလုိင္လတြင္ လည္းေကာင္း၊ ေနာက္တဖန္ ႏွစ္ႏွစ္ နီးပါးၾကာ အဓမၼ အသံ တိတ္ခံရၿပီးေနာက္ ၂၀၀၂ ခု ေမလတြင္ လည္းေကာင္း၊ လြတ္လပ္မႈ အသံမွာ နဂို မူရင္းအတုိင္း အင္ျပည့္အားျပည့္ ထြက္ေပၚခဲ့ ျပန္သည္။ ကမၻာေက်ာ္ လူလိမ္ႀကီးမ်ားကား ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မွ ကိုယ္စားျပဳေသာ လြတ္လပ္မႈ အသံကုိ မည္သုိ႔မွ ဖံုးလႊမ္း ေဖ်ာက္ဖ်က္ မပစ္ႏုိင္ခဲ့။
ဆင့္ပြားလာေသာ မင္းကုိႏုိင္၊ ကိုျမင့္ေအး၊ ဦးေအးျမင့္၊ စုစုေႏြးတုိ႔၏ တိတ္ဆိတ္ ေျမမွ ေဖာက္ထြက္ေန သည့္ လြတ္လပ္မႈအသံမ်ားကို လုိက္လံတုပသူတုိ႔ တုပၾကေသာ္လည္း မည္သုိ႔မွ မယွဥ္သာပါေလ။
တိတ္ဆိတ္ေျမမွာ၊ ဘယ္သူမွမေျပာႏိုင္တာက
တေယာက္ေယာက္ကမ်ား ေခ်ာင္းနားေထာင္ေနမလား
လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္ေတြ ျပန္ေရာင္းႏုိင္ဖုိ႔ေလ။
သတင္းေပးတုိ႔ကုိ ႏုိင္င့ံေသြးနဲ႔ တန္ဖိုးသင့္ေပး
ဒီေတာ့ မင္းဆိုးတို႔မႀကိဳက္တာကို ဘယ္သူမွမေျပာရဲ။
ျမန္္မာႏုိင္ငံဆိုတဲ့ တိတ္ဆိတ္ေျမမွာေလ၊
ရယ္ေမာသံတိတ္ အေတြးအျမင္ဆိတ္၊
ေဟာဒီ ျမန္မာႏုိင္ငံဆိုတဲ့ တိတ္ဆိတ္ေျမမွာ
ဆိတ္ၿငိမ္ေနတဲ့လူထုႀကီးအတြင္းက တိတ္ဆိတ္ျခင္းအသံကုိၾကားႏုိင္
တိတ္ဆိတ္ေျမမွာ၊ ဘယ္သူမွမေျပာႏုိင္တာက
စစ္သားေတြဘယ္အခ်ိန္လာၿပီး
မ သြားမလဲ။
တ႐ုတ္က လမ္းရခ်င္၊ ျပင္သစ္ကေရနံလိုခ်င္နဲ႔၊
ယိုးဒယားက သစ္ယူ၊ န၀တက ခုိးရာပါပစၥည္းေတြယူနဲ႔ …
တိတ္ဆိတ္ေျမမွေလ …
တိတ္ဆိတ္ေျမမွာ ဘယ္သူမွမၾကားႏုိင္တာက
အသတ္ခံရသူေတြရဲ႕ တိတ္သြားတဲ့အသံ
ေနာက္ၿပီး အေၾကာက္တရားနဲ႔ ပိတ္ဖံုးထားတ့ဲအသံ။
ဘယ္လုိပင္ဇြတ္အတင္းလုပ္လုပ္၊ လြတ္လပ္မႈဆိုတဲ့အသံကုိ
လူလိမ္လူညာတုိ႔ မတုပႏုိင္ မွိန္ေပ်ာက္သြားေအာင္ ဖံုးမပစ္ႏုိင္ေပါ့။
တိတ္ဆိတ္ေျမ (၁၉၉၆)
၁၃၆၅ ခု ကဆုန္လကြယ္ေန႔မွာ ထံုးစံအတိုင္း ေမွာင္မိုက္ေနသည္။ ၿမိဳ႕ျပ၏ လွ်ပ္စစ္ မီးေရာင္ႏွင့္ ေ၀းေသာ ဒီပဲယင္း၏ ေတာ နယ္မွာ ပို၍ပင္ေမွာင္သည္။ ဤသို႔ေသာ အေမွာင္ကိုမွ အထူးႏွစ္သက္ သူတုိ႔အုပ္ခ်ဳပ္ရာ တုိင္းျပည္တြင္ လြတ္လပ္မႈအသံ ကုိ ဆိတ္သုဥ္းေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ အခြင့္အလမ္းမွာ ဤလကြယ္ေန႔၌ အက်ည္းတန္စြာ ေပၚေပါက္လာေလသည္။ သုိ႔ျဖင့္ အစုလုိက္ အၿပံဳလုိက္ လူသတ္ပြဲ၊ အစုလိုက္ အၿပံဳလုိက္ ႏွိပ္ကြပ္ပြဲ၊ … တိတ္ဆိတ္ေျမအား အဆင့္တုိးျခင္း။
ထူးဆန္းသည္ေတာ့မဟုတ္။ ၎တုိ႔၏အဘိဓာန္ထဲတြင္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းမႈဟူေသာ ေ၀ါဟာရ လံုး၀- လံုး၀ မပါ၀င္ေသာ ကိုယ္က်ဳိးႀကီး စစ္အာဏာရွင္ တုိ႔ႏွင့္ စိတ္သေဘာထား ျမင့္ျမတ္လွေသာ ျပည္သူတုိ႔ ရင္ဆုိင္ရသည့္ ပြဲ၌ ျပည္သူတုိ႔ဘက္က ေသြးေခ်ာင္းစီးခဲ့ သည္မွာ ယခုမွမဟုတ္။
၁၉၈၅ ခုက ရွမ္းျပည္အလယ္ပုိင္း လဲခ်ား-မုိင္းေနာင္ေဒသ၌ မဆလစစ္တပ္က ဗကပရင္း (၅၀၂) တပ္ရင္းမႉး ၀တုိင္းရင္း သား ဗိုလ္တာပဲ့၏ဇနီး ရွမ္းအမ်ဳိးသမီးကုိ ကိုယ္၀န္ အရင့္အမာႏွင့္ ဖမ္းမိခဲ့ရာ ဗိုက္ေပၚ တက္ခုန္ သတ္ခဲ့ပါသည္။
၁၉၉၂ ခုက ၿမိတ္-ထား၀ယ္ခ႐ိုင္၌ ေကအင္ယူခ႐ိုင္မႉး ပဒိုသမိန္ထြန္း၏ (၅) ႏွစ္အရြယ္သားႏွင့္ (၇) ႏွစ္အရြယ္ သမီးတုိ႔ကုိ န၀တ စစ္တပ္က ဖမ္းမိၿပီးေနာက္ အရွင္လတ္လတ္ မီးပံုထဲ ပစ္ခ် သတ္ခဲ့သည္။
၁၉၉၃ ခုက ေအာင္ပန္း-လြယ္ေကာ္ ရထားလမ္း ေဖာက္ရာ၌ နတ္ႀကီးသည္ ဆုိသည့္ ေနာင္၀ိုး ေတာင္ၾကားတြင္ ရထားလမ္း တည္တံ့ေရးအတြက္ ဗမာလူမ်ဳိး ကေလးငယ္ ႏွစ္ေယာက္ကုိ အရွင္ လတ္လတ္ ေျမက်င္းထဲ ထည့္ကာ ဘူဒုိဇာျဖင့္ ေျမဖုိ႔ သတ္ၿပီး လူစေတးခဲ့သည္။
လြန္ခဲ့သည့္ (၁၈) ႏွစ္အတြင္း အက်ဥ္းေထာင္မ်ားထဲ၌ ယံုၾကည္ခ်က္ အက်ဥ္းသားေပါင္း အနည္းဆံုး (၁၃၀)ေက်ာ္ ေသဆံုး ခဲ့ရသည္။
ငါးႏွစ္အတြင္း ရွမ္းျပည္၌ အမ်ဳိးသမီးေပါင္း အနည္းဆုံး (၆၀၀) ေက်ာ္ကို နအဖ စစ္သားမ်ားက မုဒိမ္း က်င့္ခဲ့သည္။
ၿပီးခဲ့သည့္ဆယ္ႏွစ္အတြင္း ကရင္ျပည္နယ္၌ ရြာေပါင္း(၃,၀၀၀) ေက်ာ္ကို ဖ်က္ဆီးကာ ရာႏွင့္ခ်ီေသာ ကရင္ တုိင္းရင္းသား မ်ားကုိ သတ္ပစ္ခဲ့သည္။
ယခုေနာက္ဆုံး (၂) ႏွစ္အတြင္း ေတာင္ငူခ႐ုိင္ႏွင့္ ေညာင္ေလးပင္ခ႐ုိင္တုိ႔တြင္ ေသာင္းႏွင့္ခ်ီေသာ ကရင္တုိင္းရင္းသားမ်ား ကုိ လူမ်ဳိးသန္႔စင္ ရွင္းထုတ္ပစ္ေနသည္။
… ခဲ့သည္။ … ခဲ့သည္။ …
… ေနသည္။ … ေနသည္။ … ေသြးစာရင္းကား ကုန္ႏုိင္ဖြယ္မရွိ။
မႏွစ္တုန္းက ငါ့အေဖကို သူတုိ႔သတ္ခဲ့၊
ၿပီးေတာ့ ငါ့တဲကို မီး႐ိႈ႕
“ဘာေၾကာင့္ ငါ့ကိုမွ ဒီလိုလုပ္ရတာလဲ” ၿမိဳ႕ႀကီးသားေတြကိုေမးလည္း သူတုိ႔လွည့္မၾကည့္
“မသိဘူး၊ ကို္ယ့္ဟာကုိယ္ ေအးေအးေန” တဲ့။
တေန႔ ငါ မူလတန္းေက်ာင္းက အိမ္ျပန္အလာ၊
ငါ့အစ္မ အသက္မဲ့၊ ေသြးအိုင္ထဲမွာ။
ဘာျဖစ္တာလဲ ေမးဖုိ႔လိုက္ရွာ၊ တေယာက္ေယာက္မ်ား သိေလမလား
ေသြးလႊမ္းတဲ့အိမ္ခန္းကလြဲၿပီး ဘယ္သူမွမေတြ႔
ရြာလယ္လမ္းေပၚ ငါတေယာက္ထဲေလွ်ာက္ေျပး
ဘယ္သြားရမွန္းမသိေပမယ့္ ဆရာမဆီ ေျခဦးလွည့္မိ
ငါ့အသိကုိ ရွင္းေပးႏုိင္တာ သူတေယာက္ထဲလုိ႔ နားလည္ထား
သုိ႔ေသာ္ ဒီတခါေတာ့ သူ မတတ္ႏုိင္၊ အထူးအဆန္းကိစၥေတြ ေၾကာက္ရြံ႕စြာေျပာျပ။
ဘာျဖစ္လို႔လဲ၊ ဆရာမရယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ….. ဘာ … ဘာျဖစ္လို႔လဲ…
ငါ့မွာ အေဖလည္းမရွိေတာ့၊ အစ္မလည္းမရွိေတာ့။
ဆရာမေျပာေတာ့ ငါ့ကုိ ေကာင္းရာၫႊန္လတ္ အတတ္သင္ေစမယ္ဆိုတာ ညာေျပာတာလားဟင္၊
ဒီတခါ မ်က္ရည္ေတြေတြက်ရင္း ဆရာမ ထပ္ေျပာ …
“ႀကီးလာေအာင္သာလုပ္စမ္းပါ လူကေလးရယ္
ဒုိ႔အားလံုးအသက္ငင္ေနၾကတာ မေတြ႕ဘူးလား
မင္းႀကီးလာတာနဲ႔ တခါတည္း ဒီဥစၥာကုိ အင္နဲ႔အားနဲ႔ တားပစ္လိုက္။
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒို႔အားလံုးခံေနရတာမုိ႔”။
ဘာေၾကာင့္တုိက္ (၁၉၉၉)
“ျမင့္တဲ့အပင္ေတြကုိ ခုတ္လွဲပစ္ၾက” Cut down the tall trees ၁၉၉၄ ခု ဧၿပီ (၆) ရက္ေန႔တြင္ ရ၀မ္ဒါႏုိင္ငံ၌ ဤၫႊန္ၾကားခ်က္ကုိ ရ၀မ္ဒါ အာဏာရွင္တုိ႔က ၎တုိ႔၏ မီဒီယာမ်ားမွ ေန၍ အမိန္႔ေပးခဲ့ၿပီးေနာက္ သံုးလအတြင္း လူရွစ္သိန္း အသတ္ခံခဲ့ရသည္။
“မိမိတုိ႔အေနျဖင့္လည္း မိမိတို႔နယ္ေျမေဒသသုိ႔ အလားတူ ၀င္ေရာက္ၿပီး တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းမႈ ပ်က္ျပားေအာင္ ႏွင့္ ဆူပူမႈမ်ား ျဖစ္ပြားေအာင္ ဖန္တီးလာပါက ထုိအဖ်က္အေမွာင့္ သမားမ်ားကို အုတ္ပံုရြာသူ ရြာသားမ်ား ကဲ့သုိ႔ ေဆာင္ရြက္ၾကရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း …” ၂၀၀၇ ခု ဧၿပီလ (၂၃) ရက္တြင္ နအဖ၏ ျမန္မာ့အလင္း သတင္းစဥ္က အထက္ပါ ၫႊန္ၾကားခ်က္ကုိ ထုတ္ျပန္ ခဲ့ၿပီးေနာက္ … မည္သူက ေခါင္းမာ ေနပါသနည္း။ ဘာ့ေၾကာင့္ တုိက္ရမည္နည္း။ စင္စစ္အားျဖင့္ အေျဖ မလုိေသာ ေမးခြန္းမ်ား။
…. ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဒုိ႔အားလံုးခံေနရတာမုိ႔။ ။
(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ပင္ကုိယ္ေရးကဗ်ာသံုးပုဒ္ကုိ ခံစားေရးဖြဲ႕ပါသည္။)
ဂါမဏိ
Saturday, February 16, 2008
ကမာၻၾကည့္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးနဲ႔ လဒူမ်ားအေတြး
ဂါမဏိ
ဘယ္လိုမွဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္သား မဟုတ္တဲ့ နာမည္ႀကီး စင္ကာပူ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း လီကြမ္းယူးက `စီးပြားေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ဗမာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ အေတာ့္ကို လဒူေတြပါပဲ။ တိုင္းျပည္ဟာ သဘာ၀ သယံဇာတေတြ အင္မတန္ကို ႂကြယ္၀တဲ့ၾကားက ဒီဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ စီးပြားေရးကို ဒါေလာက္ အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး စီမံႏိုင္ခဲ့တာ၊ ဒီအေျခအေနကို ဆုိက္လာတာ အံ့စရာပဲ။ တံုးလိုက္ အ,လိုက္ ပံုကေတာ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ အထီးက်န္ အလယ္ေခတ္ကေန ထြက္ၿပီး လက္ေတြ႔ ကမာၻ ေလာကႀကီးထဲ ၀င္လာေအာင္ တ႐ုတ္က ႀကိဳးစားနားခ် ၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္။ က်ဳပ္လည္း ခင္ၫြန္႔ဆိုတဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တေကာင္က တဆင့္ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္။ က်ဳပ္တို႔ဆီက ဟိုတယ္ လုပ္ငန္းရွင္ေတြကို ဗမာ ျပည္သြား ဟိုတယ္ေတြဖြင့္ဖို႔ က်ဳပ္အႀကံေပးမိ ခဲ့တယ္။ ေဒၚလာသန္းနဲ႔ ခ်ီၿပီး ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံ မိခဲ့ၾကတယ္။ အခုေတာ့ ဟိုတယ္ေတြက ေဟာင္းေလာင္း။ တကယ့္ကို စီးပြားေရးမွာဒူတဲ့ ငထံုငထိုင္းေတြက ဦးစီး ေနတယ္ေလ။ ဒီလိုမ်ဳိး တကမာၻလံုးနဲ႔ အခ်ိန္ အကန္႔အသတ္ မရွိအဆက္ျဖတ္ထားလို႔ ရႏိုင္တယ္လို႔ သူတို႔က ယံုၾကည္ေနတာကို က်ဳပ္ နားကို မလည္ႏိုင္ဘူး။ ေဆးေတြ၀ါးေတြေတာင္ ထိုင္းႏိုင္ငံကေန ေမွာင္ခို သြင္းေနရတယ္ဗ်ာ။ ဘာမွ အဓိပၸာယ္မရွိဘူး။ သူတို႔တေတြ အခ်ိန္ အပိုင္းအျခား မရွိ တည္တံ့ ႏိုင္မယ္လို႔ က်ဳပ္ေတာ့ မထင္ဘူး။
“ၾကည့္အံုး။ ရန္ကုန္ကအစိုးရ႐ံံုးကို ပိတ္ပစ္လိုက္ၿပီး ပ်ဥ္းမနားဆိုလား ဘာဆိုလား ေခၚတဲ့၊ ဘာမွ မရွိတဲ့ ေနရာကို ေရႊ႕သြားတယ္။ အဲဒီမွာ သူတို႔အတြက္ အဖိုးတန္ အိမ္ႀကီး အိမ္ေကာင္းေတြနဲ႔ ေဂါက္ကြင္း တကြင္း ေဆာက္ေနတယ္ဗ်။ အႀကီးဆံုး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကလည္း ေငြကို ေရလိုျဖဳန္းတဲ့ မဂၤလာပြဲ လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒီပြဲလုပ္တာကို ယူက်ဴ႕ဘ္မွာ တင္လိုက္ေသးတယ္။ အဲဒီ သမီးေတာ္က ဆင္ထားလိုက္တာ ခရစၥမတ္သစ္ပင္ က်ေနတာပဲ။ ဒီလို အလြန္အကၽြံံ သံုးျဖဳန္း ျပတာေတြက ငတ္ျပတ္ မြဲေတေနတဲ့ လူထုေတြကို သူပုန္ထဖို႔ တြန္းမွာေပါ့ဗ်။ ဘာေတြ ျဖစ္လာမလဲေတာ့ က်ဳပ္မသိဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ စစ္တပ္က အခရာ က်ေနတယ္ေလ။ စစ္တပ္က အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ကိရိယာ တန္ဆာပလာေတြ အားလံုးကို ဖ်က္သိမ္းထားတာေၾကာင့္ စစ္တပ္ကို ဖ်က္လိုက္ရင္ တိုင္းျပည္ခမ်ာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႔ ဘာယႏၲရားမွ မရွိဘူး ျဖစ္ေနတယ္” လို႔ ေအာက္တိုဘာ (၉)ရက္ေန႔မွာ ေျဗာင္ထုတ္ ေျပာခ်လိုက္ပါတယ္။
လီကြမ္းယူးဟာ အာရွတန္ဖိုး ဆိုတဲ့ အယူအဆကို ပထမဆံုး စတင္ေဖာ္ထုတ္ ရပ္ခံခဲ့သူ ျဖစ္ၿပီး အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို တြဲစပ္ ေပးသူျဖစ္ပါတယ္။ စင္ကာပူ၊ တိုင္၀မ္၊ ေတာင္ကိုရီးယား၊ ထိုင္း၊ မေလးရွား၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ ဗီယက္နမ္ ႏိုင္ငံေတြဟာ အာဏာရွင္စနစ္ ေတြေၾကာင့္ စီးပြားေရး တိုးတက္ခဲ့ၿပီး၊ အာရွက်ား အာရွ နဂါးအဆင့္ကို တက္လွမ္း ႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ ေၾကာ္ျငာ ထုတ္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နအဖ လက္ေအာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံကေတာ့ လီကြမ္းယူး ၀ါဒနဲ႔ ဘယ္လိုမွ အံမ၀င္တဲ့ ဧရာမ လြဲေခ်ာ္မႈႀကီး ျဖစ္ေနလို႔ အခုလို ညည္းေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ကေန တရား၀င္ထုတ္ေ၀တဲ့ The Voice ဂ်ာနယ္ ေအာက္တိုဘာ ၁၅၊ ၂၀၀၇ ထုတ္မွာ
ပါတဲ့ စီးပြားေရး ေဆြးေႏြးခန္း တခုကို ၾကည့္ပါအံုး။
“က်ေနာ္ ပုဂံမွာ Coffee Shop (ေကာ္ဖီဆိုင္) တခုသြားဖြင့္မယ္။ အင္တာနက္၊ ေရကူးကန္၊ Fast Food (အျမန္စား စားေသာက္ဆိုင္)၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္၊ လူသံုးကုန္ပစၥည္း အေရာင္းဆိုင္(7/11) တြဲရက္ ထားမယ္လို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့ မိတ္ေဆြတဦးက ေျပာတယ္၊ အစ္ကို ကေမာၻဒီးယားမွာ သြားဖြင့္ပါတဲ့။”
“ပုဂံမွာသြားဖြင့္ရင္ လူဘယ္ေလာက္ ၀င္မလဲ မေသခ်ာဘူး။ ပစၥည္းသယ္ဖို႔ ကား ခပ္ညံ့ညံ့ တစီးကို သိန္း (၁၅၀) ေလာက္ေပးရမယ္။ တယ္လီဖုန္းက သိန္း (၃၀) ေလာက္ ရင္းရမယ္။ သိန္း (၂၀၀) ေလာက္ ရင္းၿပီးတဲ့ အထိ ခင္ဗ်ားဆိုင္ ဘယ္နားေနမွန္း မသိရဘူး။ ကေမာၻဒီးယားကို သြားလိုက္ရင္ ေတာ့ အဲဒီေငြနဲ႔ Foreign Investor (ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူ) ျဖစ္သြားမယ္။”
“ကေမာၻဒီးယားမွာ GSM(ဂ်ီအက္စ္အမ္) တယ္လီဖံုး ကတ္တကတ္ကို ျမန္မာက်ပ္ေငြ တေသာင္း၊ တိုယိုတာ ဖင္ေကာက္တစီးကို (၅၀) ေလာက္ပဲေပးရတယ္။ တႏိုင္ငံလံုး ေဒၚလာပဲ ကိုင္သံုးၾက
တယ္။”
ကြယ္လြန္သူ ဂီတစာဆိုႀကီး ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္းဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ (၅၀)ေက်ာ္ ကတည္းက လူခၽြန္ လူေကာင္း သီခ်င္းထဲမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြကို ေခတ္မီမီ ကမာၻၾကည့္ ၾကည့္ျမင္ၿပီး ကမာၻကို ထိုးေဖာက္ အမီလိုက္ဖို႔ လႈံ႕ေဆာ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ မင္းထံုမင္းထိုင္း ေတြ လက္ေအာက္ (၄၅) ႏွစ္ ေရာက္ခဲ့ ၿပီးေနာက္ ျမန္မာ့စီးပြားေရး အေျခအေနဟာ ဂလိုဘယ္လ္ လိုက္ေဇးရွင္း ေခၚတဲ့ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္းရဲ႕ ကမာၻၾကည့္ အခင္းအက်င္းနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ ထိစပ္မိေနပါၿပီလဲ။ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း လႈိင္းလံုးကို ဘယ္ေလာက္ လက္ခံ စီးနင္းႏိုင္ ေနပါၿပီလဲ။
ဒီေနရာမွာ တကမာၻလံုးကႏိုင္ငံေပါင္းစံုရဲ႕စီးပြားေရးေတြကို ၂၁ ရာစု ႐ုပ္ပံုကားခ်ပ္ထဲ ဆြဲေစ့ေပးဖို႔ တာ၀န္ယူထားတဲ့ ကမာၻ႔ဘဏ္ရဲ႕သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ သေဘာထားေတြကလည္း အဓိက က်လာ ပါတယ္။ ကမာၻ႔ဘဏ္ရဲ႕ ဂလိုဘယ္လ္လိုက္ေဇးရွင္း စံသတ္မွတ္ခ်က္ (၀ါ) တုိက္တြန္းခ်က္က ေယဘုယ် အားျဖင့္ (၁၀) ခ်က္ရွိပါတယ္။
၁။ ကုန္သြယ္ေရးလြတ္လပ္ေပ်ာ့ေပ်ာင္းျခင္း
၂။ ေစ်းကြက္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေလွ်ာ့ေပါ့ေပးျခင္း
၃။ ႏိုင္ငံျခားတုိက္႐ိုက္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ လြတ္လပ္ေပ်ာ့ေပ်ာင္းျခင္း
၄။ ႏိုင္ငံပိုင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား ပုဂၢလိကပိုင္ျပဳျခင္း
၅။ ေစ်းကြက္ေပါက္အတိုးႏႈန္းရွိျခင္း
၆။ ေစ်းကြက္ေပါက္ေငြလဲႏႈန္းရွိျခင္း
၇။ ပုဂၢလိကပိုင္ပစၥည္းလံုၿခံဳမႈဥပေဒရွိျခင္း
၈။ အခြန္စနစ္ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲျခင္း
၉။ ဘတ္ဂ်က္ပိုေငြ လိုေငြမွ်ေအာင္ထိန္းထားျခင္း
၁၀။ စီးပြားေရးတိုးတက္ေရးႏွင့္ ဆင္းရဲသားအက်ဳိးျပဳေရးစီမံခ်က္မ်ားရွိျခင္း
နအဖေတြ စီမံခန္႔ခြဲေနတဲ့ ျမန္မာျပည္အေျခအေနကို ဒီ (၁၀) ခ်က္နဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္တဲ့အခါ ...
အခုတမ်ဳိး ေတာ္ၾကာတမ်ဳိး၊ ေရွ႕ေနာက္မညီ၊ စိတ္ထင္ရာ ခ်မွတ္ထားတဲ့၊ အဓိပၸာယ္မဲ့တဲ့ တံခါးပိတ္ ကုန္သြယ္ေရး အကန္႔အသတ္ေတြ၊ မလြတ္လပ္တဲ့ ေစ်းကြက္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြဟာ ျပည္တြင္း ေစ်းကြက္မွာေရာ၊ နယ္စပ္ ကုန္သြယ္ေရးမွာေရာ၊ ပံုမွန္ ျပည္ပ ကုန္သြယ္ေရးမွာပါ ႀကီးႀကီးမားမား ရွိေနတယ္။
ႏိုင္ငံျခားတိုက္႐ုိက္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြအတြက္ လက္ေတြ႔ လုပ္ငန္း လည္ပတ္မႈမွာ အကန္႔ အသတ္ေတြ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ေတြကို ဘာမွ ေျဖရွင္း မေပးႏိုင္ဘဲ ဦးေႏွာက္ မသံုးဘဲနဲ႔ ႏိုင္ငံျခား ေငြရေရး သက္သက္ကိုသာ ဦးထိပ္ထားေနတယ္။ ကိုရီးယားနဲ႔ တုိင္၀မ္တို႔က အထည္ခ်ဳပ္ ကုမၸဏီေတြဟာ အလုပ္သမားေတြကို လစာေပးရာမွာ ျမန္မာ့ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ေကာ္မရွင္က တဆင့္ ေပးရပါတယ္။
ဒီအခါ ေကာ္မရွင္က လစာရဲ႕တ၀က္ကို ျဖတ္ယူထားလိုက္တဲ့ အတြက္ အလုပ္သမားေတြဟာ ကုမၸဏီက ေပးတဲ့လစာ (၀ါ) တကယ္ရ,ရမယ့္လစာရဲ႕ တ၀က္ပဲရပါေတာ့တယ္။ အလုပ္သမား
ေတြက လစာနည္းတာကို မေက်နပ္လို႔ လစာတိုးေတာင္းတဲ့အခါ အလုပ္ရွင္ေတြပဲ တရားခံျဖစ္ရ ျပႆနာ တက္ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ နဂိုက တိေပးထားသလို မဟုတ္ဘဲ မီးမွန္မွန္မရလို႔ သို႔မဟုတ္ လံုး၀မရလို႔ မီးစက္နဲ႔ ေမာင္းရတာလိုမ်ဳိး စရိတ္ အပိုေတြကုန္ၿပီး အ႐ႈံးေတြ ထပ္ေပၚကုန္တာလည္း ေနရာတကာ ပါပဲ။
ႏိုင္ငံပိုင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို ပုဂၢလိကပိုင္လုပ္ရာမွာ အေရးမပါတဲ့ ႐ုပ္ရွင္႐ံုေတြပဲ အဓိက ေပးေနပါတယ္။ ေတာက္ေလွ်ာက္ အ႐ႈံးေပၚေနတဲ့၊ အေရးပါတဲ့ လုပ္ငန္းေတြကို ပုဂၢလိကပိုင္ လုပ္တာမရွိသေလာက္ျဖစ္ပါတယ္။ စေတာ့ေစ်းကြက္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မေပၚႏိုင္ျဖစ္ေနတယ္။
ေစ်းကြက္ေပါက္အတိုးႏႈန္း၊ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏႈန္းထက္ အမ်ားႀကီး ေလ်ာ့နည္းေနတဲ့ အတုိး ႏႈန္းကို ဗဟိုအစိုးရက အမိန္႔အာဏာနဲ႔ သတ္မွတ္ထားတယ္။ ဘဏ္လုပ္ငန္းေတြ ပ်က္စီး၊ အေႂကြး၀ယ္ ကတ္မရွိ၊ ေအတီအမ္ကတ္ မရွိ။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၃-၄) ႏွစ္က အႀကီးအက်ယ္ ျပႆနာ ေပၚခဲ့တဲ့ အက်ဳိး ေဆာင္ကုမၸဏီေတြ ခုထိစာရင္း မရွင္းႏိုင္ေသး။
တကယ့္ေပါက္ေစ်းထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာနိမ့္က်တဲ့ ႏိုင္ငံျခား ေငြလဲႏႈန္းကို အေသ ဖက္တြယ္ေန တယ္။ တခ်ဳိ႕လုပ္ငန္းေတြ အတြက္လည္း ေငြလဲႏႈန္းေတြ စိတ္ထင္သလို သတ္မွတ္ထားျပန္တယ္။ ျပည္သူလူထုနဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြရဲ႕ ေျမယာအိုးအိမ္ အေဆာက္အဦး လုပ္ငန္း ပိုင္ဆိုင္မႈ ေတြကို ေလ်ာ္ေၾကးမေပးဘဲ စိတ္ထင္သလို ဥပေဒမဲ့ သိမ္းယူတာေတြ အႏွံ႔အျပား ရွိေနတယ္။ အရင္းရွင္ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ရဲ႕ အသက္ျဖစ္တဲ့ ပုဂၢလိကပိုင္ဆိုင္မႈဟာ လံုး၀ အာမခံခ်က္ မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ နအဖဟာ အာဏာရၿပီး (၁၉) ႏွစ္ၾကာတဲ့အထိ ပုဂၢလိက ပိုင္ဆိုင္မႈကို တကယ္ အာမခံရတဲ့ ကြန္ဒိုဥပေဒတို႔၊ အထူးစီးပြားေရးဇုန္ဥပေဒတို႔ကို မထုတ္ျပန္ဘဲ ထားတယ္။
အခြန္စနစ္ဟာ လံုး၀ ပရမ္းပတာျဖစ္ေနတယ္။ တရား၀င္ အခြန္နာမည္ မခံတဲ့ ေကာက္ခံမႈ အမ်ဳိး
မ်ဳိးကလည္း စာရင္းမရွိ အင္းမရွိ အျပန္႔အႏွံ႔ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုးကန္႔ၿငိမ္းအဖြဲ႔ရဲ႕ ဂိုဏ္းခြဲတခုက ထူေထာင္ခဲ့တဲ့ PMG အရက္ကုမၸဏီကို အျမတ္ခြန္ က်ပ္သိန္းေပါင္း တသိန္းႏွစ္ေသာင္း (၁၂၀,၀၀၀,၀၀၀,၀၀၀) ေတာင္းေတာ့ မေပးႏိုင္တဲ့အတြက္ ထိုကုမၸဏီခမ်ာ ပ်က္လုလုျဖစ္သြား တယ္။
ကမ္းလြန္သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႕ကေန တႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၁ ဘီလီယံကေန (၂) ဘီလီယံေက်ာ္အထိ ၀င္ေနေပမယ့္ ဘတ္ဂ်က္လိုေငြ ႀကီးႀကီးမားမား ေတာက္ေလွ်ာက္ျပေနတယ္။ ေခါင္ကစၿပီး ျဖဳန္း
တီး ခိုး၀ွက္ေနတာကို ဘယ္လိုမွ မထိန္းႏိုင္ဘူး။
စီးပြားေရးတိုးတက္ေစဖို႔ စီမံခ်က္ေတြကို ဦးေႏွာက္ရွိရွိနဲ႔ ပညာရွင္ေတြက ခ်မွတ္တာ မရွိဘဲ စီးပြား
ေရး ဘာမွ နားမလည္တဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြကသာ ထင္သလို စီမံခ်က္ေတြခ်တာကို ပညာရွင္ေတြက လိုက္နာ ေနရတယ္။ ဆင္းရဲမႈ ပေပ်ာက္ေရးဆိုတာ ဗမာျပည္မွာ တခါမွ မၾကားဖူးဘူး။ တႏိုင္ငံလံုး ခ်မ္းသာ ဖြံ႔ၿဖိဳးေနၿပီလို႔ပဲ တေလွ်ာက္လံုး ၀ါဒျဖန္႔ လိမ္ညာေနတယ္။
တခုရွိတာက ဒီ (၁၀) ခ်က္မရွိလည္း ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားေရးသမား တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ငါးသေလာက္ စီးပြားေရးနဲ႔ အၾကံအဖန္လုပ္လို႔ ရႏိုင္မယ္၊ ထူးျခားတဲ့ အေနအထားေတြ (ဓာတ္ေငြ႔၊ ေရနံ၊ သတၱဳ စသျဖင့္) အရ အလုပ္ျဖစ္ႏိုင္မယ္လို႔ ယူဆၿပီး ၀င္လုပ္တာေတြ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အရင္ တရား၀င္ တံခါးပိတ္စီးပြားေရး မဆလေခတ္ ကတည္းက ဟီးႏိုး၊ မာဇဒါ၊ ရွလမ္ဘာဂ်ာ၊ ဖရစ္ဇ္၀ါနာ ကုမၸဏီေတြ ၀င္လုပ္ခဲ့တာပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေလာက္နဲ႔ ကမာၻ႔စီးပြားေရး ဂလိုဘယ္လ္ လိုက္ေဇးရွင္း ေလာကထဲ ေရာက္မသြားပါဘူး။
ကမာၻ႔ဘဏ္ရဲ႕ ဂလိုဘယ္လ္ လိုက္ေဇးရွင္းစံႏႈန္း (၁၀) ခ်က္ကို အစိုးရပိုင္းေတြက ဘယ္ေလာက္ ျဖည့္ဆီး ႏိုင္စြမ္းရွိသလဲ ဆိုတာကို ကမာၻလံုးဆိုင္ရာ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အၫႊန္းကိန္း Worldwide Governance Indicators (WGI) project အစီအစဥ္နဲ႔ တိုင္းတာတာျဖစ္တယ္။ ဒီအစီအစဥ္မွာ တကမာၻလံုးက ႏိုင္ငံနဲ႔ ေဒသေပါင္း (၂၁၂) ခုကို ၁၉၉၆ ခုကေန ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ကာလအတြင္း ကမာၻ႔ဘဏ္က ႀကီးမႉးေလ့လာ ထားပါတယ္။ ကမာၻ႔ဘဏ္ဟာ ဒီအၫႊန္းကိန္း (၆)ခု ေပၚကေန ကမာၻ႔ႏိုင္ငံေတြကို ဆန္းစစ္ၿပီး ဒီႏိုင္ငံေတြနဲ႔ တြဲလုပ္လို႔ရႏိုင္ မရႏိုင္ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ ဒီ အကဲျဖတ္ တိုင္းတာခ်က္ေတြကို ကမာၻ႔ဘဏ္က လွ်ဳိ႕၀ွက္ထားေလ့ ရွိပါတယ္။ အခုမွ လူသိရွင္ၾကား ထုတ္ျပန္တာျဖစ္ပါတယ္။
အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ပံု Governance ဆိုတာ တိုင္းျပည္တျပည္ရဲ႕ အာဏာပိုင္က က်င့္သံုးတဲ့ ထံုးတမ္း စဥ္လာ ေတြနဲ႔ အေဆာက္အအံုေတြ အတြဲလိုက္ကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္တယ္။ ဒီထဲမွာ (၁) အစိုးရ ေတြကို ေရြးခ်ယ္၊ ႀကီးၾကပ္၊ အစားထိုးတဲ့ျဖစ္စဥ္၊ (၂) ခိုင္မာေကာင္းမြန္တဲ့ ေပၚလစီေတြကို ထိထိေရာက္ ေရာက္ေဖာ္ထုတ္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္တဲ့ အစိုးရအစြမ္းအစ၊ (၃) မိမိတို႔ၾကားက စီးပြားေရး လူမႈေရး အျပန္အလွန္ ဆက္စပ္မႈေတြကို စိုးမိုးတဲ့ အေဆာက္အအံုေတြ အေပၚ ႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံအစိုးရတို႔က ေလးစားမႈတို႔ပါ၀င္ပါတယ္။
အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအၫႊန္းကိန္းကို တိုင္းတာရာမွာ ဘက္(၆) ဘက္ရွိပါတယ္။ ဒါေတြကို ရွင္းရရင္
(၁) ျပည္သူ႔အသံနဲ႔တာ၀န္ခံမႈဆိုတာ ႏိုင္ငံသားေတြက ကိုယ့္အစိုးရကို ေရြးခ်ယ္ရာမွာ ပါ၀င္ ပတ္သက္ႏိုင္တဲ့ အတုိင္းအတာ၊ ဒါ့အျပင္ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ သင္းပင္း ဖြဲ႔စည္းခြင့္၊ မီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္တို႔ကို တိုင္းတာ တာျဖစ္တယ္။
(၂) ႏိုင္ငံေရးတည္ၿငိမ္မႈနဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈကင္းမဲ့ျခင္း ဆိုတာကေတာ့ ျပည္တြင္း ဆူပူေသာင္းက်န္း
မႈနဲ႔ အၾကမ္းဖက္၀ါဒ အပါအ၀င္ အစိုးရကို အေျခခံ ဥပေဒနဲ႔ မညီတဲ့နည္းလမ္း သို႔မဟုတ္ အၾကမ္း ပတမ္း နည္းလမ္းေတြနဲ႔ မတည္မၿငိမ္ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ အလားအလာ သို႔မဟုတ္ ျဖဳတ္ခ်ႏိုင္မယ့္
အလားအလာေတြကို တုိင္းတာတာျဖစ္တယ္။
(၃) အစိုးရစြမ္းရည္ ကေတာ့ အမ်ားျပည္သူ႔အက်ဳိးေဆာင္ လုပ္ငန္းေတြရဲ႕ အရည္အေသြး၊ အစုိးရ
၀န္ထမ္းပိုင္းရဲ႕ အရည္အေသြး၊ အစိုးရ၀န္ထမ္းပိုင္း အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးဖိအားေတြက လြတ္လပ္မႈ ပမာဏ၊ မူ၀ါဒ ေရးဆြဲေဖာ္ထုတ္မႈနဲ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္မႈ အရည္အခ်င္း၊ ဒီမူ၀ါဒေတြကို အစိုးရ က တာ၀န္ယူ ရပ္ခံမႈအေပၚ ယံုၾကည္ႏိုင္စြမ္း တို႔ကိုတိုင္းတာတယ္။
(၄) ထိန္းေက်ာင္းၾကပ္မတ္မႈအရည္အခ်င္း ဆိုတာကေတာ့ အစိုးရအေနနဲ႔ ပုဂၢလိက က႑ ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေရးကို ခြင့္ျပဳျမႇင့္တင္တဲ့၊ ခိုင္မာ မွန္ကန္တဲ့ မူ၀ါဒေတြ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြကို ေရးဆြဲ ေဖာ္ထုတ္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္မႈ အစြမ္းအစကို တိုင္းတာတာျဖစ္တယ္။
(၅) တရားဥပေဒ အာဏာပိုင္စိုးျခင္း ကေတာ့ ဥပေဒဘက္ေတာ္သားေတြက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ စည္းကမ္း ဥပေဒေတြအေပၚ ယံုၾကည္မႈအတိုင္းအတာ၊ လိုက္နာမႈ အတိုင္းအတာေတြကို သတ္မွတ္ တာျဖစ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ရဲ၊ တရား႐ံုးစတဲ့ တရား၀င္အခြင့္ရ ဥပေဒ ေစာင့္ထိန္းေရး အဖြဲ႔ေတြရဲ႕ အရည္အေသြး၊ ဒါ့အျပင္ ရာဇ၀တ္မႈနဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈ အလားအလာကိုပါ တိုင္းတာ ပါတယ္။
(၆) အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈထိန္းခ်ဳပ္ျခင္း ကေတာ့ ပုဂၢလိကအက်ဳိးအျမတ္အတြက္ အမ်ားျပည္သူ ဆိုင္ရာ အာဏာအသံုးခ်မႈကို တိုင္းတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီထဲမွာ အေသးစား အႀကီးစား အဂတိလိုက္ စားမႈေတြအျပင္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရကို ေရေပၚဆီ လူ႔မလိုင္ေတြနဲ႔ ပုဂၢလိက အက်ဳိးစီးပြားေတြက “ဖမ္းထိန္း”ထားတာလည္း ပါ၀င္တယ္။
၂၀၀၆ ခုႏွစ္အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံရတဲ့အၫႊန္းကိန္းရမွတ္ေတြကေတာ့ (စုစုေပါင္း အမွတ္ ၁၀၀ မွာ)ခုႏွစ္ ၀၆ ႏိုင္ငံေရးတည္ၿငိမ္မႈနဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈကင္းမဲ့ျခင္း ၂၄.၀ အစိုးရစြမ္းရည္ ၂.၈ ထိန္းေက်ာင္းၾကပ္မတ္မႈအရည္အခ်င္း ခ တရားဥပေဒအာဏာပိုင္စိုးျခင္း ၃.၈ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈထိန္းခ်ဳပ္ျခင္း ၁.၀
တို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး မျဖစ္ခင္က အမွတ္ေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ အခု
၂၀၀၇-၂၀၀၈ အတြက္ဆိုရင္ ဒုတိယအၫႊန္းကိန္းက သုည သို႔မဟုတ္ သုညနားကပ္ေနမွာ မလြဲပါဘူး။
ဒီထက္ပိုအေရးႀကီးတဲ့ ေလ့လာမႈကေတာ့ ၁၉၉၆ ခုကေန ၂၀၀၆ ခုအထိ အစဥ္အဆက္ အၫႊန္းကိန္း လမ္းေၾကာင္းကို ဆန္းစစ္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို (၁၀)ႏွစ္တာ ဦးတည္ခ်က္ လမ္းေၾကာင္းကို ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါ အခုလို ေတြ႔ရပါတယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအၫႊန္းကိန္းခုႏွစ္ ၉၆ ၉၈ ၀၀ ၀၂ ၀၃ ၀၄ ၀၅ ၀၆ ျပည္သူ႔အသံနဲ႔ တာ၀န္ခံမႈ ၀.၀ ၁.၄ ၀.၅ ၀.၀ ၀.၀ ၀.၀ ၀.၀ ၀.၀ ႏိုင္ငံေရးတည္ၿငိမ္မႈနဲ႔အၾကမ္းဖက္မႈ ကင္းမဲ့ျခင္း ၁၃.၀ ၁၁.၅ ၈.၂ ၁၂.၀ ၁၃.၀ ၁၉.၂ ၂၁.၂ ၂၄.၀ အစိုးရစြမ္းရည္ ၆.၂ ၇.၆ ၈.၁ ၅.၂ ၆.၆ ၂.၄ ၂.၄ ၂.၈ ထိန္းေက်ာင္းၾကပ္မတ္မႈအရည္အခ်င္း ၁၄.၁ ၇.၈ ၃.၉ ၁.၀ ၁.၅ ၀.၀ ၁.၀ ၁.၀ တရားဥပေဒအာဏာပိုင္စိုးျခင္း ၈.၆ ၇.၆ ၈.၆ ၂.၉ ၄.၃ ၃.၈ ၂.၉ ၃.၈ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈထိန္းခ်ဳပ္ျခင္း ၅.၃ ၄.၄ ၄.၄ ၃.၄ ၂.၉ ၀.၅ ၀.၅ ၁.၀
ကမာၻ႔ဘဏ္အျမင္မွာ အၫႊန္းကိန္းအမွတ္နည္းတာက သိပ္အေၾကာင္း မဟုတ္ပါဘူး။ နည္းေပမယ့္ ဒီဆယ္ႏွစ္ကာလအတြင္း အတက္ျပေနရင္ အားေပးခ်ီးေျမႇာက္ပါတယ္။ လုိအပ္တဲ့ ဘ႑ာေရး အကူအညီ နည္းပညာ အေထာက္အပံ့ေတြ ေပးတာပါပဲ။ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အၫႊန္းကိန္း နိမ့္ေပမယ့္လည္း တက္ေနရင္ စီးပြားေရးအရ ျပည္သူလူထု ၀င္ေငြ တိုးမ်ားလာတာ၊ ေမြးစကေလး ေသႏႈန္း က်လာတာ၊ စာမတတ္မႈႏႈန္း က်လာတာကို တိုက္႐ိုက္ အက်ဳိးျဖစ္ေစပါတယ္။ အတက္မျပရင္ သို႔မဟုတ္ ေတာက္ေလွ်ာက္ အက်ပဲျပေနရင္ေတာ့ ကမာၻ႔ဘဏ္ မကလို႔ ကမာၻ႔ ဘဏ္ ဘိုးေအကေန ဘယ္ေလာက္ ဘ႑ာေရး အကူအညီ အေထာက္အပံ့ ေပးေပး သဲထဲေရသြန္ ျဖစ္မယ္ဆိုတာ (၂၀) ရာစုအတြင္း ႏိုင္ငံတကာမွာ သက္ေသေတြ အထင္အရွားရွိခဲ့ပါၿပီ။
ျပည္သူ႔အသံနဲ႔ တာ၀န္ခံမႈပိုင္းမွာ ရမွတ္ကြာျခားခ်က္ဟာ ျမန္မာနဲ႔ ကာဇက္စတန္ ႏိုင္ငံၾကား၊ ကာဇက္စတန္နဲ႔ အင္ဒိုနီးရွား ႏိုင္ငံၾကား၊ အင္ဒိုနီးရွားနဲ႔ ေတာင္အာဖရိက ႏိုင္ငံၾကား စီးပြားေရး တိုးတက္မႈ ကြာျခားခ်က္ေတြကို ေဖာ္ေဆာင္ေနပါတယ္။ အလားတူဘဲ တရားဥပေဒ အာဏာပိုင္စိုး ျခင္း အပိုင္း တိုးတက္မႈအရ ဆိုမာလီယာနဲ႔ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားၾကား၊ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားနဲ႔ မက္ဆီဒိုးနီးယား
ၾကား၊ မက္ဆီဒိုးနီးယားနဲ႔ ဂရိၾကား၊ ဂရိနဲ႔ ကေနဒါႏိုင္ငံၾကား ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ ကြာဟခ်က္ေတြကို ေဖာ္က်ဴး ေနပါတယ္။
ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီး အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွသာ ၀င္ေငြတိုးတက္ၿပီး လူမႈအေျခအေန တိုးတက္တာ မဟုတ္ ပါဘူး။ တနည္းအားျဖင့္ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးမွ အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ပံု အရည္အခ်င္း ျမင့္လာတာ မဟုတ္ ပါဘူး။
အစိုးရအရည္အေသြးျမင့္မွ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္တာ ျဖစ္တယ္။ ဒီအစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ပံု အရည္ အေသြးရဲ႕ ပဓာနက်တဲ့ အခန္းကို အခုအခါ ပညာရွင္ေတြေရာ မူ၀ါဒ ေရးဆြဲသူေတြပါ အမ်ားစုႀကီးက လက္ခံ ထားၿပီျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဒီ WGI project မွာ ေတြ႔ေနရတာက ဗမာျပည္မွာ နအဖရဲ႕ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အရည္ အခ်င္းက ေတာက္ေလွ်ာက္ အက်ပဲျပေနၿပီး ဘယ္လိုမွ သံုးစားမရတာ ျဖစ္ေနေတာ့ အကူအညီ ေပးခ်င္တာေတာင္ ေပးမရႏုိင္ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ ကေမာၻဒီးယား၊ ေလာ၊ ဗီယက္နမ္၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ တို႔မွာဆိုရင္ အၫႊန္းကိန္း ရမွတ္ေတြ နိမ့္ေပမယ့္ တႏွစ္ထက္တႏွစ္ သိသိသာသာ တက္ေနလို႔ တဦးခ်င္း၀င္ေငြ ၂ ဆ-၃ ဆ စသျဖင့္ တက္လာပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကမာၻ႔ဘဏ္ရဲ႕ အကူအညီ အေထာက္အပံ့ေတြ ရၾကပါတယ္။ ေခ်းတဲ့ေငြအတြက္ အတိုးေရာ အရင္းပါ ျပန္ဆပ္ႏိုင္ဖို႔ ေသခ်ာလို႔ ကမာၻ႔ဘဏ္က ေငြေခ်းတာျဖစ္ပါတယ္။ ကမာၻ႔ဘဏ္ဟာ အလႉဒါနျပဳတဲ့ ကုသိုလ္ျဖစ္အဖြဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ကုမၸဏီတခုလို စီးပြားေရးအရ အက်ဳိးအျမတ္ကိုသာ အဓိကထား တြက္တာျဖစ္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ပံု တခုတည္းကသာ အဓိက က်တာေတာ့ မဟုတ္ ေပမယ့္ အာ႐ံုစိုက္ အေလးထားရမယ့္ အေရးႀကီး အခ်က္အလက္ တခုေတာ့ ျဖစ္ေနပါတယ္။
ဂါမဏိ
ျပည္ေထာင္စု၏ ေရွ႕ခရီး (သို႔မဟုတ္) နအဖအစိုးရ ျပဳတ္က်ေသာအခါ
ဂါမဏိ
ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔အတူ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ကမၻာ့ အာ႐ံုစိုက္မႈေအာက္ ေရာက္လာတဲ့အခါ ျမန္မာ ျပည္မွာ နအဖ ကိုဖယ္ရွားၿပီး ဒီမိုကေရစီအတိုက္အခံေတြနဲ႔အစားထိုးဖို႔ မသင့္ေတာ္ေၾကာင္း၊ နအဖေျပာတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ေရး ပံုစံအတိုင္းသာ သြားသင့္ေၾကာင္း ဆင္ေျခ ဆင္လက္ေတြကို နယ္ပယ္ က႑ အမ်ားအျပားက ေနၿပီး အံ့ၾသစဖြယ္ ၾကားလာရပါတယ္။ အဲဒီဆင္ေျခရွင္ ေရွ႕ေနေရွ႕ရပ္ ေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံတကာက ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ပညာရွင္ေတြ၊ ျမန္မာ့ေရးရာ ကၽြမ္းက်င္သူ ဆိုသူေတြနဲ႔ ဇာတိေျမကို တခါမွေျခမခ်ဖူး သို႔မဟုတ္ အမိေျမရဲ႕ ပကတိ အေျခအေနေတြနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကင္းကြာ အဆက္ျပတ္ေနတဲ့ အေဝးေရာက္ျမန္မာ တခ်ဳိ႕ေတာင္ ပါေနပါတယ္။
စစ္အစိုးရကို ဖယ္ရွားလိုက္ရင္ေတာ့ ဒီ့ထက္ပိုဆိုးတဲ့ မေကာင္းဆိုးဝါး သရဲသဘက္ ေလာကႀကီး ျဖစ္သြား လိမ့္မယ္လို႔ ဒီပုဂၢဳိလ္ေတြက ႐ူး႐ူးႏွမ္းႏွမ္း ေအာ္ေနၾကေလရဲ႕။
ဆင္ေျခတခုကေတာ့ စစ္အစိုးရျပဳတ္က်သြားရင္ ဥပေဒမဲ့မႈေတြ၊ ဗ႐ုတ္သုကၡ မင္းမဲ့ အေျခအေနေတြနဲ႔ ယူဂိုဆလား ဗီးယား (ဆားဘီးယား-ေဘာ့စ္နီးယား ဟာဇီဂိုးဗီးနား) လို 'ေဘာ္လ္ကန္ ႏိုင္ေဇးရွင္း' လို႔ေခၚတဲ့ တုိင္းျပည္ အစိတ္စိတ္ အႁမႊာႁမႊာကြဲ အႀကီးအက်ယ္ ေသြးေခ်ာင္းစီးစစ္ပြဲေတြ ျဖစ္လာဖို႔မ်ားတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ အဲသလိုဆိုရင္ အခုလက္ရွိအေန အထားက ဘယ္လိုရွိေနလို႔လဲ။ ဗမာျပည္မွာ ဥပေဒမဲ့မႈ ျဖစ္ေနၿပီ မဟုတ္ဘူးလား။ ႏိုင္ငံရဲ႕ အျမင့္ဆံုး က်င့္ဝတ္ေရးရာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ (သံဃာေတြ) ကိုသတ္တာဟာ အဆိုးဆံုး ဥပေဒမဲ့မႈ သဏၭာန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ တဘက္မွာေတာ့ ေရႊဝါ ေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးကို ဦးေဆာင္ ဆင္ႏႊဲခဲ့တဲ့ သံဃာေတာ္ေတြဟာ ကမၻာမွာ ၿပိင္စံရွားလွတဲ့ အဆင့္ အျမင့္ဆံုး စည္းကမ္းရွိမႈ၊ စနစ္က်မႈကို ျပသခဲ့ ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶအယူဝါဒဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ခ်စ္ ျမတ္ႏိုးတဲ့သဘာဝ၊ ေမတၱာဓာတ္ စီးျဖန္းတဲ့ ဗီဇေနာက္ခံေတြေၾကာင့္ နာမည္ေက်ာ္တာျဖစ္ၿပီး အဲဒါ ကို ျမန္မာသံဃာေတြနဲ႔ ဆႏၵျပျပည္သူေတြက ထပ္မံ သက္ေသ ျပလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။
မူးယစ္ေဆးဝါးဂိုဏ္းေတြ မာဖီးယားဂိုဏ္းေတြဆိုတာ စိတ္႐ူးေပါက္ ကိုယ္က်ဳိးၾကည့္ မင္းဆိုး မင္းညစ္ေတြ ေအာက္မွာ အထြန္းကား အပြင့္လန္းဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ တရားဥပေဒ အာဏာပိုင္စိုးမႈ လံုးဝမရိွပါဘူး။ အတၱသမား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြရဲ႕ပါးစပ္ကထြက္သမွ် ဥပေဒျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီလို အေနအထားမ်ဳိးဟာ ရာဇဝတ္မႈေတြ ပရမ္းပတာ ဗ႐ုတ္သုတ္ခေတြ အတြက္ အေကာင္းဆံုး ေရခံေျမခံပါ။
ကိုယ္က်ဳိးရွာစစ္အုပ္စုဟာ မင္းမဲ့ဝါဒနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ကို ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ တခုတည္းေသာ အေၾကာင္း တရားျဖစ္ပါတယ္။ အရည္အခ်င္း မရွိတဲ့ စစ္အုပ္စုက တႏိုင္ငံလံုးကို စစ္ကၽြန္ျပဳ စစ္ဇာတ္သြင္းမႈ ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ၁၉၈၇ ခုမွာ 'ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ အနိမ့္ဆံုးတုိင္းျပည္' အဆင့္ကို ေရာက္ခဲ့ရတယ္။
အဲဒီကေန အႏွစ္ (၂ဝ) ထပ္ၾကာသြားၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ဗမာျပည္သမိုင္းမွာ မေပၚခဲ့ဖူးတဲ့ ဖ႐ိုဖရဲ ဗ႐ုတ္ သုတ္ခေတြ၊ တလြဲ တေခ်ာ္ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ေတြနဲ႔ လူမႈေရး ပဋိပကၡေတြဟာ ကမၻာေပၚမွာ က်႐ႈံးႏိုင္ငံ အနည္းငယ္ ေလာက္ကပဲ လိုက္မီႏိုင္တဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ အခုဆိုရင္ စစ္အုပ္စုဟာ သူ႔ရဲ႕လမ္းျပေျမပံု ဆိုတာကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ အဲဒါ အေကာင္ အထည္ေပၚလာရင္ ပိုၿပီး ပ်က္ယြင္းၿပိဳကြဲတာနဲ႔ ပဋိပကၡေတြ ျပင္းထန္သဲသန္လာမွာ ေသခ်ာေပါက္ ပါပဲ။ ဒီေျမပံုအတိုင္းဆိုရင္ ဗိုလ္သန္းေရႊ ေသၿပီးေနာက္မွာ သို႔မဟုတ္ လက္ရွိ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ဳိးဆက္ လြန္ၿပီး ေနာက္မွာ ေဟတီႏိုင္ငံက ဒူေဗးလီးယား၊ ေျမာက္ကိုရီးယားက ကင္အီဆြန္း၊ ဆီးရီးယားက အာဆဒ္တို႔လို အာဏာရွင္ မင္းဆက္ပဲ ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။
အတိုက္အခံဘက္ၾကည့္ရင္ေတာ့ အဓိကအဖြဲ႔အစည္းအားလံုး လိုလိုမွာ အနည္းနဲ႔အမ်ား တူညီတဲ့ ပင္မ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ ေျမာ္ျမင္မႈေတြ ရွိေနပါတယ္။ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဦးေဆာင္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြနဲ႔ ျပည္ေထာင္စု တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ UNLD သို႔မဟုတ္ ညီၫြတ္ ေသာ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ား မဟာမိတ္အဖြဲ႔ UNA တို႔ဦးေဆာင္တဲ့ တိုင္းရင္းသား အင္အားစုေတြဟာ ၁၉၉၈ ခုမွာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားျပဳေကာ္မတီ CRPP ထဲ ေပါင္းစည္း လက္တြဲထားပါတယ္။ ဒီေကာ္မတီကို ၁၉၉ဝ ျပည့္ ႏွစ္တုန္းက အဓိက ေရြးေကာက္ခံခဲ့ရတဲ့ ပါတီေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္း ထားတာျဖစ္ပါတယ္။
ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြနဲ႔ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုေတြၾကား ေႏွာင္ႀကိဳးကို ၁၉၉ဝ ၾသဂုတ္လ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ လမ္း ေၾကညာခ်က္နဲ႔ ပထမဆံုး စခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔ေတြကလည္း UNLD, UNA နဲ႔ ဆက္စပ္ေနၿပီး အဲဒီကတဆင့္ CRPP နဲ႔ ခ်ိတ္ ထားပါတယ္။ ၁၉၉၈ ခုတုန္းကဆိုရင္ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ (၄) ဖြဲ႔က CRPP ကို ေျဗာင္အတိအလင္း ေထာက္ခံခဲ့ပါတယ္။ အင္အားအႀကီးဆံုး တရားဝင္ ရွမ္းႏိုင္ငံေရးပါတီရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ ခြန္ထြန္းဦးနဲ႔ အင္အားအႀကီးဆံုး ရွမ္းလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဆထင္တို႔ကို ၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္မွာ နအဖ က ဖမ္းဆီးအက်ဥ္းခ်တဲ့ ေနာက္ခံ အေၾကာင္းတခုကေတာ့ သူတို႔ဟာ တိုင္းရင္းသား အပစ္ရပ္ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ CRPP ၾကား မွာ ၾသဇာေညာင္းတဲ့ ပင္မ အဆက္အသြယ္ေတြ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။
၁၉၉ဝ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲေတြမွာ NLD နဲ႔ UNLD တို႔ဟာ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေနရာ (၉၅)ရာခိုင္ ႏႈန္းကို ရခဲ့တယ္။ NLD ဟာ တုိင္းရင္းသား ေဒသေတြမွာလည္း အမတ္ေနရာေတြ ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ၂ဝဝ၃ ခုႏွစ္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရဲ႕ ခရီးစဥ္ေတြအတြင္းမွာ လူထုအင္အား အမ်ားဆံုး ထြက္ႀကိဳၾက၊ ေထာက္ခံၾကတာဟာ (တိုင္းရင္းသား) ျပည္နယ္ ေတြမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း စစ္အုပ္စုက ေဒၚစုအေပၚ ယုတ္မာ ႐ိုင္းစိုင္းလွတဲ့ ဒီပဲယင္း လုပ္ႀကံမႈကို က်ဴးလြန္ခဲ့ တာျဖစ္ပါတယ္။
၁၉၉ဝ က NLD ဟာ တပ္နယ္ေျမေတြမွာလည္း မဲႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ NLD ရဲ႕ ဥကၠ႒နဲ႔ ဒုဥကၠ႒ တို႔ဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေဟာင္းေတြ၊ တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းေတြ ျဖစ္သလို တျခား 'အျမင္မွန္ရ'တဲ့ တပ္မႉးေဟာင္းေတြ ရဲေဘာ္ ေဟာင္းေတြ အေျမာက္အျမားလည္း ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အႀကီးဆံုး အတိုက္အခံ ပါတီႀကီးထဲမွာ ပါဝင္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ က်င့္သံုးျခင္းအားျဖင့္ စစ္တပ္နဲ႔ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြ၊ တုိင္းရင္းသား အင္အားစု ေတြၾကား တုိင္းျပည္ အစိတ္စိတ္ ေသြးေခ်ာင္းစီးၿပိဳကြဲမွာ မဟုတ္ဘဲ ၿငိမ္းခ်မ္း တည္ၿငိမ္စြာနဲ႔ ညီၫြတ္ ေပါင္းစည္း သြားမွာသာျဖစ္ပါတယ္။
ေျမေအာက္အတိုက္အခံအဖြဲ႔ေတြဟာလည္း အေရးပါတဲ့ သေဘာတူခ်က္ေတြ ရယူႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၂ ခု ဇူလိုင္လ မာနယ္ပေလာ စာခ်ဳပ္ကေနစခဲ့တာ ၁၉၉၇ ဇန္နဝါရီလမွာ ခ်ဳပ္ဆိုတဲ့ `မယ္ သေရာထ´ သေဘာတူညီခ်က္ ဆိုရင္ အနာဂတ္ ဗမာျပည္ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ သဟဇာတျဖစ္ေရး အတြက္ မွန္ကန္တဲ့ ေျခလွမ္းတခုအျဖစ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္ ကိုယ္တိုင္က အသိအမွတ္ျပဳ ေထာက္ခံခဲ့ပါတယ္။ ဒီစာခ်ဳပ္ေတြဟာ ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ေတြ သို႔မဟုတ္ လက္နက္ ကိုင္ တုိင္းရင္း သားအဖြဲ႔ေတြၾကား ကြဲလြဲခ်က္ေတြကို တန္းတူညီမွ် သေဘာတရားအရ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေစ့စပ္ေျဖရွင္း ဖို႔ လည္း သေဘာတူ ထားတာေၾကာင့္ ထူးျခားေနပါတယ္။
ေျမေအာက္ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုေတြနဲ႔ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြ အားလံုး နီးပါးဟာ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ အမ်ဳိးသားေကာင္စီ NCUB အတြင္းမွာ စုစည္း ညီၫြတ္လ်က္ ရွိေနပါတယ္။ ဒီ တပ္ေပါင္းစုထဲမွာ လက္နက္ကိုင္ တုိင္း ရင္းသား အဖြဲ႔ (၁ဝ) ဖြဲ႔၊ လက္နက္မကိုင္တဲ့ တုိင္းရင္းသား သို႔မဟုတ္ လူနည္းစုအဖြဲ႔ (၅) ဖြဲ႔နဲ႔ (ျပည္ပေရာက္ NLD ပါ တီနဲ႔ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ အပါအဝင္) ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔အစည္း သို႔မဟုတ္ အရပ္ဘက္ လူထုအသင္းအဖြဲ႔ (၁၃) ဖြဲ႔ ပါဝင္ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့အျပင္ NLD၊ တစညနဲ႔ တိုင္းရင္းသားပါတီ (၇) ခုက ေရြးေကာက္ခံရတဲ့ ျပည္ပေရာက္ အမတ္ (၃၄)ေယာက္ပါ ပါဝင္ေနပါတယ္။ NCUB အျပင္ဘက္က တုိင္းရင္းသား အဖြဲ႔ေတြ၊ ဒီမိုကေရ စီအဖြဲ႔၊ အရပ္ဘက္ အသင္း အဖြဲ႔ေတြကေတာ့ ျပည္ပေရာက္ UNLD အဖြဲ႔၊ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစု မ်ားေကာင္စီ ENC စစ္ေရးမဟာမိတ္ (၅) ဖြဲ႔၊ျမန္မာ ႏိုင္ငံ ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစု FDB၊ SYCB နဲ႔ NY Forum လို ေက်ာင္းသားလူငယ္ တပ္ေပါင္းစုမ်ား စတဲ့ တပ္ေပါင္းစု ေတြက တဆင့္ NCUB နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ ဒါမွမဟုတ္ အျပန္အလွန္ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ ဒီလို ဆက္စပ္ ညီၫြတ္ ေနတယ္ဆိုတာ အားလံုး တသားတည္း ျပႆနာ မရွိ ညီၫြတ္ေနတာကို မဆိုလိုပါဘူး။ အနိမ့္ဆံုး အားျဖင့္ ျပႆနာ ေတြကို ေဘာ့စ္နီးယား၊ အေရွ႕တီေမာ၊ အီရတ္တို႔မွာလို အခ်င္းခ်င္း လက္နက္ကိုင္ၿပီး ေသြးေခ်ာင္းစီး ေျဖရွင္းမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ျဖစ္ပါတယ္။
ကူးေျပာင္းေရးကာလကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ျဖတ္သန္းႏိုင္ဖို႔အတြက္ NLD ဟာ ၁၉၄၇ အေျခခံ ဥပေဒအေပၚ တစံုတရာ အေျခခံထားတဲ့ ယာယီ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ တခုကို ေဖာ္ထုတ္ထားပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဗမာလူမ်ဳိး အပါအဝင္ တိုင္း ရင္းသား အားလံုးပါဝင္မယ့္ ဒုတိယပင္လံု ညီလာခံေခၚဖို႔ အစီအစဥ္ေတြလည္း ရွိထားပါတယ္။ အေဝးေရာက္ အတိုက္ အခံ အင္အားစုေတြကလည္း အနာဂတ္ အေျခခံဥပေဒေတြကို ေရးဆြဲ ေဖာ္ထုတ္ေနၾကပါတယ္။ အင္မတန္႔ကို လႊမ္းျခံဳ မႈရွိရွိနဲ႔ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ အေျခခံနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ဖက္ဒရယ္ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရးႏွင့္ ဆက္စပ္ညိႇႏိႈင္းေရး ေကာ္မတီ FCDCC ရယ္၊ ျပည္နယ္ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရးေကာ္မတီ SCDC (၈) ခုရယ္ဟာ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ ကြာဟမႈေတြ ပဋိ ပကၡေတြကို ေျပလည္ေအာင္ ညိႇေနၾကပါတယ္။
ယူဂိုဆလားဗီးယားတို႔ အာဖရိကတိုက္က တိုင္းျပည္ေတြနဲ႔မတူတာက ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ႏွစ္ (၂ဝဝဝ) ေက်ာ္ ယဥ္ေက်းမႈ ျမင့္မားခဲ့တဲ့ သမိုင္းမွာ ေဘာလ္ကန္ႏိုင္ေဇးရွင္းဆိုတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈနိမ့္ လူ႐ိုင္းဆန္ဆန္ အစိတ္စိတ္ကြဲ ထိန္းမႏိုင္ သိမ္း မရ သတ္ၾကျဖတ္ၾကတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိး မၾကားဖူးပါဘူး။ ျမန္မာ့ သမိုင္းမွာရွိခဲ့တဲ့ စစ္ပြဲေတြဟာ အဓိကအားျဖင့္ ပေဒသရာဇ္ ဘုရင္ေတြက ပတ္ဝန္းက်င္နယ္ေျမေတြ အေပၚ ဘုန္းတန္ခိုးခ်ဲ႕ထြင္တဲ့ စစ္ပြဲေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေရွးေခတ္က ဘယ္တိုင္း ျပည္မွာ မဆိုထံုးစံျဖစ္တဲ့ ပေဒသရာဇ္ေတြရဲ႕ အမူအက်င့္အတိုင္းပါပဲ။ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရး မရခင္နဲ႔ ရၿပီးစကာလက လူမ်ဳိးေရး အဓိက႐ုဏ္းေတြဟာ ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႕ သမားေတြရဲ႕ 'ေသြးခြဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး' နည္းပရိယာယ္ ေၾကာင့္နဲ႔ လူမ်ဳိးခြဲျခားေရးသမား အနည္းစုေၾကာင့္ ေပၚတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကို အေျမာ္အျမင္ႀကီးတဲ့ ႏွစ္ဘက္ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျပည္သူေတြက အျမန္ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
စစ္အစိုးရက ဖက္ဒရယ္စနစ္ကို သ႐ုပ္ဖ်က္ အဓိပၸာယ္ တလြဲေဖာ္မႈ ဟာလည္း ျမန္မာျပည္သူေတြ အေပၚ အရင္ကလို မထိေရာက္ ေတာ့ပါဘူး။ ဖက္ဒရယ္စနစ္ရဲ႕ တကယ့္အဓိပၸာယ္ကို ဗမာအပါအဝင္ တုိင္းရင္းသားေတြက ပိုမိုသိျမင္ လက္ခံလာ ၾကပါၿပီ။ အတိတ္ကာလ စစ္ပြဲေတြမွာ ေအာင္ႏိုင္သူ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိခဲ့တဲ့ ဗမာလူမ်ဳိးေတြဟာ အခုအခါမွာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေတြကို ကမၻာ့စံႏႈန္းေတြအတိုင္း ရသင့္ရထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ျငင္းပယ္ထားလို႔ အက်ဳိး မရွိပံုကို သေဘာေပါက္ လာပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ တခုတည္း ႂကြင္းက်န္ေနတဲ့ အဟန္႔ အတားကေတာ့ စစ္အုပ္စုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၂ဝဝ၇ စက္တင္ဘာလမွာ ကုလသမဂၢက ခ်မွတ္ျပ႒ာန္းလိုက္တဲ့ ဌာေန တိုင္းရင္းသား အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္း ဟာ ဗမာျပည္က ဒီမိုကေရစီနဲ႔ တုိင္းရင္းသား ျပႆနာအတြက္ အားျဖစ္ေစပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္တခု သိထားဖို႔ကေတာ့ ဗမာျပည္မွာ စစ္အစိုးရေျပာေနသလို တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိး (၁၃၅) မ်ဳိးလည္း မရွိပါဘူး။ အေရအတြက္ အစစ္အမွန္က (၆ဝ) ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္ပဲ ရွိၿပီး နအဖက လူမ်ဳိးတမ်ဳိးတည္းကို နာမည္ (၄-၅)မ်ဳိးနဲ႔ ထပ္ခါထပ္ခါ လွည့္ပတ္ ေရတြက္ ထားလို႔ ေဖာင္းပြေနတာပါ။
ကေနဒါႏိုင္ငံ ကြိဘက္နယ္၊ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံ စေကာ့တလန္နယ္၊ ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ ႏိုင္ငံ ဖလန္ဒါးနယ္ ေတြမွာလိုပဲ လံုးဝ ခြဲ ထြက္ခ်င္တဲ့ လူနည္းစုဆိုတာက အျမဲရွိပါတယ္။ ေနာင္မွာလည္း ရွိေနမွာ ဓမၼတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိး တမ်ဳိးစီ အတြင္းမွာ အမ်ားစုႀကီးကေတာ့ တန္းတူအခြင့္ အေရးပဲ ရခ်င္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ခြဲထြက္ခ်င္သူေတြမွာ သူတို႔ဆႏၵကို လက္ေတြ႔ အေကာင္ အထည္ေဖာ္ဖို႔ နည္းလမ္းေတြ အေနအထားေတြလည္း မရွိပါဘူး။ ယခင္ဝန္ႀကီး ခ်ဳပ္ ဦးႏု လက္ထက္ ၁၉၅၈ ခုတုန္းကေတာင္ တုိင္းရင္းသားေတြဟာ ၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒရဲ႕ ပုဒ္မ ၁၄ဝ ကို အသံုး ခ်ၿပီး ဥပေဒနဲ႔အညီ ခြဲထြက္ဖို႔ အခြင့္အေရး ရွိခဲ့တုန္းကေတာင္ ခြဲထြက္ဖို႔ အားထုတ္မႈ မရွိခဲ့ဘဲ ျပည္ေထာင္စု ေဘာင္ထဲမွာ အခြင့္အေရး ပိုရဖို႔ကိုသာ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ဒီမိုကေရစီနည္းက် ေတာင္းဆိုခဲ့တာ ဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ေနဝင္းစစ္အုပ္စု က အၾကမ္းပတမ္း အင္အားသံုး ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
လက္နက္ကိုင္တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔ေတြ၊ အထူးသျဖင့္ အပစ္ရပ္ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ အပစ္ရပ္ အဖြဲ႔ နယ္ေျမေတြ ထဲက ျပည္သူလူ ထုေတြဟာ အေျခခံအားျဖင့္ စစ္ပန္းေနၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း နအဖက သူတို႔အေပၚ ဖိအားေပးၿခိမ္းေျခာက္ ကစားလို႔ ရတာျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၉၈ ခု စက္တင္ဘာလတုန္းက အပစ္ရပ္အဖြဲ႔တခ်ဳိ႕ စစ္အုပ္စုကိုအာခံၿပီး CRPP ကို အား ေပးခဲ့တုန္းက ေဒသခံလူထုဖိအားနဲ႔ အပစ္ ရပ္စစ္အရာရွိႀကီးေတြရဲ႕ စစ္ေရွာင္လိုစိတ္ေၾကာင့္ စစ္ျပန္မျဖစ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ေအးေခတ္ၿပီး တဲ့ေနာက္ပိုင္း ကမၻာမွာလႊမ္းလာတဲ့ အၾကမ္းမဖက္ေရး သေဘာတရားနဲ႔ မီဒီယာရဲ႕ ၾသဇာသက္ ေရာက္မႈေတြဟာ ဗမာျပည္က လက္နက္ကိုင္ တုိင္းရင္းသား အဖြဲ႔ေတြအေပၚ ျဖစ္သင့္တာထက္ ပိုၿပီး ၾသဇာေညာင္း ခဲ့ပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာ စစ္တိုက္ေရးထက္ (သံုးပြင့္ဆိုင္) ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးနဲ႔ အၾကမ္းမဖက္ေရး တို႔က ပိုေခတ္စားေနပါ တယ္။
တဖက္ကၾကည့္ရင္ ကမၻာပၚမွာ ေဘာ္လ္ကန္ႏိုင္ေဇးရွင္း တခုတည္းသာ ျဖစ္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်က္ကိုစလိုေဗးကီး ယားႏိုင္ငံလို 'ကတၱီပါလမ္းခြဲ' နဲ႔ လံုးဝၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ခြဲခြာ ခဲ့ၾကတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အထိန္းအခ်ဳပ္မဲ့ က်႐ႈံးေနတဲ့ နအဖ စစ္အုပ္စုဘဝကေန စစ္ဘုရင္တျဖစ္လဲ စစ္အုပ္စုဝင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ သို႔မဟုတ္ တိုင္းမႉးေတြက သီးျခားစီထိန္းခ်ဳပ္ တဲ့ အာဏာၿပိဳင္ တဗိုလ္တမင္း နယ္ပယ္ေတြ တေထြးႀကီးအျဖစ္ ၿပိဳကြဲသြားျခင္းအားျဖင့္သာ သမၼတ ဆီယဒ္ဘား အလြန္ ဆိုမာလီယာ၊ သမၼတ နာဂ်ီဘူလာ အလြန္ အာဖဂန္နစၥတန္၊ သမၼတ မိုဘူတူအလြန္ ကြန္ဂိုႏိုင္ငံေတြမွာလို ေဘာ္လ္ကန္ႏိုင္ေဇးရွင္းနဲ႔ မင္းမဲ့ဝါဒ ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ အဲဒီႏိုင္ငံေတြနဲ႔မတူဘဲ ကံေကာင္းေထာက္မ တာက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဥပေဒ ေၾကာင္းနဲ႔ ညီၿပီး လူထုေထာက္ခံတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္မႈ တရပ္က အာဏာယူဖို႔ အေသအခ်ာျပင္ဆင္မႈရွိရွိ အရည္အခ်င္းရွိရွိနဲ႔ အဆင္သင့္ရွိေနပါ တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဒီမ္ိုကေရစီနဲ႔ တိုင္းရင္းသား အတိုက္ အခံေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ နအဖ စစ္ေခါင္းေဆာင္ ေတြထက္ ပိုၿပီး အရည္အခ်င္းျပည့္ဝ၊ အေတြ႔ အႀကံဳလည္းႀကီး၊ အျမင္ပိုက်ယ္၊ သေဘာထားႀကီး၊ အေျမာ္အျမင္ရွိတာ လံုးဝ အေသ အခ်ာပါပဲ။
အီရတ္တို႔ အာဖဂန္နစၥတန္တို႔နဲ႔ မတူတာက ျမန္မာျပည္က ယုတ္မာ ရက္စက္မႈေတြ အၾကမ္းဖက္ မႈေတြ အားလံုးဟာ အုပ္စိုးသူ နအဖရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အတိုက္ အခံေတြထဲမွာ အစြန္းေရာက္ သမားေတြ အၾကမ္းဖက္ သမားေတြ လံုးဝမရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ နအဖကိုသာ ထိန္းခ်ဳပ္ ဖယ္ရွားႏိုင္ရင္ ေနာင္မွာ ေသြးေခ်ာင္းစီးစရာ ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ မ်က္ေမွာက္ကာလမွာ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ဦးေႏွာက္မဲ့ ႐ူး႐ူးႏွမ္းႏွမ္း စီးပြားေရး မူဝါဒေတြေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေတြကလြဲလို႔ လူတုိင္း မြဲျပာက်ေနပါတယ္။ စင္ကာပူက ဝါရင့္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး မစၥတာ လီကြမ္းယူး ကေတာင္ စီးပြားေရးနဲ႔ပတ္သက္ လာရင္ ဒီဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ 'လဒူ' ေတြပဲလို႔ သမုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ျပည္သူျပည္သားေတြ အတြက္ေရာ၊ တိုင္းရင္းသား လုပ္ငန္းရွင္ေတြ အတြက္ေရာ၊ ႏိုင္ငံျခားက ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြ အတြက္ပါ အက်ဳိးအျမတ္ရွိမယ့္ ဘာ ဂလိုဘယ္လ္လုိက္ေဇး ရွင္းမွ ဗမာျပည္မွာ အျမစ္မတြယ္ႏိုင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။
ဒါနဲ႔ယွဥ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ NLD ဟာ မိမိ္ေခါင္းေဆာင္ပိုင္း ကိုေရာ ေအာက္ေျခ အဖြဲ႔ဝင္ ေတြကိုပါ ဘာသာရပ္ေပါင္း စံုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကမၻာ့ အဆင့္မီေအာင္ အရည္အေသြး ျမႇင့္တင္ေပးမႈေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ လုပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ တေန႔ ေန႔မွာ တ႐ုတ္၊ ဗီယက္နမ္တို႔လို ဂလိုဘယ္လ္လိုက္ေဇးရွင္း လႈိင္းစီးၿပီး တိုင္းျပည္တိုးတက္ေစဖို႔ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္နဲ႔ လို အပ္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ျဖည့္တင္းေနပါတယ္။ ျပည္ပေရာက္ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြ တိုင္းရင္းသား အင္အားစု ေတြဟာလည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပည္ပမွာ ေလ့လာသင္ၾကားေနခဲ့ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေနာက္ခံ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္ စြမ္း ေဆာင္ရည္ေတြ ေကာင္းေကာင္းေလ့က်က္ ထားပါၿပီ။
အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ဟာ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း 'အစိုးရ ေျပာင္းပစ္ေရး' ကို ေတာင္းဆိုေနတာ မဟုတ္ဘဲ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ရဲ႕ အခန္းက႑ကို အေလးထား စဥ္းစားၿပီး ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြး ညိႇႏႈိင္းရင္း ႏိုင္ငံေရးအေျဖရွာဖို႔န႔ဲ သိတ္မေဝးတဲ့ အနာဂတ္ တခ်ိန္မွာ စစ္တပ္အုပ္စိုးမႈကို အၿပီးအပိုင္ ဖ်က္သိမ္းဖို႔သာ ေတာင္း ဆိုေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ၂ဝဝ၆ ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ NLD က ကူးေျပာင္းေရး အစီအစဥ္ တခု အဆိုတင္ခဲ့ရာမွာ နအဖကို ၾကားကာလတခုအတြက္ 'ဒီဂ်ဴရီ' တရားဝင္ အစိုးရအျဖစ္ ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ခံ လႊတ္ေတာ္က အသိအမွတ္ ျပဳေပးမယ္လို႔ ကမ္းလွမ္းခဲ့ပါတယ္။
၂ဝဝ၇ ၾသဂုတ္လမွာလည္း ေရြးေကာက္ခံအမတ္ (၉၂) ေယာက္က အစားထိုး လမ္းျပ ေျမပံုတခု အဆိုျပဳခဲ့ ရာမွာ နအဖ ကို အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရးနဲ႔ ကူးေျပာင္းေရး ျဖစ္စဥ္ေတြအတြင္း ေရြးေကာက္ခံ NLD အမတ္ေတြ၊ တိုင္းရင္းသား အမတ္ေတြနဲ႔ အတူ အေရးပါတဲ့ အခန္းကပါဝင္ခြင့္ ကတိေပးခဲ့ပါတယ္။ "ဘယ္ဟာကို မဆို ေစ့စပ္ညႇိႏႈိင္းလို႔ ရႏိုင္တယ္" လို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ တပ္မေတာ္ကို ဖ်က္သိမ္းပစ္မွာ မဟုတ္ဘဲ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ကိုသာ စနစ္ တက် ညိႇညႇိႏႈိင္းႏႈိင္းနဲ႔ ဖ်က္သိမ္းပစ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ အတိုက္အခံေတြ အားလံုးရဲ႕ တညီတည္း သေဘာထားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ေခါင္းမာလွတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကေတာ့ ဒီကမ္းလွမ္းခ်က္ အားလံုးကို ပယ္ခ် ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီအဓိပၸာယ္ ျပည့္ဝ လွတဲ့ အဆိုျပဳခ်က္ေတြဟာ တင္းမာလွတဲ့ စစ္အုပ္စုဘက္ကေန အူတူတူနဲ႔ ေရွ႕ေနလိုက္ ေနသူေတြ ေျပာေနတဲ့ အဓိပၸာယ္မဲ့ 'တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲေရး' အသံေတြနဲ႔ အင္မတန္မွ ကြာျခားလွပါတယ္။ နအဖ စစ္အုပ္စုကလည္း တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ေနပါ တယ္လို႔ (၁၉) ႏွစ္လံုးလံုး ေျပာေနခဲ့ရာမွာ ရလဒ္ကေတာ့ ဗုဒၶသားေတာ္ ရဟန္း သံဃာေတြ အစု လိုက္အျပံဳလိုက္ အသတ္ခံရတာပဲ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္အစိုးရရဲ႕ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲေရး အတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွဒီမိုကေရစီဘက္ ေျပာင္းလဲမွာမဟုတ္ဘဲ ပိုၿပီးေတာ့ ေသြးေခ်ာင္း စီးဖို႔သာ ရွိပါတယ္။
နအဖစစ္အုပ္စုကို ဖိအားမေပးဘဲ လူမိုက္အားေပး ထိေတြ႔ ဆက္ဆံေရး လုပ္ဖို႔လည္း အာဆီယံ၊ တ႐ုတ္၊ ဂ်ပန္ ႏိုင္ငံေတြက ေဆာ္ၾသၾက ရပ္တည္ၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံခမ်ာ သူ႔သတင္း ေထာက္ မစၥတာ နဂါအီတေယာက္ ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးအတြင္း အနီးကပ္ ပစ္သတ္ခံလိုက္ ရပါတယ္။ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံမွာလည္း ခ်င္လ္စတန္ပါက္ ေဆြးေႏြးပြဲဆိုၿပီး နအဖနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံ ေက်ာသပ္ ရင္သပ္လုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသူေတြ ရွိပါတယ္။
ဒါေတြအားလံုးရဲ႕ရလဒ္ကေတာ့ စစ္ကၽြန္ျပဳ လူသတ္ယႏၲရား ပိုမို ႀကီးထြားလာၿပီး အိမ္နီးခ်င္း တိုင္းျပည္ေတြဆီ ဒုကၡ သည္ေတြ၊ ေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမားေတြ ပိုထြက္လာတာျဖစ္ပါတယ္။ ေအ့ဒ္စ္အပါအဝင္ ေရာဂါဆိုးေတြ၊ အဓမၼလုပ္ အားေပးေတြ၊ စစ္တပ္ရဲ႕မုဒိမ္းမႈေတြနဲ႔ ျပည္တြင္း အိုးအိမ္မဲ့ ဒုကၡသည္ေတြ ပိုပ်ံ႕ႏွ႔ံ ပိုမ်ားျပားလာတာလည္း အားလံုး အသိပါပဲ။
ဒီေတာ့ ႏိုင္ငံမွာ အေလးအျမတ္အထားဆံုး (သာသနာ့) အလႊာကို တိုင္းျပည္ရဲ႕ အျမင့္ျမတ္ဆံုး ဘုရား ပုထိုးေပၚမွာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ဘာသာေရး ေန႔ထူး ေန႔ျမတ္ျဖစ္တဲ့ လျပည့္ေန႔ႀကီးမွာ ေသြေခ်ာင္းစီး သတ္ပစ္ဖို႔ လက္မေႏွးတဲ့ စစ္အုပ္စုကို မ,တင္ေပးေနလို႔ ဘာအက်ဳိးထူးမ်ား ရႏိုင္မယ္ ထင္ေန ၾကပါသလဲ။ စိတ္ကူးယဥ္ အျမင္သာျဖစ္တဲ့၊ လက္ေတြ႔ မျဖစ္ ႏိုင္တဲ့ ေဘာ္လ္ကန္ႏိုင္ေဇးရွင္း ေသြးေခ်ာင္းစီး ၿပိဳကြဲမႈနဲ႔ မင္းမဲ့ ဝါဒဗ႐ုတ္သုတ္ခ အေျခအေနဆိုးကို ကာကြယ္ဖို႔ဆိုၿပီး ဒီလိုစစ္အစိုးရမ်ဳိးနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံတာ၊ ပိုေနၿမဲ က်ားေနၿမဲ အေျခအေနထိန္းသိမ္းဖို႔ ရပ္ခံတာဟာ လူ႔က်င့္ဝတ္အရ လုပ္သင့္သလား၊ ျဖစ္ေရာျဖစ္ႏိုင္မွာလား။ ဒီလိုေသြးေခ်ာင္းစီး ဖ႐ိုဖရဲ အလားအလာကို တကယ္ ကာကြယ္ ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီ စစ္အစိုးရေနရာမွာ အတိုက္အခံေတြ ေဖာ္ထုတ္ျပထားတဲ့ လမ္းျပေျမပံု အတိုင္း ျပည္သူက အခြင့္အာဏာ အပ္ႏွင္း ထားတဲ့ အတိုက္အခံေတြနဲ႔ အစားထိုး ဖယ္ရွားပစ္ဖို႔ ကလြဲလို႔ တျခားနည္းလမ္း မရွိပါ။ ။
ဂါမဏိ
မီးထဲက စႏၵယား
ဂါမဏိ
ရာသီေၾကာင့္မဟုတ္တာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္
အခ်ိန္အခါေၾကာင့္မဟုတ္တာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္
ဘာေၾကာင့္မွ မယ္မယ္ရရ မဟုတ္တာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္
ဘာေၾကာင့္မ်ား ငါ့ကို ေလွာင္ပိတ္ထားရတယ္
ဒါ ငါ့ကိုကြယ္၀ွက္ထားခ်င္တာ သက္သက္ပါ
၂၀၀၃ ခု ေမလ ဒီပဲယင္းလုပ္ၾကံမႈႀကီးအၿပီးတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ၎၏ဘ၀တြင္ တတိယ ေျမာက္ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ လြတ္လပ္ေနခ်ိန္တြင္ သူမ ကိုယ္တိုင္ စိတ္ လက္ေပါ့ပါးရႊင္ျပစြာ တီးခတ္ေလ့ရွိေသာ စႏၵယားမွာ အသံတိတ္ဆိတ္သြားခဲ့သည္။ အမွတ္ (၅၄) တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းမွ စႏၵယားသံ တိတ္ဆိတ္သြားျခင္းႏွင့္အတူ ျမန္မာျပည္သူတို႔၏ ဒုတိယ လြတ္ လပ္ေရးအလင္းစမွာလည္း ဆိတ္သုဥ္းကြယ္ပသြားပါေတာ့သည္။
လာၿပီးၾကည့္လွည့္
သီခ်င္းဆိုၿပီး ေခ်ာ့သိပ္လွည့္
လာၿပီး လႊတ္ေပးလွည့္
ငါ ငိုခ်င္တဲ့အခါ ေထြးေပြ႕လွည့္
ဤအျဖစ္ကိုၾကားမိေသာ အိုင္ယာလန္လူမ်ဳိး ဂီတပညာရွင္ ဒါမီယင္႐ိုက္စ္သည္ အႏုပညာသမားပီပီ ရင္နင့္စြာခံစားရၿပီး ဂီတႏွင့္လြတ္လပ္ျခင္း၊ ဂီတႏွင့္ဒီမိုကေရစီယွက္ႏြယ္ေနမႈကို အေလးအနက္ ဆင္ ျခင္မိခဲ့သည္။ စင္စစ္အားျဖင့္ ဂီတဟူသည္ လူသားတို႔ကို ၾကည္ႏူးေအးခ်မ္းေစေသာ အဆင့္ျမင့္ ယဥ္ေက်းမႈပစၥည္း မဟုတ္ပါလား။ ဤသို႔ဆင္ျခင္မိလာေသာ ဒါမီယင္႐ိုက္စ္သည္ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ေႏြရာ သီတြင္ နယ္စပ္ကို လွ်ဳိ႕၀ွက္ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး နအဖစစ္အုပ္စု၏ အျပင္းအထန္ ေျမလွန္ ဖ်က္ဆီးမႈခံေန ရေသာ ကရင္ျပည္နယ္ ေတာေတာင္မ်ားအတြင္းမွ ပကတိအေျခအေနမ်ားကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ေလ့လာခဲ့ေလသည္။
မတီးခတ္ရတဲ့စႏၵယား
ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာ အၿမဲေလ
ကိုယ့္ခ်စ္သူေတြ မလာရတဲ့အခန္းထဲ
အသံတိတ္သီခ်င္းတပုဒ္နဲ႕ တကိုယ္တည္းရွိေနရွာ
တေယာက္ေယာက္က သူမကို အိမ္ျပန္ပို႕ေပးပါ
ဆယ္ႏွစ္အတြင္း ေက်းရြာေပါင္း (၃,၀၀၀) ေက်ာ္ ဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရ၊ လူဦးေရတသိန္းခြဲ ႏိုင္ငံျပင္ပသို႕ ဒုကၡ သည္မ်ားအျဖစ္ထြက္ေျပးရ၊ ေနာက္ထပ္ႏွစ္သန္း တရားမ၀င္ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားအျဖစ္ ထြက္ ခြာရသည္မ်ားကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ႀကံဳခဲ့သည့္အျပင္၊ နယ္စပ္ေဒသေရာက္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ေဟာင္းမ်ား၊ ျပည္တြင္းမွ ဒီမိုကေရစီလူထုလႈပ္ရွားမႈ ျဖတ္သန္းခဲ့သူမ်ားႏွင့္ ေတ႕ြဆံုရသည့္အခါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အိမ္မွ အသံတိတ္ေနရေသာ စႏၵယားအေပၚ ခံစားမႈမ်ားသည္ တဆင့္ျမင့္တက္ သြားၿပီးေနာက္ ဒါမီယင္႐ိုက္စ္သည္ “မတီးခတ္ရေသာစႏၵယား” အမည္ရွိ ေတးတပုဒ္ကို ေမြးဖြား လိုက္ေလသည္။
မတီးခတ္ရတဲ့စႏၵယား
ေတးသြားတပုဒ္ကို သိမ္းထားဆဲ
အဖံုးပိတ္ ေသာ့ခတ္
ႏြမ္းဖတ္ မႈိတက္အခန္းထဲမွာေလ
လြတ္လပ္ျခင္းကို အသဲအမဲ တန္ဖိုးထားစြဲလန္းေသာ အိုင္ယာလန္လူမ်ဳိး၊ ယူတူးဂီတအဖြဲ႕၏ ဇာတိေျမ မွ သားခ်င္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏သူရဲေကာင္း အိုင္ယာလန္မ်ဳိးခ်စ္ မိုက္ကယ္ေကာလင္း၏ႏိုင္ငံသား ျဖစ္သူ ဒါမီယင္႐ိုက္စ္သည္ ဤသီခ်င္းကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အသက္(၆၀)ျပည့္ ေမြးေန႕ ျဖစ္ ေသာ ၂၀၀၅ ခု ဇြန္ (၁၉) ရက္တြင္ စတင္ထုတ္လႊင့္ခဲ့သည္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ (၉) ရက္ေန႕က အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိစ္ၿမဳိ႕၌ ႏိုင္ငံတကာလူ႕အခြင့္အေရးေန႕အႀကဳိ က်င္းပျပဳ လုပ္ခဲ့ေသာ စင္ျမင့္ဂီတေျဖေဖ်ာ္ပြဲတြင္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် တီးခတ္သီဆိုခဲ့ရာ ႐ံုျပည့္႐ံုလွ်ံ အားေပးခံ ခဲ့ရသည္။ ၎၏ဂီတတင္ဆက္မႈသည္ ကမၻာသူကမၻာသားအမ်ားစု ရရွိခံစားေနရေသာ လြတ္လပ္မႈ မ်ားကို ျမန္မာျပည္သူတို႕လည္း ခံစားရရွိႏိုင္ေစရန္ က်န္ကမၻာသားတို႕၌ တာ၀န္ရွိမႈကို မီးေမာင္းထိုးျပ ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
အဲ့သေလာက္ မလြယ္တာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္
ဒါမွမဟုတ္ အဲ့သေလာက္ မခက္တာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္
သူတို႕ ငါ့ကို လႊတ္ခ်င္လည္း လႊတ္ေပးႏိုင္လိမ့္မယ္
ျပည္သူအမ်ား ဆံုးျဖတ္ၾကေစေတာ့
ငါ့မွာ ဘာမွဖံုးကြယ္ထားစရာမရွိ
ငါ ဘာမွ မဟုတ္တာမလုပ္ခဲ့
ဒါျဖင့္ ဘာလို႔ ငါ့ကို ဒီလိုအၾကာႀကီး ဒီမွာထားရတာလဲ
ကမၻာရြာႀကီးအတြင္း၌ အိမ္တအိမ္မီးေလာင္ေနသည္ကို ပတ္၀န္းက်င္မွ ထိုင္ၾကည့္ေန၍ ရမည္မဟုတ္။ တေယာက္တလက္ဆိုသလို ၀ိုင္း၀န္းပါ၀င္ၿငိႇမ္းသတ္ရမည္သာျဖစ္သည္။ ယခုအခါ ျမန္မာႏိုင္ငံတည္း ဟူေသာ အိမ္တအိမ္တြင္ လူသားခ်င္းစာနာေရးအက်ပ္အတည္းမီး၊ စီးပြားေရး အက်ပ္အတည္းမီး၊ ႏိုင္ ငံေရးအက်ပ္အတည္းမီးတို႕သိသာထင္ရွားစြာေတာက္ေလာင္လ်က္ရွိေနပါသည္။
မတီးခတ္ရတဲ့စႏၵယား
ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာ အၿမဲေလ
ကိုယ့္ခ်စ္သူေတြ မလာရတဲ့အခန္းထဲ
အသံတိတ္သီခ်င္းတပုဒ္နဲ႕ တကိုယ္တည္းရွိေနရွာ
တေယာက္ေယာက္က သူမကို အိမ္ျပန္ပို႕ေပးပါ
မီးကိုၿငိ္ႇမ္းသတ္ရန္ ႀကဳိးကုတ္ခဲ့ၾကသည့္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားအေပၚ နအဖစစ္ အုပ္စု၏ ျပဳမူက်င့္ႀကံပံုသည္ မီးကို ဓာတ္ဆီေလာင္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ စင္စစ္အားျဖင့္ ျမန္မာျပည္တြင္ မီးကိုၿငိႇမ္းသတ္လိုသူ မင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကိုႀကီးႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ သံဃာေတာ္မ်ား၊ ၀ါရင့္ႏိုင္ငံေရး သမားႀကီးမ်ား၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးတင္ဦး၊ ဦး၀င္းတင္ႏွင့္ အမ်ဳိးသားဒီမို ကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ေခါင္း ေဆာင္မ်ား၊ ခြန္ထြန္းဦး၊ စိုင္းၫြန္႔လြင္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဆထင္၊ ပူက်င့္ရွင္းထန္ အစရွိေသာ တိုင္းရင္း သား ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ လူထုေဒၚအမာ၊ ဒဂုန္တာရာ စသည့္ ျပည္သူ႕အႏု ပညာသည္မ်ားတို႔က တဖက္၊ မီးကို အရွိန္ျမင့္ေစၿပီး ေတာမီးေလာင္ ေတာေၾကာင္လက္ခေမာင္း ခတ္ခ်င္သူ နအဖစစ္ထိပ္ သီးမ်ား ကတဖက္၊ အႀကိတ္အနယ္လြန္ဆြဲေနျခင္းျဖစ္ရာ ကမၻာရြာသား မ်ားျဖစ္ေသာ ႏိုင္ငံတကာမိ သားစုကလည္း မီးၿငိႇမ္းသတ္လိုသူမ်ားကို ထိထိမိမိ ပူးေပါင္းလက္တြဲ ကူပံ့ကာ ၀ိုင္း၀န္းလႈပ္ရွားၾကရ မည့္အခ်ိန္ ျဖစ္ပါသည္။
မတီးခတ္ရတဲ့စႏၵယား
ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာ အၿမဲေလ
ကိုယ့္ခ်စ္သူေတြ မလာရတဲ့အခန္းထဲ
အသံတိတ္သီခ်င္းတပုဒ္နဲ႕ တကိုယ္တည္းရွိေနရွာ
တေယာက္ေယာက္က သူမကို အိမ္ျပန္ပို႕ေပးပါ
ျပည္တြင္းမွ ကိုျမေအး၊ ကိုဂ်င္မီ၊ ကိုျမင့္ေအး၊ မစုစုေႏြး၊ ဦးေအးျမင့္၊ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားျပဳ ေကာ္မတီ စသည့္အင္အားစုမ်ား၏ ျမန္မာ့အက်ပ္အတည္းေျဖရွင္းေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ျပည္ပေရာက္ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ားက ႏိုင္ငံတကာမိသားစုအကူအညီျဖင့္ တခဲနက္ အားေပးေထာက္ခံၾက ေရးသည္ ယေန႕အမ်ဳိးသားေရးတာ၀န္ႀကီး ျဖစ္လာပါေတာ့သည္။
မတီးခတ္ရတဲ့စႏၵယား
ေတးသြားတပုဒ္ကို သိမ္းထားဆဲ
ႏွစ္ကာလေတြ လြန္ေျမာက္
လေတြ ဆန္းလိုက္ဆုတ္လိုက္ ေျပာင္းခဲ့ေပါ့
သို႕ျဖစ္၍ မီးေလာင္ေနေသာအိမ္ေပၚမွ စႏၵယားကို အျမန္ဆံုးမီးေဘးလြတ္ကင္းေစၿပီး သာယာၫြတ္ ေပ်ာင္းေသာစႏၵယားသံကို ျမန္မာျပည္သူျပည္သားမ်ားႏွင့္တကြ ကမၻာသူကမၻာသားအားလံုး ျပန္လည္ နားဆင္ႏိုင္ၾကပါေစေသာ၀္။
လေရာင္က ပိုလုိ႔ထိန္လင္းလာ
သူတုိ႔က ငါ့ရဲ႕ညကို ပိုလုိ႔မည္းေမွာင္ေအာင္ လုပ္လာေပါ့။ ။
(Unplayed Piano သီခ်င္းႏွင့္ သတင္းကို ခံစားေရးဖြဲ႕ပါသည္။)
ဂါမဏိ
Friday, February 15, 2008
မလြတ္လပ္ေရးေန႔ အေၾကာင္း
ဂါမဏိ
က်ေနာ္တုိ႔ ကေလးဘ၀ သိတတ္စအခ်ိန္တြင္ လြတ္လပ္ေရး ေန႔ကုိ စတင္ေတြ႔ထိ ခဲ့ရပါသည္။ မုန္႔စား ေျပးၿပိဳင္ပဲြ၊ ဂုန္အိတ္စြပ္ ေျပးၿပိဳင္ပဲြမ်ားကုိ ၀င္ေရာက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ ကစားရသည္။ က်ေနာ့္ထက္ ႀကီးေသာ ကုိကုိ၊ မမတုိ႔ ကေတာ့ ေရအုိး႐ြက္ ေျပးၿပိဳင္ပဲြ၊ မ်က္စိအ၀တ္စည္ းသံပုံး႐ုိက္ၿပိဳင္ပဲြ စသည္တုိ႔ကုိ ဆင္ႏဲႊရပါသည္။ က်ေနာ္လည္း ကုိကုိတုိ႔ အ႐ြယ္ ေရာက္လာေသာအခါ ထုိကစားပဲြမ်ား၌ ရယ္ေမာေပ်ာ္႐ႊင္ ပါ၀င္ခြင့္ ရလာပါသည္။ အကုိႀကီးမ်ား၊ ဦးေလးမ်ားကေတာ့ ေခ်ာတုိင္တက္ပဲြ၊ ေခါင္းအုံး ရုိက္ၿပိဳင္ပဲြမ်ားကုိ တေပ်ာ္တပါး ဆင္ႏဲႊၾကပါသည္။
ဇန္န၀ါရီ (၄) ရက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ဆုိသည္မွာ ကစားနည္းမ်ဳိးစံု ကစားရ၊ မုန္႔မ်ဳိးစံု စားရၿပီး လြတ္လပ္စြာ ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ ေသာ ေန႔တေန႔ အျဖစ္သာ စဲြမွတ္ခဲ့မိပါသည္၊ ထုိရက္ကုိ လြန္ေျမာက္သြားေသာ အခါ ကေလးတုိ႔ ထံုးစံအတုိင္း အျခားအေရး ႀကီး သုိ႔မဟုတ္ ဦးစားေပး ကစားခုန္စားမႈ မ်ားတြင္ နစ္ေမ်ာ သြားခဲ့့ ျပန္ပါသည္။ ထုိ႔အျပင္ စိတ္ညစ္စရာ ေကာင္းလွေသာ စာသင္ရျခင္းႏွင့္ စာက်က္ရျခင္း တုိ႔ကုိလည္း မေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္း ရပါေသးသည္၊ အေဆာ့လြန္၍ မိဘမ်ား၏ ဆဲဆုိ ေငါက္ငန္းမႈမွသည္ ႐ုိက္ႏွက္ ကန္ေက်ာက္မႈ အဆံုး မ်က္ရည္ႏွင့္ ရင္ဆုိင္ရျခင္းမွာလည္း မဆန္းလွ။ စင္စစ္ ကေလးဘ၀ သည္ သီခ်င္းထဲကလုိ လံုး၀ အပူအပင္ကင္းတဲ့ ဘ၀ေတာ့ မဟုတ္ဟု ယူဆမိပါသည္။
ဤသုိ႔ျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ားကုိ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္စဥ္ ျဖတ္သန္းလာရင္း ထုိတႏွစ္ တႏွစ္စီ၌ မလြတ္လပ္ ေသာေန႔မ်ား ကလည္း အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္၊ ထုိမွသည္ လက္ေတြ႔ လူမႈစီးပြားနယ္ပယ္၌ ကူးခတ္ေနရေသာ ဘ၀မ်ားႏွင့္ တေရြ႕ေရြ႕ နီးကပ္ ယွက္ျဖတ္လာရသလုိ ေရွာင္လႊဲ မရေသာ အေထြေထြ သုတ အသိပညာတုိ႔ကလည္း က်ေနာ္၏အေတြးအေခၚမ်ား အေပၚ အရိပ္ထုိးလာခဲ့ပါသည္။
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္ စီးပြားေရး အဆုိးဆံုး သံသရာတြင္းမွ မိဘမ်ား၏ မြန္းၾကပ္မႈ၊ ရပ္ရြာ ပတ္၀န္းက်င္မွ ေဆြမ်ဳိးမ်ား၊ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းမ်ား၊ အသိအကၽြမ္း အရပ္သားမ်ားတုိ႔၏ ေမာဟုိက္မႈ မ်ားသည္ ကေလးဘ၀မွ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ မ်ားကုိ အရည္အခ်င္းအရ လည္းေကာင္း၊ အေရအတြက္အရ လည္းေကာင္း ေျပာင္းလဲ အေရာင္ဆုိးပစ္လုိက္ပါသည္။
ဇန္န၀ါရီ (၄) ရက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔၏ အရိပ္ကုိ က်ေနာ့္ ႏွလံုးသားထဲမွ အၿပီးအပုိင္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေစခဲ့ေသာ (က်ေနာ့္ အတြက္) ပထမဆံုး မလြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ ၁၉၇၄ ဇြန္ (၆) ရက္ေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာ ခြန္အားစုိက္ထုတ္ အလုပ္ လုပ္ရေသာ အလုပ္သမားႀကီးမ်ား စားစရာ မရွိ၍ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပ ေတာင္းဆုိသည္ကုိ အစုလုိက္အၿပံဳလုိက္ ပစ္သတ္ လုိက္ျခင္းအား က်ေနာ္ ႀကံဳေတြ႔ရသည့္ အခါ က်ေနာ့္ဘ၀၌ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ေပ်ာက္ဆံုး သြားပါေတာ့သည္၊ ဇန္န၀ါရီ(၄) ရက္ေန႔သည္ မလြတ္လပ္ေသာ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ျဖစ္သြားရပါသည္။
ထုိမွတဖန္ ေနာက္ေျခာက္လအၾကာ ၁၉၇၄ ဒီဇင္ဘာ (၁၁) ရက္တြင္ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဗိသုကာ ဦးသန္႔၏ စ်ာပနကုိ ၿငိမ္း ခ်မ္းစြာစုေ၀းလ်က္ စီစဥ္ခင္းက်င္းေနေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူ လူထုမ်ားအား အၾကမ္းဖက္ တုိက္ခိုက္ၿပီး ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်၊ ပစ္ခတ္ သတ္ျဖတ္ ျပန္ေသာအခါ က်ေနာ့္အတြက္ ဒုတိယေျမာက္ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ ကုိ ေတြ႔ရွိခဲ့ရ ျပန္သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေနာက္ထပ္ ေျခာက္လအၾကာ ၁၉၇၅ ဇြန္ (၁၁) ရက္ေန႔သည္လည္းေကာင္း၊ ၁၉၇၆ ခု မတ္လ (၂၃) ရက္သည္ လည္းေကာင္း ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္ မလြတ္လပ္ေရး ေန႔မ်ား ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္၊ စင္စစ္ အားျဖင့္ က်ေနာ္ တဦးတည္း အေနျဖင့္ မစဥ္းစားမခံစားဘဲ ျမန္မာႏုိင္ငံ လူ႔အဖဲြ႔အစည္း အရ ၾကည့္လွ်င္မူ ၁၉၆၂ ခု မတ္လ(၂) ရက္ေန႔သည္ ပထမဦးဆံုးေသာ မူလလက္ေဟာင္း မလြတ္လပ္ေရးေန႔ ျဖစ္သည္ကုိ ေနာက္ပုိင္းတြင္ က်ေနာ္ သိလာခဲ့ရပါသည္။ တနည္းအားျဖင့္ ဘ၀မ်ားႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ၿပီး ေလာကအျမင္မ်ား ရရွိလာသလုိ ထုိဘ၀မ်ားကုိ ထင္ဟပ္ေနသည့္ စာေပ၊ စာနယ္ဇင္းတုိ႔မွလည္း ေလာက အသိတရားမ်ား ရရွိလာခဲ့ပါသည္။
၁၉၇၄ ဇြန္ (၆) ရက္၊ ၁၉၇၄ ဒီဇင္ဘာ (၁၁) ရက္၊ ၁၉၇၅ ဇြန္ (၁၁) ရက္၊ ၁၉၇၆ မတ္ (၂၃) ရက္တုိ႔သည္ ၁၉၆၂ မတ္လ (၂) ရက္ေန႔မွစတင္ခဲ့ေသာ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ ရွည္ႀကီး အတြင္းမွ ၁၉၆၂ ခု ဇူလုိင္ (၇) ရက္လုိ မလြတ္လပ္ေရးေန႔၊ ကစား ခုန္စားပဲြမ်ားသာ ျဖစ္ေနသည္ကုိ တုန္လႈပ္ ေခ်ာက္ခ်ားစြာ ေတြ႔ရွိ သြားမိပါသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ၁၉၈၈ ခု မတ္လ (၁၃) ရက္ သည္လည္းေကာင္း၊ ၁၉၈၈ ခု ဇြန္လ (၂၁) ရက္သည္ လည္းေကာင္း၊ ၁၉၈၈ ၾသဂုတ္ (၈) ရက္သည္ လည္းေကာင္း၊ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ မေပ်ာ္ပဲြ မရႊင္ပဲြမ်ား အထူး၀ွဲ ခ်ီးက်င္းပရာ ကာလမ်ား ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။
၁၉၈၈ ခု ၾသဂုတ္ (၁၂) ရက္ ဖက္ဆစ္လက္႐ုံး လူသတ္သမၼတ ရာထူး က်ၿပီးေနာက္ ၾသဂုတ္ (၂၆) ရက္ ေရႊတိဂံု အေနာက္ မုခ္၌ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ထူထုရင္ထဲသုိ႔ လြတ္လပ္ေရးပန္း မ်ဳိးေစ့ခ်လုိက္ သည့္အခါ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ေသာ လြတ္လပ္ ေရးေန႔၏ ရနံ႔မ်ားကုိ ေ၀့ခနဲ ႐ွဴလုိက္ရပါသည္၊ သုိ႔ေသာ္ လြပ္လပ္ေရးေန႔၏ ရနံ႔ ေမႊးျမျမေလးမွာ တလမၾကာမီ လြင့္ျပယ္သြား ခဲ့သည္။ ၁၉၈၈ ခု စက္တင္ဘာ (၁၈) ရက္သည္ ႐ုိင္းစုိင္း ညစ္ေထးလွေသာ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ သစ္အျဖစ္ ယမ္းေငြ႔ တလူလူ လြင့္ကာ မေပ်ာ္ပဲြ မရႊင္ပြဲ အႀကီးအက်ယ္ ပဲြခံခဲ့ပါသည္။
မလြတ္လပ္ေရးေန႔သည္ ၁၉၆၂ ခု မတ္လ (၂) ရက္ သို႔မဟုတ္ ၁၉၈၈ ခု စက္တင္ဘာ (၁၈) ရက္တုိ႔ တြင္သာ ျမစ္ဖ်ားခံခဲ့ သည္မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာျပည္ဖြား တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ား အတြက္ သီးသန္႔ မလြတ္လပ္ ေရးေန႔မ်ား ေစာစြာ ကတည္းက ရွိခဲ့သည္ကုိ ၾကည့္ေသာသူ ျမင္ေတြ႔ သိမွတ္လာရပါသည္။
၁၇၅၇ ခု ေမလ (၆) ရက္သည္ မြန္အမ်ဳိးသားတုိ႔၏ လြတ္လပ္ေသာ ဟံသာ၀တီ ႏုိင္ငံကုိ မုဆုိးဘုိ ရြာသူႀကီး တျဖစ္လဲ ေရႊဘုိဘုရင္ ဦးေအာင္ေဇယ်က သိမ္းပုိက္ ဖ်က္ဆီးလုိက္ေသာ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ တေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ မြန္တုိ႔မွာ ၁၇၄၀ ခုႏွစ္စ၍ အင္း၀ဘုရင္ မဟာ ဓမၼရာဇာဓိပတိကုိ စတင္ ေတာ္လွန္ခဲ့ ေသာ္လည္း ၁၇၅၁ ခုႏွစ္က်မွ လြတ္လပ္ေသာ တတိယမြန္ႏုိင္ငံ ျပန္လည္ ထူေထာင္ႏုိင္ခဲ့သည္ ျဖစ္၍ လြတ္လပ္ေရးေန႔ကုိ (၆) ႏွစ္သာ ခံစားလုိက္ရပါသည္။ သည့္အရင္ကမူ ၁၀၅၇ ခု အေနာ္ရထာဘုရင္ သထံုမသိမ္းမီ ပထမမြန္ႏုိင္ငံ ႏွစ္ေပါင္း (၅၀၀) ခန္႔၊ ပုဂံပ်က္ၿပီးေနာက္ပုိင္း ၀ါရီ႐ူမင္း၏ အဆက္အႏြယ္မ်ား ယုိးဒယားမင္း ၾသဇာခံဘ၀မွ ႐ုန္းထြက္ႏုိင္ခဲ့သည့္ ၁၃၄၀ ခုႏွစ္ႏွင့္ ေတာင္ငူဘုရင္ တပင္ေရႊထီး ဟံသာ၀တီ သိမ္းသည့္ ၁၅၃၆ ခုၾကား ဒုတိယ မြန္ႏိုင္ငံ ႏွစ္ေပါင္း (၂၀၀) နီးပါး စသည္ျဖင့္ လြတ္လပ္ ေရးေန႔မ်ားကို ခံစားခဲ့ရပါသည္။ ပထမဦးဆံုး ေသာ မြန္လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပဲြျဖစ္သည့္ ၁၀၈၃ ခု ငရမန္ကန္း၏ ေတာ္လွန္ေရးကုိ က်န္စစ္သားက ေခ်မႈန္း ပစ္ခဲ့သလုိ ေနာက္ဆံုး မြန္လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပဲြ ျဖစ္သည့္ ၁၈၂၇ ခုႏွစ္ဆန္း သမိန္ဗ႐ူး ေခါင္းေဆာင္ေသာ မြန္ႏွင့္ ကရင္တုိ႔၏ ေတာ္လွန္ေရးကုိလည္း ဘႀကီးေတာ္မင္းက ႏွိမ္နင္းပစ္ခဲ့ပါသည္။
အေလာင္းဘုရားေခၚ ဦးေအာင္ေဇယ်ႏွင့္ ဗမာအမ်ဳိးသားတုိ႔မွာ ၁၇၅၂ ခု မတ္လ (၁၁) ရက္တြင္ အင္း၀ဘုရင္ မဟာ ဓမၼရာဇာဓိပတိအား ဟံသာ၀တီႏုိင္ငံက လက္ရဖမ္းဆီးၿပီး အင္း၀ တႏိုင္ငံလုံးကုိ သိမ္းပုိက္လုိက္ခ်ိန္မွ ၁၇၅၄ ခု ဇန္န၀ါရီ (၃) ရက္တြင္ အင္း၀ၿမိဳ႕ေတာ္ကုိ မြန္တုိ႔ လက္လႊတ္လုိက္ရခ်ိန္ အထိ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ကုိ ခံစားခဲ့ရသည္။ ယင္း၏ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ဦးေအာင္ေဇယ်က မြန္ အမ်ဳိးသားတုိ႔ကုိ ၁၇၅၇ ခု၌ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ တန္ျပန္ သက္ေရာက္ ေစခဲ့ပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ လူမ်ဳိးေရးအရ လက္စားေခ် သန္႔စင္ပစ္မႈေၾကာင့္ မြန္အမ်ဳိးသားတုိ႔ ခံစားရေသာ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ ပုိ၍ျပင္းထန္ ခါးသီးခဲ့ပါသည္။ တခ်ိန္က မြန္အမ်ဳိးသားတုိ႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔ပြားစီးရာ ေအာက္ျမန္မာျပည္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ ေဒသႀကီး တခုလံုးတြင္ မြန္မ်ား ေျပာင္တလင္း ခါသြားခဲ့ပါသည္။
၁၇၈၄ ခု ဒီဇင္ဘာ (၂၈) ရက္မွာမူ ရခုိင္အမ်ဳိးသားတုိ႔၏ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ယင္းေန႔တြင္ အင္း၀ဘုရင္ ဘုိးေတာ္ဘုရားေခၚ ေမာင္၀ုိင္းက လြတ္လပ္ေသာ ေျမာက္ဦး ႏုိင္ငံကုိ သိမ္းပုိက္ခဲ့ပါ သည္။ ယခင္က ပုဂံမင္း၊ အင္း၀မင္း ဟံသာ၀တီမင္းတုိ႔ထံ လြတ္လပ္ေရး ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရျခင္းမ်ား ရွိေသာ္လည္း ယခု ေနာက္ပုိင္း အႀကိမ္လုိ ၾကာရွည္ျခင္း မရွိခဲ့။
ရွမ္းတုိ႔၏ မလြတ္လပ္ေရးမွာမူ ၁၅၅၈ ခုကပင္ စတင္ခဲ့ပါသည္။ ယင္းႏွစ္တြင္ ေတာင္ငူ- ဟံသာ၀တီ ဘုရင္ ဘုရင့္ေနာင္က ယခု အထက္ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ရွမ္းျပည္နယ္ရွိ လြတ္လပ္ေသာ ရွမ္းေစာ္ဘြားနယ္ အားလံုးကို အၿပီးအပုိင္ သိမ္းပုိက္လုိက္ျခင္းျဖင့္ ရွမ္းတုိ႔၏ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ား စတင္ခဲ့ပါသည္။ သည့္အရင္က ရွမ္းတုိ႔သည္ ၁၄၅၀ ခုအထိ ေရႊလီကုိ ဗဟုိျပဳေသာ လြတ္လပ္သည့္ ေမာရွမ္း ဘုရင့္ ႏုိင္ငံႀကီးကုိ တည္ေထာင္ စုိးစံ ခဲ့ဖူးပါသည္။ ထုိမွ်မက ပုဂံျပည္ကုိ မြန္ဂုိတုိ႔ သိမ္းပုိက္ဖ်က္ ဆီးၿပီးေနာက္ ရွမ္းတုိ႔က လြတ္လပ္ေသာ အင္း၀ႏုိင္ငံ ထူေထာင္ခဲ့ရာ ၁၅၅၅ ခု အင္း၀ကုိ ေတာင္ငူဘုရင္ တပင္ ေရႊထီး သိမ္းပုိက္သည့္ အခ်ိန္ထိ ရွမ္းမင္းမ်ား၊ ဗမာမင္းမ်ား သုိ႔မဟုတ္ ရွမ္းဗမာ ကျပားမင္းမ်ားက ရွမ္း-ဗမာပူးတဲြ ႏုိင္ငံျဖစ္ေသာ အင္း၀ ထီးနန္းကို အုပ္စုိးခဲ့ၾကပါသည္။
ကရင္နီတုိ႔၏ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ ၁၉၄၈ ခု ၾသဂုတ္လ (၉) ရက္ျဖစ္ပါသည္၊ ၁၈၇၅ ခု အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စာခ်ဳပ္အရ အေနာက္ပုိင္းတျခမ္း လြတ္လပ္ေရး ရထားေသာ ကရင္နီျပည္ကုိ ဖဆပလဦးႏု၏ တပ္မ်ားက ထုိေန႔တြင္ တုိက္ခုိက္သိမ္း ပုိက္လုိက္သျဖင့္ မလြတ္လပ္ သြားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
လက္နက္အားကုိး စုစည္းထားေသာ ေရွးေဟာင္းျမန္မာႏိုင္ငံ အဖုိ႔ ကမၻာ့နယ္ခ်ဲ႕ စနစ္ဟူေသာ ပထမ ဂလုိဘယ္ လုိက္ေဇးရွင္း ႏွင့္ ႀကံဳရသည့္အခါ ျမန္မာႏုိင္ငံ နယ္နိမိတ္အတြင္းရွိ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးအားလံုး အတြက္ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ား ေပါင္းဆံု သြားခဲ့ပါသည္။ ရႏၱပုိစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ၿပီး ပထမအဂၤလိပ္ -ျမန္မာစစ္ အဆံုးသတ္သြားေသာ ၁၈၂၆ ခု ေဖေဖၚ၀ါရီ (၂၄) ရက္သည္ လည္းေကာင္း၊ ဒုတိယစစ္အၿပီး ေအာက္ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ ၿဗိတိသွ် သိမ္းပိုက္ေၾကာင္း ေၾကညာသည့္ ၁၈၅၂ ခု ဒီဇင္ဘာ (၁၇) ရက္သည္လည္း ေကာင္း၊ တတိယ စစ္အၿပီး ျမန္မာ့ အခ်ဳပ္အျခာျပယုဂ္ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူသည့္ ၁၈၈၅ ခု ႏုိ၀င္ဘာ (၂၉) ရက္သည္ လည္းေကာင္း၊ တတိယစစ္အၿပီး ျမန္မာ့ အခ်ဳပ္အျခာ၏ ျပယုဂ္ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူသည့္ ၁၈၈၅ ခု ႏုိ၀င္ဘာ (၂၉) ရက္သည္လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာ တႏုိင္ငံလံုးအား ၿဗိတိသွ်အင္ပါယာ တြင္း တရား၀င္ သြတ္သြင္းလုိက္သည့္ ၁၈၈၆ ခု ဇန္န၀ါရီ (၁) ရက္ေန႔သည္ လည္းေကာင္း ထပ္ဆင့္ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ား ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
ဤသုိ႔ေသာ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ားသည္ ၁၉၄၇ ခု ေဖေဖၚ၀ါရီ (၁၂) ရက္၌ တခုတည္းေသာ လြတ္ လပ္ေရးေန႔ အျဖစ္သုိ႔ လွပစြာ ေပါင္းစည္းသြားႏုိင္မည့္ အခြင့္အလမ္း ရရွိခဲ့ပါသည္။ အေျမာ္အျမင္ ႀကီးမားၿပီး စိတ္ရင္းေစတနာ ျပည့္၀လွေသာ အမ်ဳိးသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အလားတူ ဉာဏ္ပညာ ႀကီးမားေသာ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ တုိ႔ႏွင့္အတူ၊ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ အားျဖင့္ ျမန္မာျပည္ဖြား တုိင္းရင္းသား အားလံုးအတြက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ကုိ ေဆာင္ၾကဥ္းႏုိင္ရန္ လံု႔လစုိက္ ထုတ္ခဲ့ပါသည္။
သုိ႔ရာတြင္ ယင္းတုိင္းရင္းသား အားလံုး၏ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အလင္းစသည္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ က်ဆံုးျခင္းႏွင့္ အတူ ပိတ္ဖံုးသြားခဲ့ရ ပါသည္။ ၁၉၄၈ ခု ဇန္န၀ါရီ (၄) ရက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔သည္ အေနာ္ရထာ-က်န္ စစ္သား၊ တပင္ေရႊထီး-ဘုရင့္ေနာင္၊ ဦးေအာင္ေဇယ်-ဘုိးေတာ္ေမာင္၀ုိင္းတုိ႔၏ မ်ဳိးဆက္သစ္ ဖဆပလ- ဆုိရွယ္လစ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက တုိင္းရင္းသားတုိ႔အေပၚ မလြတ္လပ္ေရး ေပးေသာေန႔ ျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ားသာ မကဘဲ ေက်ာမဲြနင္းျပား လူတန္းစားမ်ား အတြက္လည္း မလြတ္ လပ္ေရးေန႔ ျဖစ္ေနခဲ့ရ ပါသည္။
ဤမလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ားသည္ ၁၉၆၂ ခု မတ္လ (၂) ရက္တြင္ အဆင့္သစ္ တခုဆီ ေပါင္းဆံု တုိးတက္ သြားခဲ့သည္။ လက္ တဆုပ္စာ စစ္အုပ္စုမွအပျဖစ္ေသာ လူမ်ဳိးအားလံုး၊ လူ႕အလႊာအားလံုး၊ လူတန္းစား အားလံုး၏ မလြတ္လပ္ေရး ေန႔မ်ားသည္ ၁၉၈၈ ခု စက္တင္ဘာ (၁၈) ရက္တြင္ ေနာက္ထပ္တဖန္ တဆင့္ျမင့္ ေပါင္းစည္းသြားခဲ့ၿပီး၊ ၁၉၉၀ ေမ (၂၇) ရက္ေန႔တြင္မူ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ ေအာက္မွ ေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြကို ထူးထူးျခားျခား က်င္းပႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ထံုးစံအတုိင္း ဤေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြ သည္ မၾကာမီ ခဏတာ အတြင္း မေပ်ာ္ မရြႊင္ပဲြ အျဖစ္သုိ႔၊ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ စစ္စစ္ အျဖစ္သုိ႔ ေၾကကဲြ နာက်င္စြာေျပာင္း လဲသြားရပါသည္။
က်ေနာ္တုိ႔ အားလံုး၏ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ားကုိ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ေကာင္းေသာ၊ တခုတည္းေသာ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အျဖစ္ တေပ်ာ္တပါး ၀ုိင္းဖဲြ႔ဆင္ႏႊဲ ခံစားႏုိင္ဖုိ႔ အားလံုးမွာ အိပ္မက္မ်ား ရွိေနပါသည္။
ဂါမဏိ
Wednesday, February 13, 2008
Sunday, December 2, 2007
ဝ’ ျပည္ ေသြးစည္းညီညြတ္ေရးက ဒီမိုကေရစီေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရန္ လိုလား
စေနေန႔၊ ဒီဇင္ဘာလ 01 2007
တ႐ုတ္ႏွင့္ ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္တေလွ်ာက္ အေျခစိုက္ လႈပ္ရွားသည့္ ဝ’ ျပည္ ေသြးစည္း ညီညြတ္ေရး တပ္မေတာ္ (UWSA) က ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီေရး တိုးတက္ ျဖစ္ထြန္းရန္ႏွင့္ တိုင္းျပည္၏ အက်ပ္အတည္းမ်ား၊ ႏုိင္ငံေရး ျပႆနာမ်ားကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေျဖရွင္းရန္ အလိုရွိေၾကာင္း ယေန႔ ေျပာဆိုလိုက္သည္။
UWSA အေနျဖင့္ ဒီမိုကေရစီ ျပန္လည္ ထြန္းကားလာေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ မွန္သမွ်ကို အားေပး ေထာက္ခံၿပီး ႏုိင္ငံေရး ျပႆနာမ်ားကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေျဖရွင္းျခင္းျဖင့္ ျမင္ေတြ႔လိုေၾကာင္း အမည္မေဖာ္လိုသူ ဝ’ တပ္မေတာ္ ဗိုလ္မႉးႀကီးတဦးက ေျပာဆိုလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။
“က်ေနာ္တို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီကို ႏွစ္သက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အၾကမ္းဖက္မႈနဲ႔ အတင္းအဓမၼ ဖိအား ေစခိုင္းမႈေတြကို မလိုခ်င္ပါဘူး” ဟု သူက ေျပာသည္။
ယခုလ ၈ ရက္ေန႔က မစၥတာ ဂမ္ဘာရီမွတဆင့္ ထုတ္ျပန္လိုက္ေသာ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေက်ညာခ်က္ကို ဆန္႔က်င္ ကန္႔ကြက္သည့္ တန္ျပန္ ေက်ညာခ်က္မ်ား ထုတ္ျပန္ရန္ အတြက္ နအဖ ယဥ္ေက်းမႈဝန္ႀကီး ဦးခင္ေအာင္ျမင့္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး ယူထားသည့္ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ တပ္မ်ားထံ သြားေရာက္ ဖိအားေပးခဲ့သည္။
UWSA စခန္းသို႔ ယခုလ ၁၄ ရက္ေန႔က နအဖ ဝန္ႀကီး ေရာက္ရွိလာေသာ္လည္း လက္မွတ္ထိုးရန္ သူတို႔က ျငင္းဆန္ခဲ့ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေက်ညာခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တရပ္ ထုတ္ျပန္သြားရန္ ကတိေပး ေျပာဆိုခဲ့သည္ဟု သူက ယခုလို ဆက္ေျပာသည္။
“ေဒၚစုရဲ့ ထုတ္ျပန္ ေၾကညာခ်က္မွာ တစံုတခု မွားယြင္းေနတယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ မထင္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူေျပာသြားတာေတြက ေလာေလာဆယ္ လိုအပ္ေနတဲ့ အရာေတြ ျဖစ္ေနတယ္” ဟု သူက ေျပာသည္။
ဝ’ တပ္မေတာ္ႏွင့္ နီးစပ္သူမ်ားအဆိုအရ ဝ’ တပ္ဖြဲ႔ဝင္ အမ်ားအျပားက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေက်ညာခ်က္ကို ေထာက္ခံၾကသျဖင့္ နအဖ အလိုက် လက္မွတ္ထိုးမည္ မဟုတ္ေၾကာင္းႏွင့္ UWSA က စက္တင္ဘာလ ေတာ္လွန္ေရးအတြင္း သံဃာႏွင့္ လူထုအေပၚ အၾကမ္းဖက္ ႏွိမ္ႏွင္းျခင္းအေပၚ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ ေျပာဆိုခဲ့ၿပီး လူမႈဒုကၡမ်ားေၾကာင့္ ဆႏၵျပၾကသည့္ ျပည္သူမ်ားအေပၚ အၾကမ္းမဖက္ရန္ နအဖကို ေတာင္းဆိုခဲ့ေၾကာင္းလည္း သိရသည္။
လက္မွတ္ထုိးရန္ ျငင္းဆန္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ UWSA ထိန္းခ်ဳပ္ရာ နယ္ေျမေတာင္ပိုင္း ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ တေလွ်ာက္တြင္ ကုန္စည္ ကူးသန္းျခင္းႏွင့္ ခရီးသြားလာျခင္းအေပၚ နအဖ စစ္တပ္က ပိတ္ပင္ တားဆီးမႈမ်ား လုပ္ေဆာင္လာသည္ဟု သိရသည္။
“ၾကည့္ရတာ ဒီလို လုပ္လာတာေတြက လက္မွတ္ မထိုးလိုက္လို႔ဘဲ ျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ေျမာက္ပိုင္း တ႐ုတ္နယ္စပ္ တဝိုက္ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္ေနေသးတယ္” ဟု သူက ေျပာသည္။
UWSA ထိန္းခ်ဳပ္ရာ ေဒသတြင္ ဝ’ တိုင္းရင္းသား လူဦးေရ ၅ သိန္းခန္႔ ေနထိုင္လ်က္ရွိၿပီး တပ္မေတာ္တြင္ စစ္မႈထမ္း ၂ ေသာင္းေက်ာ္ ရွိသည္ဟု ေဒသခံမ်ား အဆိုအရ သိရသည္။
နအဖ စစ္အစိုးရက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုေနသည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း တဘက္တြင္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႔မ်ားကို သူမ၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္ကို ဆန္႔က်င္ ကန္႔ကြက္ရန္ ဖိအားေပးခဲ့သျဖင့္ တပ္ဖြဲ႔ အမ်ားအျပား လက္မွတ္ထိုးခဲ့ရၿပီး၊ လက္မွတ္ထိုးရန္ ျငင္းဆန္ခဲ့သည့္ ေကအိုင္ေအ (ကခ်င္ျပည္ လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္) ၏ တပ္သား ၆ ဦးႏွင့္ အရာရွိ ၂ ဦးကိုလည္း မၾကာေသးခင္က ဖမ္းဆီးခဲ့ေသးသည္။
Ref: မဇၩိမ
Wednesday, October 17, 2007
လူေပါင္း (၄) ေထာင္ေက်ာ္ ဖမ္းဆီးခံေနရဆဲဟု ေအေအပီပီ-ဘီေျပာၾကား
October 17, 2007
ခ်မ္းလြန္/ ၁၇ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၇-နအဖစစ္အစိုးရထုတ္ျပန္သည့္ အဖမ္းအဆီးစာရင္းသည္ အေျခအျမစ္မရွိဘဲ ဆႏၵျပ လႈပ္ရွားမႈ၌ ပါ၀င္သူေပါင္း (၄) ေထာင္ေက်ာ္ ဖမ္းဆီး ထိန္းသိမ္းခံေနရဆဲ ျဖစ္သည္ဟု ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား ကူညီ
ေစာင့္ေရွာက္ေရး အသင္း (ျမန္မာႏိုင္ငံ) ေအေအပီပီ-ဘီက ေျပာသည္။
ဆႏၵျပမႈမွဖမ္းဆီးထားသည့္ ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုးရွိ လူေပါင္း (၂,၄၅၉) ဦးကို ျပန္လႊတ္ေပးခဲ့ၿပီး(၄၆၈) ဦးကို စစ္ေဆးေမး ျမန္းလ်က္ ရွိသည္ဟု ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာ၌ ယေန႔ သတင္းထုတ္ျပန္သည့္အေပၚ ေအေအပီပီ-ဘီ က တုံ႔ျပန္ေျပာဆို
ျခင္းျဖစ္သည္။
ရန္ကုန္တၿမိဳ႕တည္း၌ပင္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံေနရသူ လူေပါင္း (၂) ေထာင္ခန္႔ရွိသည္ဟုေအေအပီပီ-ဘီ၏ အတြင္းေရး
မႉး ဦးတိတ္ႏိုင္က ေျပာသည္။
၎က “ဒါက ဘယ္နည္းနဲ႔မွ အေျခအျမစ္မရွိဘူး။ ဘယ္သူေတြကို လႊတ္တာလဲဆိုတာ လံုး၀မပါဘူး။ အခုလည္း ဆက္ဖမ္းတုန္း၊ ေျမလွန္ရွာၿပီးဖမ္းေနတယ္။ အဲဒါေတြကို သူတ႔ိုစိစစ္ၿပီး လႊတ္ေပးေနပါတယ္၊ အမ်ားႀကီး လႊတ္ေပးေနပါတယ္ ဆုိတာက ဘယ္လိုမွ ယံုႏိုင္စရာ အေၾကာင္း မရွိဘူး” ဟု ေျပာသည္။
ဆႏၵျပမႈစတင္ခ်ိန္မွ ယခုလ (၁၆) ရက္အထိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ ေခၚယူစစ္ေဆးခံရသူ (၂,၂၈၄) ဦးအနက္ (၂,၀၉၄) ဦးကို ကတိခံ၀န္ခ်က္ျဖင့္ ျပန္လႊတ္ေပးခဲ့ၿပီး ျပည္နယ္ႏွင့္ တိုင္းအသီးသီး၌ ေခၚယူစစ္ေဆးခံရသူ (၆၄၃) အနက္ (၃၆၅) ဦး ကို ျပန္လႊတ္ေပးခဲ့သည္ဟု နအဖ သတင္းစာ၌ ပါရွိသည္။
ဆႏၵျပသူမ်ားထဲ၌ ဦးေဆာင္ခဲ့သူ၊ ပါ၀င္ခဲ့သူ၊ လိုက္ပါအားေပးသူမ်ားအား ေခၚယူစစ္ေဆးလ်က္ရွိရာ မသိ နားမလည္သူမ်ား၊ လူစု လူေ၀းႏွင့္အတူ ပါ၀င္သူမ်ားကို ကတိခံ၀န္ခ်က္ျဖင့္ ျပန္လႊတ္ေပးေနၿပီး က်န္ရွိေနသူမ်ားကုိ ဆက္လက္ စစ္ေဆး၍ လႊတ္သင့္ သူမ်ားကို ျပန္လႊတ္မည္ဟုလည္း ေဖာ္ျပသည္။
“ထဲထဲ၀င္၀င္ပါ၀င္တဲ့လူ၊ ေခါင္းေဆာင္တဲ့လူေတြပဲ ဖမ္းဆီးထားတယ္ဆိုတဲ့ ေလသံမ်ဳိးကိုသူတို႔ ေျပာခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အကုန္လံုးကို ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္သလိုလို တကယ္ပဲ ေစတနာထားသေယာင္နဲ႔ သူတို႔ေျပာတာေပါ့၊ ဒါကလည္း ဗမာျပည္တြင္းမွာ ရွိတဲ့ ့လူေတြ ထပ္ၿပီးေတာ့အံုႂကြလာမွာနဲ႔ လႈပ္ရွားမႈ အရွိန္ပိုျမင့္လာမွာကို စိုးရိမ္တာရယ္၊ ႏိုင္ငံတကာရဲ႕ဖိအားေတြကို ေလ်ာ့သြားေအာင္ လုပ္ခ်င္တာရယ္ အဲဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီကိန္းဂဏန္းေတြကို ထုတ္ေျပာေနတာလို႔ က်ေနာ္တို႔ ယူဆပါတယ္” ဟု ဦးတိတ္ႏိုင္က ေျပာသည္။
နအဖစစ္အစိုးရအေနျဖင့္ မွန္မွန္ကန္ကန္လုပ္ခ်င္ပါက ဖမ္းဆီးခဲ့သူမ်ား၊ ျပန္လႊတ္ ေပးလိုက္သူမ်ားႏွင့္ ယခုလက္ရွိ ဆက္လက္ ဖမ္းဆီးထားသူမ်ား၏ အမည္စာရင္းမ်ားကို တိတိက်က် ထုတ္ျပန္ရမည္ဟု ၎က ဆက္လက္ေျပာသည္။
ဖမ္းဆီးခံေနရသူ (၇၀၈) ဦး၏ စာရင္းကိုအတိအက်ရရွိထားေၾကာင္း၊ ေပ်ာက္ဆံုးေနသူ (၆၀) ဦးႏွင့္ ေသဆံုးသူ (၁၂) ဦး ရွိေၾကာင္း ေအေအပီပီ-ဘီ ကေျပာသည္။
Ref: မင္းရာဇာ
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
